Dvöl - 12.05.1935, Blaðsíða 3

Dvöl - 12.05.1935, Blaðsíða 3
12. maí 1035 D V Ö L Afbrýði Eftir Jón Kr. Arnór gekk fram og aftur um jíólfíð í litla herberginu1, semj hann hafði fyrir skömmu tekið á leigu. ííann var álútur og þungbúinn og hreyfingarnar tryllingslegar. »Hann ætlar að taka hana af ^ér,« tautaði hann og beit saman ^nnunum. »Fái hann tækifæri til fJess að koma fram opinberlega, þá eru vopnin í hans höndum. f\ei, tað skal aldrei verða! Hún skal verða mínk Við þessi s'ðustu orð leit hann upp og barði saman hör.d- ^num. Hann staðnamd'ut snögg- lega v.'ð borðið, sem stóð út Við Öuc;gann, og barði hne.anum í tað. »1 kvöld! — Já — hann skal Verða sér til skammar! Hann skal!« ^assti hann út milli tannanna. Hið ^ttglega og laglega andlit hans var ^myndað af æsingi. — Hann pgnaði skyndilega, gekk að legu- ^kknum, þar sem hann oft hafði líltið sig dreyma um Huldu Stef áns, ^ kastaði sér niður á hann. Hann °kaði augunum, en herkjulegir r^ættir komu kringum munninn. ^að var það, sem hann hafði i pga? Það var komið kvöld. við dyr samkomuhússins »Ið- .^« stóð stór mannþyrping. Það j^i að fara að öpna húsið. Allir , % þeirrar stundar með óþreyju, Pví að eftir rúmlega hálfa klukku- stund ætláði hinn efnilegi, rómaði söngvari, Kristinn Karlsson, að syngja. Einkum höfðu margar i ng- ar stúlkur þrengt sér að dyrunum og dregið þangað unga menn með sér. Peirra á milli var söngvarinn kallaður »fallegi maðurinn m.ð fallegu augun«, — ungar stúlkur eru oftast hrifnari af fögrum l'k- ama, en fagurri list. — Loks var samkomuhúsið opnað. Menn tóku að þyrpast inn. Að skammri stú-ndu liðinni voru öll sæti fulhkipuð. öðum le'ð að cskaitund hins unga söngvara. — Hann beið í 1 tlu herbergi að baki leiksv^ðslns. — Víst var þetta óskastund hans! Frá því hann var á unga aldri, hafði hann heljað líf sitt töfravaldi tón- anna. örðugleikar ýmiskonar höf cu verið honum þröskuldur á þroska- vegi, en þó hafði honum, með til- styrk nokkurra vina, tekist að komast til útlanda cg afla sér þar allmikillar söngmenntunar. Hafði hann tekið þar svo skjótum fram- förum, að hann var tekinn sem söngvari í all-erfiða óperu. Hann hlaut lof, sem lamaði hann af gleði Erlendar tungur höfðu talað um hann með tilfinningu og lotningu. En innsta þrá hans var ætíð sú» að orð þessi yrðu endurtekin á hreimfagra móðurmálinu hans. Og nú leið að þessari stundu, er þrá hans fengi fullnægingu. — En nú

x

Dvöl

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dvöl
https://timarit.is/publication/619

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.