Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Blaðsíða 6

148
KENNIMAÐUR
N. Kv.
rann í æðum þeirra beggja. Upp frá þeirri
stundu hafði kaupmannsfrúin komið fram
við hana sem hún ætti í henni hvert bein.
Síðan hafði hún ekki fyllilega verið sjálfri
sér ráðandi fyrir þessari stórlátu og ráð-
ríku konu. Raunar hafði hún ekki fundið
svo mikið til þess, því að þetta ráðríki
hafði verið reifað í elskulegustu móður-
umhyggju. Þetta hafði líka deyft í brjósti
hennar söknuðinn eftir móðurmissinn.
Þrátt fyrir þetta hafði hún undir niðri
borið ótta fyrir þessari konu, sem hafði
allt ráð hennar í hendi sér, en hún hafði
bara alltaf blygðazt sín fyrir að láta þá
tilfinningu verða ráðandi. Hún taldi sér
skylt að elska hana og virða og hlíta ráð-
um hennar og forsjá í smáu sem stóru.
Tíu ára gömul sá hún mannsefnið sitt.
Þá var hann sextán ára og gnæfði hátt
yfir hana bæði að líkamlegum og andleg-
um þroska. Hún hafði dáðst að honum og
litið upp til hans vegna gáfna hans og
menntunar. Upp frá þeim tíma höfðu þau
umgengizt hvort annað svo að segja dag-
lega. Þau höfðu, ef svo má að orði kom-
ast, vanizt saman á þann hátt, að þegar
hún var átján ára, trúlofuðust þau. Þetta
hafði allt gerzt eins og af sjálfu sér. Hún
hafði látið berast undan straumi atvik-
anna, sem vildu hafa þetta svona, án þess
að veita nokkra mótspyrnu.
En eins og henni hafði fundizt þetta
rétt og sjálfsagt þá, eins kom henni þetta
furðulega fyrir sjónir nú. Hún gat ekki
varizt þeim grun nú, að allt hafði þetta
verið fyrir fram ákveðið af öðrum. Þetta
líktist svo mikið þaulhugsaðri og vel und-
irbúinni ráðagerð. Þeim hafði verið teflt
saman eins og tveimur peðum á skák-
borði, án þess að þau, eða að minnsta
kosti hún, hefði þar nokkurn íhlutunar-
rétt.
Hafði hún kannske ekki elskað hann?
Jú, jú, hún hafði verið svo óumræðilega
hamingjusöm. Hún hafði að minnsta kosti
talið sér trú um, að svo væi'i, að svona væri
hin sanna ást. En vissulega var hún ung
og algerlega reynslulaus. Hún elskaði
hann fyrir það, hvað hann var riddaraleg-
ur og kurteis og í viðbót menntaður og
gáfaður. Þó að þau væru að eðlisfari al-
gerðar andstæður, kom það ekki að sök
þá. Ef þau greindi á, sló hún undan. Skap-
gerð hennar var svo mjúk og sveigjanleg,
að henni veittist það létt. Hún viður-
kenndi líka, að það gat varla öðruvísi ver-
ið en að hann hefði rétt fyrir sér, en hún
rangt.
Það var svo undarlegt að hugsa um
þetta sem liðinn tíma, sem aldrei kæmi
aftur. Hún nam staðar og leit í kringum
sig. Hún var komin svo hátt, að hún sá
yfir meiri hluta dalsins, en hún var ekki
ennþá komin nógu hátt. Skammt fyrir
ofan hana í hlíðinni var dálítil skál, sem
hún hafði fundið fyrr um sumarið, grasi
vafin skál undir litlu hamrabelti. Niður af
hömrunum féll dálítill lækur í snotrum
fossi, sem stundum hríslaðist svo ein-
kennilega fram af bergbrúninni.
Hún herti gönguna og komst brátt alla
leið. Þar lét hún sig falla niður í mjúkt
grasið og kastaði mæðinni. Hún sneri sér
þannig, að hún hafði fossinn fyrir augum.
Núna var hann svo vatnslítill, að hann
féll til jarðar sem úðaregn.
Þarna í mjúku grasinu tók hún aftur
upp þráðinn, sem hún hafði látið niður
falla um stund: Það var undarlegt, að
augu hennar skyldu ekki hafa opnazt fyr-
ir þessu fyrr en nú. En hún hafði verið
svo sæl og lífsreynslulaus, að hún hafði
aldrei látið sér detta í hug, að neitt gæti
komið fyrir, sem kollvarpað gæti trú
hennar á framtíðina og manninn sixm.
Hafði ást hennar beðið skipbrot? Var
hún hætt að elska manninn sinn? Nei,
nei. Hún elskaði hann jafnvel öllu meira
en nokkru sinni fyrr, en aðeins á annan
hátt. Fram tii þessa hafði ást henar verið