Kennarinn - 01.02.1899, Síða 5

—01 —
kann ske elcki orðið eins liarðbrjóstu ið mcðbræður sína.
III. Og hvernig eio'ið pér svo að fá styrk til að trúa possu c;g gora
Jietta? Margir vegir eru til ]>esSi en ég skal einungis nenfatvo: nieð Jjví
að lesa góðar bækur og með J>ví að læra fagrarbænir.
(1.) Grtðar bækur. Fyrst og frenist liina be/.tu jiarta biblíunnar, Jr\!
jafnvel í liinni beztu bók allra bóka, biblíunni, eru suinir partarnir nyt-
samari og auðveldari en aðrir. Lærið [>á, kennið ]>á, og ]>á ínunuð J>ér
íinna, að ]>eir partar heilagrar ritningar, setn torskildari eru, verða ]>eiui
tihlrei til ásteitino'ar, sem í æsku hafa náð fðstu lialdi á hinum einföldu
atriðum vizkunnar og náðarinnar,sem vara að eilífu. Aðrar bækur eigum
vér líka að lesa, og festa í minni sögurnar um liina miklu og góðu menn
vi-rradaga og frá fyrri tímum. llversu margar eru ekki J>ær sögur, sem,
eins og Sir Philip Sidney sagði,“hvetjasálina ogandann eins og básúnur”!
Hversu margar J>ær sögur, sem hleypa eldi í blóð vort gegn hinum illu, en
láta hjörtun slá með hraða af aðdáuti yfir grtðutn og giííugum verkum. A
liðnuin öldum var einusinni frægur frakkneskur hermaður. Hann var að
eins prettán ára [>egar liann fyrst gekk í herpjónustu o_ ]>egar mrtðir hans
kvaddi hann bað hún hann að gleyma ah.rei j>essu J>rennu: fyrst, að rtttast
og elska guð; annað, að sýna yfirboT.ui íiti sínutn lipurð og kurteisi; og
[>riðja, að >}<na drengskap og góð\ ilja. n alh. dian.bs og hroka, J>eiin, sem
undir liann yrðu gefnir. Hessuin j i en.ur hlututn gleymdi hann. aldrei; ]>ess
vegna varð hann“herinaðurinn án rttta og án ásakana.” Slíkar sögur hafaall-
ir [>jóðflolckar jarðarinnar fengið í arf og ættu að geymast til síðustu stundar.
(”•) Og livað tíigum vér að keiiua,hvað purfuin vér að læra umbænina?
Gleyini ekkert foreldri, gleymi ekkert barn að biðja, að gera bæn sína,
liversu stutt sem liún kann að vera, bæði kvolds og morguns. Það gerir
.ntttin ttð betri manni allan daginn. Aldrei mun hin drottinlega bænbregð-
iist vður. Barnið tretur skilið hana, o'amaltnennið finnurað hún framsetur
allar þaríir sfnar. Lvo rru ]>ær bænir, sein settar eru fram í sálmum. Sum-
ir sáltnar eru ]>annig, iið auðveldara er að muna ]>á en nokkuð annað, og
sem oft ura diuunar og svefnlausar nætur ]>jáninga og sorga, koma iiftur í
huga manns, mörguin, mörguni árum eftir að maður lærði [>á sem barn.
Og leylið mér að minna yður á kvöld- og morgun-sálmana. Ekk: alls fyrir
löngu heimsrttti ög aldraðann heimsfrægann stjórnmálamann og hann las
ttpp fyrir mér oiðiétt “kveldsálininn,” eins og hann hafði lært hann, eftir
] ví sem hann sagði mér, af fóstru sinni fyriráttatíu árum, Svo verði |>að
i innig með yður, mín kæru börn, ekki að eins livað sálnuna snertir. In ldut'
l.kameð alt annað gott, sem |>ér nú I erið, og |>egar [>ér verðið eins ( g
| essi gamli, tnjiig gainli inaður, sem grálui rður hofur orðtð í þjónustu ætt-
jarðar sinnar, og saddur er orðinn lífd.iganna, aö [>ér ]>á eins og hann,
minnist hins góða.sem yður í ae-ku var kent.