Kirkjuritið - 01.10.1937, Side 7

Kirkjuritið.
Vígslulaka séra Friðr. .1. Rafnar.
301
sér Krist? Nei, því fer svo fjarri að það sé fásinna, aö
ineð þessn er gefið til kynna hugsjónar-takmark, sem
liver kristinn maður ætti að keppa að. Enda er svo Guði
fvrir þakkandi, að slikir guðsmenn liafa verið til, sem
þetta mátti segja um. Og mundi ekki svipuð liugsun
þessari liafa eimnitt vakað fvrir postulanum mikla, er
hann ritaði þessi orð í upphafi texta míns: „Sjálfur lifi
ég ekki framar, heldur lifir Kristur í mér“?
Postulinn veit sig „krossfestan með Kristi“ — eins og
hann að orði kemst. Af því leiðir, að Páll lifir ekki fram-
ar, en það er annar sem nú lifir í honum — sem sé
Ivristur, því það, sem Páll „enn lifir i holdi, það lifir
liann i trúnni á Guðs son“. Páll hefði því, í staðinn fyrir
að segja: Sjálfur lifi ég ekki framar, heldur Iifir Kristur
i mér‘, alt eins getað sagt: „Hver sem sér mig nú, hann
sér Krist“. Það sem Páll vill sagt liafa með umræddum
orðum er þetta: Alt það i fari mínu, sem verðskuldar
nafnið „líf“, það er ekki mitt heldur Jesú Ivrisls. Svo ná-
ið er samfélag hans við Krist orðið, að Ivristur hefir
gjörsamlega náð yfirráðum hið innra með honum og
vilji Páls sjálfs orðið að þoka l'yrir vilja Ivrists. Nýtt lífs-
afl liefir altekið hann. All hið innra líf postulans er mót-
að af Kristi.
En hvað er þetta annað en hið lnigsjónarlega takmark,
sem hverjum kristnum manni er sett að keppa að? Lærðir
menn fyrri tíma töluðu, miklu meira en nú á sér stað,
um það, sem þeir nefndu „dulræna sameiningu“ við
Krist, en með því áttu þeir ekki við annað en það, sem
nú hefir verið vikið að, nýtt lifsafl, sem frá Kristi
streymdi inn í lif hins trúaða manns og gagnsýrði það að
öllu leyti, svo að vitund hans, vilji og tilfinning, mótað-
ist algjörlega af þessum krafti anda Krists. En því miður
hefir þessarar hugsjónar kristnilífsins gætt minna en
skvldi innan kirkjunnar og hún verið látin þoka fyrir
jatningar-kröfunni, sem hjá allof mörgum varð ekk-
ert annað en hlýðniskrafa við kenningu kirkjunnar og