Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Síða 16

158
KENNIMAÐUR
N. Kv;
farinn og kemur aldrei aftur. Ég vil ekki
lifa.
— Hertu upp hugann, Sigga mín! Það
er ekki synd að elska. Annað hefir þú
ekki til saka Ainnið. Það er guðdómlegt að
elska — elska svo heitt, að maður lifir
ekki og hrærist fyrir annað en það eina.
Ekkert er eins fagurt og guðdómlegt.
í bleikri tunglsbirtunni sá frú Vigdís
vonarbjarma bregða fyrir í augum Sig-
ríðar, sem reis upp og greip dauðahaldi
um handlegg hennar.
— Er það satt? Er það ekki synd að
elska. Er ég þá ekki óguðleg manneskja?
Er það áreiðanlegt, að presturinn hafi
verið að ljúga að mér?
— Já, Sigga mín. Hann var að ljúga að
þér, sagði frú Vigdís með vissu sannfær-
ingarinnar í röddinni og án þess að
hvarfla að því huga, að það var maðurinn
hennar, sem í hlut átti. Henni var meira
í mun að friða hrellda sál en hika við að
segja manninn sinn ljúga.
— Nú komum við heim, Sigga mín,
sagði hún svo blítt, en ákveðið, og jafn-
framt tók hún utan um hana og reisti
hana á fætur. Svo héldu þær af stað heim-
leiðis. Frú Vigdís varð að taka á öllu sínu
þreki til þess að halda Sigríði uppréttri.
Hún skeytti því ekki, þó að fötin blaut og
köld læstu sig um líkama hennar. Hún
hugsaði um það eitt að koma Sigríði sem
fyrst heim í rúm. Það gat ekki farið hjá
því, að þessi líkamlega og andlega þrek-
raun hefði slæmar afleiðingar fyrir hana.
Nú var hún farin að skjálfa, svo að tenn-
urnar glömruðu í munni hennar.
Þegar þær komust í kallfæri við bæinn,
fór frú Vigdís að hrópa á hjálp. Eftir
stutta stund kom Gunnar bóndi fáklædd-
ur á móti þeim. Inn um opinn gluggann
hafði hann vaknað við köllin og brugðið
fljótt við. Hann eyddi ekki tímanum í að
krefjast skýringa á því, sem fyrir hafði
komið. Hann tók Sigríði, sem var að gef-
ast upp, í fangið eins og lítið barn og bar
hana inn.
Frú Vigdís leit eftir því, að Sigríði væri
hjúkrað sem bezt, áður en hún fór sjálf
að hugsa um að hafa fataskipti. Ólöf varð
blátt áfram að reka hana til þess.
Þegar hún kom inn í svefnherbergið
sitt, svaf maður hennar værum svefnh
saklaus af því að vita nokkuð um það,
sem gerzt hafði. Þegar hún sá hann, fyllt-
ist hún óstjórnlegri reiði í garð hans.
Þetta var allt honum að kenna. Það var
hann, sem hafði rekið Sigríði út í þetta
örþrifatiltæki. Á þessu augnabliki hatað-
ist hún við þessa slepjulegu skinhelgi
guðhræðslunnar, sem hafði komið þessari
vesalings auðtrúa stúlku til þess að leita
dauðans. — Hún greip í hann og hristi
hann svo rækilega til, að hann vaknaði
með andfælum.
— Hvað — hvað gengur á?
— Þetta er þér að kenna allt saman,,.
æpti hún án þess að hafa stjórn á orðum
sínum. Með þessum steindauðu og
heimskulegu guðfræðis- og siðferðispré-
dikunum þínum hefir þú hrætt Siggu
vesalinginn til þess að fremja sjálfsmorð.
Séra Bjarna varð það fljótlega ljóst, að
eitthvað óvenjulegt hafði komið fyrir.
Konan hans stóð þarna fyrir framan hann
í rennblautum fötum og í óvenjulegri æs-
ingu. Hann spurði aftur:
— Hvað — hvað hefir komið fyrir?
— Hún reyndi að drekkja sér í ánni.
Heyrirðu það? Og það er allt þér að
kenna. Þú hræddir hana til þess, af því að
hún er þessi vesalingur. Ef þú hefðir tek-
ið málstað hennar og komið fram eins og
maður, þá hefði þetta aidrei komið fyrir.
Það var ekkert smáræði að fá þetta yf-
ir sig af vörum konu sinnar. Á þessu stigi
málsins gat hann ekki komið fyrir sig.
neinum vörnum, svo að hann spurði:
— Tókst — tókst henni að drekkja sér?