Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Qupperneq 33

N. Kv.
SAGA MÖÐRUDALS Á EFRA-FJALLI
175
lengi verið nafntogað heimili fyrir gæzku
og gestrisni, og ég bregð því við sem fyrir-
mynd af öllum þeim bæjum, sem ég hefi
komið á um mikinn hluta lands. Ég
þekkti foreldra Sigurðar bónda í Möðru-
dal, Jónssonar, og voru þau einstaklega
gestrisin og elskuleg. Ég þekkti líka bróð-
ur hans Metúsalem, afbragðsmann, sem
dáinn er nú fyrir mörgum árum. Ég
minnist þess enn, er ég og aðrir skóla-
piltar komu þangað á skólaferðum; ég tala
ekki um veitingarnar, sem ætíð voru af-
bragðlegar, heldur um hið elskulega við-
mót þeirra bræðra. Þeir gengu jafnvel úr
hlaði með okkur, til að vísa okkur veginn
sem nákvæmlegast og gæta, hvort okkur
vanhagaði ekki um neitt. Möðrudalsfólk
hefir verið jafnauðsælt og gestrisið og
Sigurður hefir mikið bú og blómlegt.
Hann hefir byggt þar snotra kirkju og
stóran og rausnarlegan bæ Qg allt er þar
skörulegt, og eru þó aðflutningar allir
þangað, upp á öræfi frá Vopnafjarðarstað,
fjarskalega örðugir, sem nærri má geta.
Ég kom þangað lúinn eftir að hafa orð-
ið vegaglópur (hann hafði villzt á Möðru-
dalsheiðinni) og lagðist til svefns og hafði
höfuðverk ærinn og kuldahrylling. En ég
hafði skamma stund sofið, þegar þeir
komu þangað frá Brú á Jökuldal, Shaff-
ner og þeir félagar,1) og vakti Sigurður
mig til þess að tala við þá. Við vorum þar
allir samnátta. Um morguninn spurðu
þeir Sigurð bónda, hvað þeir ættu að
gjalda fyrir greiða og fyrirhöfn, og svar-
aði hann, eins og ætíð, að hann vildi
ekkert hafa, því að hann hefði aldrei selt
greiða“.
Sigurður í Möðrudal andaðist 6. marz
1874, sextugur að aldri. — í andlátsfregn-
J) Fox-Ieiðangursmennirnir.
inni í Norðra segir svo um banamein
hans:
„Hann hafði legið í hálfan mánuð.
Sjúkdómurinn byrjaði með taki, snerist
síðan upp í þunga brjóstveiki og tæringu.
Áður var hann búinn að vera meir og
minna vesæll síðan næstliðið vor, að kvef-
sótt gekk yfir“.
Ástríður ekkja hans hélt áfram bú-
skapnum til vors 1876. Síðara árið, sem
hún hélt búið, fékk hún fyrir ráðsmann
Stefán Einarsson á Gestreiðarstöðum, af
Brúarætt, sem síðar getur.
Eftir að Ástríður lét af búskapnum,
dvaldist hún áfram í Möðrudal til vors
1879, er hún fluttist að Brú með Jakobínu
dóttur sinni og Þorsteini Einarssyni
manni hennar, og þaðan með þeim til
Akureyrar 1881. Stuttu fyrir andlát Jako-
bínu (1884) fluttist Ástríður að Nesi í
Höfðahverfi til Elísabetar dóttur sinnar
og manns hennar Einars Ásmundssonar.
Þar dó hún 24. nóv. 1892, 74 ára að aldri.
AfkomencLur Sigurðar og Ástríðar.
Þau Sigurður og Ástríður áttu alls 8
börn; af þeim dóu tvö í bernsku (Jón Að-
alsteinn og Jóna Kristín) og einn sonur á
unglingsaldri (Árni, d. 4/7 1863, 19 ára að
aldri). Einn sonur, Jón Pétur, dó 22 ára
(15/10 1884), ókvæntur og barnlaus,
„ljúfmenni, vel menntur“, segir í andláts-
fregn. Hann hafði byrjað skólanám, en
orðið að hætta því vegna augnveiki. Varð
svo barnakennari á Oddeyri við Eyja-
fjörð og þar andaðist hann. Hannes skáld
Blöndal orkti eftirmæli eftir hann (Ljóð-
mæli 1913, bls. 19).
Þá voru eftir 4 dætur, sem til þroska
komust: Aðalbjörg, Elísabet (Þorbjörg),
(Andrea) Jóna, Jakobína (Kristjana).
(Framhald).