Kirkjuritið - 01.10.1937, Qupperneq 16

310 FricSrik J. Rafnar: Kirkjuritið.
prestur og þá stund, er mér veittist náð til þess að taka
vígslu til þess háleita starfs. Þó skal því engan veginn
neitað, að margar áhyggjustundir hefir prestsstaðan
bakað mér, og stundum sem mér hefir fundist, að starf-
ið vera mér með öllu ofvaxið og kraftar minir engir til
þess að reka það erindi Guðs, sem mér var trúað fyrir.
En það hefir gefið mér styrk, að alla tíð liefi ég átt að
fagna kærleika og umburðarlyndi margra safnaðar-
manna minna, og ég get ekki nógsamlega þakkað þeim,
fvrr og' síðar, hvernig þeir hafa umborið störf min og
stundum jafnvel metið þau ofar verðleikum. Þvi að þó
að unnið starf mitt á liðnum tíma geti sýnst allmikið á
skýrslum og skjölum embættanna, því þau hafa bæði
verið fjölmenn og krafist mikillar vinnu, þá finn ég það
sífelt betur, hve mikið hefir á skort, að gert hafi verið
eins og þurft liefði og tækifæri hafa verið til.
Arið 1916 kvæntist ég konu minni Ásdísi Guðlaugs-
dóttur, Guðmundssonar bæjarfógeta og sýslumanns á
Akurevri. Okkur liefir ekki orðið barna auðið, en hjá
okkur liafa alist upp 3 fósturbörn, tvö systkinabörn
konu minnar og eitt okkur óskyll. Hefir konan mín
jafnan verið mér samhent um alla hluti og uppeldis-
börnin, sem við altaf höfum skoðað sem eigin börn, ver-
ið okkur til ánægju.
Auk preststarfsins hefi ég jafnan frá fyrstu árum þess
orðið að gegna ýmsum aukastörfum, svo sem sveita-
stjórnarstörfum og öðru slíku, meðan ég var á Suður-
landi, og skólanefndar- og sáttanefndarstörfum bæði
þar og hér nyrðra, auk ýmislegs annars, sem til fellur.
Þó að slík aukastörf taki oft allmikinn tíma, og séu
stundum vafasöm til vinsælda, og þeim tíma, sem til
þeirra gengur oft, gæti orðið betur varið til annars, hefi
ég ekki villjað skorast undan að taka að mér það, sein
samborgarar mínir liafa treyst mér til að inna af hendi.
Arið 1925 sótti ég alheimskirkjuþingið í Stokkhólmi,
er þar var háð undir forsæti Söderbloms erkibiskups.