Dýraverndarinn - 01.12.1966, Side 16

vaknaði við það, að fugl sat og söng utan við glugg-
ann hans. Hann svipti sér fram úr rúminu og stökk
berfættur út að glugganum. Og hvað skyldi hann svo
sjá? Það sat starri á einni greininni á eplatrénu.
Hann beindi gulu nefinu upp í loftið og söng og
söng af hjartans lyst, já, svo mikið lagði hann í
sönginn, að allar hinar gljáfögru fjaðrir hans iðuðu
og titruðu.
Óli var ekki lengi að drífa sig í fötin, því að nú
. .. nú var komið að því, sem hann hafði búizt við,
en hvernig mundi þeim nú ljúka, viðskiptum starr-
ans við grátitllingana? Mundi starrinn leggja til
atlögu við hina litlu, freku fugla?
Óli hentist ofan stigann og út, og hann var fljót-
ur að komast þangað, sem varpkasinn var. Þar
sá hann svolítið, sem gladdi hann mikið. Starra-
hjónunum hafði auðsjáanlega geðjast mjög vel að
varpkassanum. Þau höfðu ekkert verið að hugsa sig
um, heldur höfðu þau bara setzt þar að, enda sáu
þau enga grátittlinga, en ósköp gott var, að í kass-
ann skyldi vera komið talsvert af efni til lireiður-
gerðar.
Óli stóð eins og heillaður og horfði á fuglana.
Kvenfuglinn sat í kassanum og stakk liöfðinu út
annað veifið, en karlinn dillaði sér á spýtunni, sem
við kassann var fest og til þess var ætluð, að á
henni væri setið. Og hann söng og söng, tilhlökkun-
ar- og gleðisöngva.
En allt í einu komu þau, grátittlingshjónin, og
þeim varð svo sem ekki um sel, þegar þau sáu, hvað
í efni var. Auðvitað urðu þau fokvond út af tiltæki
þessara ófétis yfirgangsseggja, — setjast bara upp á
heimili annarra og láta eins og ekkert væri sjálfsagð-
ara. Og nú ákváðu þeir, grátittlingarnir, að reka
starrana á brott með skömm! Og svo hófst þá árásin.
Grátittlingshjónin réðust umsvifalaust á starrann,
sem sat á spýtunni. tlann snerist lil varnar, og áður
en Óli gat í rauninni áttað sig á viðureigninni,
duttu allir fuglarnir niður í grasið og veltust þar í
einni áflogabendu. Það leit hreint ekkert vel út fyrir
starranum. Hann var einn síns liðs á móti tveimur.
Grátittlingarnir voru snarir í öllum hreyfingum, og
ekki vantaði þá skapið. Já, það leit helzt út fyrir, að
hann ætlaði að bíða lægri hlut, starrinn, svo stór sem
hann þó var. En konan lians hafði teygt sig út úr
kassanum og fylgzt með því, sem fram fór. Og allt
í einu var henni nóg boðið. Hún brá sér út í skyndi
og greip til vængjanna. Og hún beitti sínu stóra
ÍlMft r
SSSSÍ
Taminn refur, mesta þrifadýr!
nefi svo, að um munaði. Hún hjó og lagði til hægri
og vinstri, og áður en langt leið, urðu grátittling-
arnir að sleppa bónda hennar. Hann var þá ekki
lengi að átta sig. Bæði hann og hans kona gerðu
harða hríð að grátittlingshjónunum, sem raunar
lögðu ekki strax á flótta, en urðu Jró að sætta sig við
að flýja, áður en lauk. Og Jrar með var svo komið,
að starrahjónin höfðu helgað sér varpkassann. Það
gengur svo í veröldinni, að sá, sem er minni máttar,
verður að vægja fyrir þeim, sem meira mega sín,
en það er starrahjónunum til málsbóta, að kassinn
hafði verið smíðaur handa þeim, en ekki öðrum
minni fuglum, — það sýndi bezt opið, sem var
frarnan á honum, dyrnar, sem íbúarnir áttu að
leggja um leið sína inn og út.
Þetta kvöld sat húsbóndinn á spýtunni sinni og
söng falleg lög. Óla fannst hann vera að syngja fyrir
sig, þó að í rauninni væri hann að syngja vorinu og
landinu lof og dýrð og svo konunni sinni, sem
bráðum mundi fara að verpa. Hann hafði verið svo
Jieppinn að finna sér og sínum ágætan bústað, og
ungarnir lians — já, gaman yrði nú, þegar þeir
færu að gapa við lionum, þá er hann flytti björg í bú.
Óli hafði fengið óskir sínar uppfylltar, og hann
var ósköp stoltur af störrunum sínum. Sannarlega
var það unaðslegt, dásamlegt, að vakna á hverjum
morgni við söng starrapabba, sem beið þess í sælli
vímu, að egg kæmi í hreiður — og svo ungar! Lífið
var þeim jafndásamlegt, Óla litla og starrahjónun-
um, og áreiðanlega hafa grátitllingslijónin fundið
sér einhvern hentugan stað, þar sem þau gátu glaðzt
yfir nýju lífi.
92
DÝRAVERNDARINN