Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Side 11

N. Kv.
KENNIMAÐUK
153
eigum að kalla það, fremur ómerkileg
manneskja.
— Hm, já, því verður ekki neitað, að
hún er mjög lítilsigld, vesalingurinn. En
það bætir ekki málstað þess manns, sem
notar sér einfeldni hennar og ósjálfstæði.
— Þvert á móti, prestur minn, þvert á
móti. En sannleikurinn er sá, að stelpan
hefir verið og er alveg vitlaus í mér. Ég
hefi, hreinskilnislega sagt, aldrei haft frið
fyrir henni. En ekki get ég gert að því,
þó að henni lítist vel á mig. Og hún er þó
ekki heimskari en það, að hún hefir get-
að fundið upp á því að kenna mér krakk-
ann, til þess að fá mig til þess að giftast
sér með illu eða góðu. Hreint og beint
þröngva mér til þess, segi ég. Auðvitað
geri ég ráð fyrir, að henni hafi verið
hjálpað til þess að leggja ráðin á.
— Svo-o? Þetta ætlar að verða alvar-
legt mál. Getið þér forsvarað við dreng-
skap yðar, að þér séuð frí af stúlkunni?
— Mikil ósköp, prestur minn, mikil
ósköp. En það er ekki nema von, að þér
leggið trúnað á þetta fleipur hennar að
órannsökuðu máli.
— Hafið þér nokkra hugmynd um, hver
það muni vera, sem varpar frá sér afleið-
ingum misgerða sinna á jafnlúalegan
hátt? spurði séra Bjarni.
— Ja, náttúrlega hefi ég engar sannan-
ir, sagði Hákon drýgindalega. En maður
getur nú dregið ýmsar ályktanir af því,
sem maður bæði sér og heyrir.
— Látið þér skoðun yðar óhikað í ljós.
Hákon minn. Þetta er mál, sem þarf ná-
kvæma rannsókn. Slík breytni sem þessi
er algerlega ósamrýmanleg kristilegum
anda. Þetta verður að taka föstum tökum,
öðrum til viðvörunar.
— Alveg sjálfsagt, prestur minn, alveg
sjálfsagt. En ég veit raunar mjög lítið,
ekki annað en það, að hún var vinnukona
á Vatni síðastliðið ár, og það eru fleiri en
ég, sem telja eitthvað bogið við ástandið
þar.
— Eigið þér við að — að Guttorm-
ur---------?
— Ég segi bara það, að eplið fellur
sjaldan langt frá eikinni, sagði Hákon
drýgindalega. Tók ekki karlinn faðir hans
tvisvar fram hjá? Það er satt sem þér
segið. Það veitir ekki af því að taka þetta
föstum tökum, til þess að fyrirbyggja
frekari ósóma.
— Gerið þér yður það ljóst, Hákon, að
þér hlaðið glóðum elds að höfði yðar, ef
þér farið vísvitandi með rangt mál, sagði
séra Bjarni og hvessti á hann augun.
— Vissulega, prestur minn, vissulega,
sagði Hákon dálítið órólegur undir niðri.
En ég bið yður að áthuga, að allt bendir
til þess, að þessi umtalaði krakki muni
fæðast mjög bráðlega, en Sigríður kom
ekki hingað í Breiðavað fyrri en um miðj-
an maí í vor.
— Þér segið satt, Hákon minn. Ég tek
þetta til nákvæmrar athugunar. En væri
ekki réttast að kalla á stúlkuna hingað
inn, til þess að heyra, hvað hún segir?
— Haldið þér, að það sé ráðlegt? spurði
Hákon og tvísté órólega. Hann var búinn
að koma því fram, sem hann vildi áorka,
og vildi nú gjarna komast í burtu. Hann
var illa svikinn, ef þessar síðustu upplýs-
ingar hans mundu ekki falla í góðan jarð-
veg.
— Kannske við látum það bíða. Ég ætla
að hugleiða málið, sagði séra Bjarni. Þér
megið fara, Hákon minn.
Og Hákon var ekki seinn á sér að verða
við þeirri beiðni.
Séra Bjarni gekk um gólf langa stund
eftir að hann var farinn og braut heilann
um þetta leiðinda-mál. Honum blöskraði
spillingin, en þarna, sem ætíð áður, stóð-
hann algerlega máttlaus gagnvart henni.
Og nú eins og fyrri var það Guttormur,
sem skaut þar upp höfðinu. En skyldi það-
20