Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Qupperneq 38

180
DÆTUR FRUMSKÓGARINS
N. Kv.
III.
RÚBEN ÚRASALI.
Daginn eftir, um sólaruppkomu, voru
allir heimamenn staddir 1 hinum stóra
garði haciendunnar. í sama mund þeysti
einn af þjónum þeim, — sem Donna
Dolores hafði sent á eftir föður sínum —
í hlaðið.
Hann hafði þá sögu að segja, að þeir
félagar hefðu árangurslaust leitað plant-
ekrueigandans um allt nágrennið.
i „Ó, guð minn góður!“ stundi Dolores,
„ég vissi, að það var engin misheyrn í
gærkveldi, er mér heyrðist ég heyra
neyðarkall föður míns. Eitthvert óhapp
hefir komið fyrir hann“.
„Þér megið ekki búast við hinu
versta“, sagði Banderas hughreystandi,
„skeð getur, að faðir yðar hafi lagt ein-
hvern óvæntan krók á leið sína“.
„Vertu róleg, systir“, mælti Jaime,
„hershöfðinginn hefir vonandi rétt fyrir
sér“.
En Donna Dolores lét ekki huggast.
Tárin streymdu niður kinnar hennar.
í afskekktum krók í garðinum stóð
maður í gráum kvekarafrakka. Við hlið
hans lá Nýfundnalandshundur, sem
mændi óaflátanlega og árvakurt á hús-
bónda sinn. Þarna var kominn maður sá,
er fundið hafði lík Don Rodriguez kvöld-
ið áður. Hann hafði fengið gistingu á ha-
ciendunni, því samkvæmt boði Don
Rodriguez var aldrei neinum úthýst á
heimili hans.
Aðkomumaðurinn hélt á gullnistinu í
hendinni og bar saman á laun myndina,
sem í því var, og andlit Donnu Dolores.
„Ég mun naumast eiga þess kost að
gera kaup við Don Rodriguez“, tautaði
hann, „því ég þykist nú hafa gengið úr
skugga um, að hinn myrti eigandi nistis-
ins muni enginn annar verið hafa en Don
Rodriguez“.
Enginn veitti kvekarnum athygli né
því, sem hann hafðist að. Enginn tók
heldur eftir því að hann smá þokaði sér
nær hópnum, unz hann var alveg kom-
inn að honum. Hershöfðinginn var fyrst
ur til að veita honum athygli.
„Hver er þessi maður, sem líkt og sja
kali læðist á meðal okkar?“ mælti hann.
„Gestur", svaraði einn þjónanna, „sem
við, samkvæmt fyrirmælum húsbónda
okkar, hýstum í nótt“.
„Hver ert þú?“ spurði Banderas með
þjósti.
„Ameríkanskur úrasali“, svaraði kvek-
arinn auðmjúkur. Auðmýktin í svari hans
var í fullu ósamræmi við einbeittnina í
svip hans, en þó var eins og hann hefði
tamið sér það látbragð um lengri tíma.
„Þér eruð þá einn af austanvérum þeim,
sem ég hefi bæði fyrirlitningu á og hata
af heilum hug“, mælti' Banderas þungbú-
inn. „Vitið þér ekki að það er bannað og
varðar við hegningarlögin, að koma til
Mexíkó og stunda verzlunarprang?“
„Veit ég það vel“, svaraði kvekarinn
með sömu auðmýkt, „en ég veit líka, að
mér er heimilt að gista haciendur, sem
liggja á mörkum Bandaríkjanna og Mexí-
kó og eiga lönd sín í báðum ríkjunum.
Þannig er það með Haciendu del Rodri-
guez“.
Hershöfðinginn horfði þungbúinn á
austanvérann- Hann hafði samkvæmt
ruddalegri skapgerð sinni vonast til að
hafa klófest þarna einhvern, sem hann
gæti skeytt skapi sínu á, en þessi úrasali
virtist ætla að ganga honum úr greipum,
sakir lögvísi sinnar.
„Hvað heitir þú?“ spurði hann snúðugt.
„Nafn mitt er ekki óþekktí Norðurríkj-
unum“, svaraði úrasalinn með blíðri og
lotningarfullri rödd, „ég er Ruben úra-
sali“.
„Ó, eruð þér Ruben?“ hrópuðu margir
í senn.