Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Síða 41

N. Kv.
DÆTUR FRUMSKOGARINS
183
„Hversvegna spurðuð þér hann þá
ekki?“ spurði Don Jaime.
„Mér fannst óhyggilegt og áhættusamv
að yfirheyra hann í nærveru yðar og syst-
ur yðar. Það gæti haft hinar örlagarík-
ustu afleiðingar. Ég mun yfirheyra hann
í fangelsinu, og sé hann saklaus, mun
honum óðar verða sleppt lausum. En haf-
ið þér veitt hesti föður yðar athygli, Don
Jaime? Á hnakknum er blóð og þó er
hann og öll reiðtygin í bezta lagi“.
„Hvað gefur það til kynna, hershöfð-
ingi?“
Það, að faðir yðar hefir verið myrtur.
Hann hefir verið rekinn í gegn aftan frá
og hnigið örendur til jarðar“.
„Þér hafið rétt fyrir yður“, mælti Don
Jaime, „faðir minn hefir varið myrtur, en
hver getur hafa gert það?“
„Það verður einmitt hlutverk okkar að
komast fyrir það. Við verðum að leita að
líkinu og ná hefndum á illræðismann-
inum“.
„Já, hefnd vil ég fá! Engin refsing er
of þung“.
„Ég ætla að byrja á að yfirheyra kvek-
arann. Hann hlýtur að hafa verið í skóg-
inum þegar morðið var framið. Eruð þér
enn andvígur handtökuskipun minni?“
„Nei“, svaraði Don Jaime, „sé hann
saklaus, þá verður hann látinn laus aftur.
En hann verður fyrst að gefa mér allar
þær upplýsingar, sem hann getur. Ég
mun ekkert tækifæri láta ónotað til að
hefndarþorsta mínum verði svalað“.
Hershöfðinginn gaf þjónunum bend-
ingu um að halda áfram með bandingj-
ann. Banderas og Don Jaime fylgdu á eft-
ir, en Donna Dolores hélt til herbergis
síns, örvingluð af sorg.
(Framhald).
Bókmenntir.
James Harpole: Úr dagbók skurö-
læknisins. Dr. Q. Claessen þýddi.
Rvík 1941. Útg. Isafoldarprent-
smiðja.
í öllu því flóði þýddra bóka, sem á
markaðinn berast á ári hverju, eru þær
bækur raunverulega fáar, sem af bera, og
hægt er að segja um, að séu verulegur
fengur fyrir íslenzka lesendur. Bók sú,
er hér um ræðir, er úr hópi þessara fáu
afburðabóka. Höfundurinn, sem er kunn-
ur læknir, hefir færst það í fang „að
lýsa hinum stórkostlegu framförum, sem
læknishjálpin hefir tekið síðasta áratug-
inn með því að greina frá ýmsum sjúkl-
ingum“. Fyrir bragðið fær lesandinn ekki
í hendur fræðibók með þurrum talningi
staðreynda um hvar og hvenær þetta eða
hitt hafi verið framkvæmt, heldur er frá-
sögnin um þessa hluti fléttuð saman við
æfiþætti einstakra sjúklinga, svo að les-
andinn fær að fylgjast með örlögum
manna í von og ótta, gleði og sorg. Og
frásögnin er gædd þeim kostum, að hún
heldur hug lesandans föstum ekki síður
en hin viðburðaríkasta skáldsaga. í bók-
inni fæst glöggur samanburður þess
ástands, sem var fyrr, þegar fjölmargir
sjúkdómar voru taldir ólæknandi, sem
nú er unnt að lækna að fullu, og nútím-
aris'. Lesandinn hlýtur að fyllast undrun
og aðdáun á því hvers mannsandinn er