Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Blaðsíða 46

188
Á VESTURVEGUM
N. Kv.
öllum slysahugsunum, og njóta óhikandi
þeirra merkilegu þæginda, að sitja og
hvílast í góðu sæti, en ferðast þó jafn
hratt og fuglinn fljúgandi?
Von bráðar sannfærðust flestir um, að
hættan væri ekki svo mikil að þeir þyrftu
að halda sér dauðahaldi í sætin, enda
brunaði lestin áfram eins og bezti gæð-
ingur, og um leið og óttinn við ferðalagið
rénaði, vaknaði forvitnin. Ferðafólkið tók
að skima út um gluggana. Einnhver fann
að opna mátti vagngluggann og þegar það
var gjört, var næsta sporið að stinga út
höfðinu, og reyna að sjá fram og aftur
með lestinni. Engum hefir víst dottið í
hug að háski gæti verið á ferðum, en
skyndilega stakk lestin sér inn í kolsvört
jarðgöng, og þeir, sem út í gluggunum
lágu, hrukku skyndilega við, þeir höfðu
komið ískyggilega nærri veggbrúninni
með höfuðin. Dagurinn leið, og rauðbrúnt
rökkur færðist yfir, frá gluggunum varð
ekki annað greint en flöktandi skugga-
iða. Skógarbelti og akrar runnu saman í
eina mikla heild, en út í þessari iðu brá
fyrir björtum ljósum hér og hvar. Laust
fyrir miðnætti hægði lestin á sér, og af
birtu, sem ljómaði úti fyrir, mátti ráða
að hún nálgaðist einhvern stærri bæ.
Nokkra stund fór lestin á seinagangi, en
nam svo að fullu staðar. Við augum
blöstu uppljómuð stórhýsi og flest sem
einkennir mikla járnbrautarskiptistöð í
stórum bæ. Á framhlið byggingar, sem
horfði við annarri hlið lestarinnar, voru
miklar, bogamyndaðar veggsvalir, og úti
á þeim stóð margt fólk, og alls staðar
voru menn á ferð, og alls staðar var bjart
og þó var komin nótt- Allt sem borið
hafði fyrir augu vesturfaranna síðasta
dægrið var svo nýstárlegt og ólíkt öllu er
þeir höfðu áður séð, að þeir höfðu enn
ekki áttað sig. Maður, sem stungið hafði
höfði og herðum út um vagnglugga
spurði: „Er þetta draumur eða er það
vaka?“ Annar, sem sat við gluggann sinn
og virtist horfa í leiðslu á það, sem fyrir
augun bar, svaraði, og kvað svo að orði,
að sér virtist það sem fyrir augum bæri
líkjast einna mest æfintýri úr Þúsund og
einni nótt, og að stórhýsið með svölunum
gæti verið höll Aladdins, en þá barst frá
glugga til glugga, og frá manni til manns,
að staðurinn væri Manchester. Einn af
stóriðnaðarbæjum Englands. Það var
túlkurinn, sem hafði látið það boð út
ganga. Virkileikinn kom eins og þruma
úr heiðskýru lofti yfir alla okkar róman-
tízku drauma. Þetta var þá eftir allt, að-
eins iðnaðarbær, með stynjandi vélar,
himingnæfandi reykháfa og blaktandi
gasljós-
Svo blístraði eimreiðin gjallt og snöggt
og fyrr en varði var hún komin á rjúk-
andi ferð og Manchester með sína dýrð
— ímyndaða og raunverulega — var horf-
in, en þó ekki gleymd, því oft var þessar-
ar fjögra eða fimm mínútna dvalar
minnst sem hins merkilegasta atburðar.
Nóttin leið, en engum kom dúr á augu,
og þegar aftureldingin varpaði bjarma á
loftið og lýsti upp landslagið, voru allir
jafn þyrstir í að horfa á það, sem fyrir
augun bar, eins og kvöldið áður, þegar
farið var frá Leith.