Samtíðin - 01.03.1942, Blaðsíða 7

SAMTiÐIN
Marz 1942 Nr. 80 9. árg1., 2. hefti
HÉR FÆÐAST allt of fá börn. Þjóðin
þarfnast miklu meiri mannfjölgunar.
Þetta hefur að undanförnu verið viðkvæð-
ið hjá forráðamönnum stórveldanna í Ev-
rópu. Nýlega birtist grein um þetta mikil-
væga dagsins mál í merku ensku útvarps-
blaði, og til þess að veita lesendum Sam-
tíðarinnar glögga hugmynd um, hverja
skoðun brezk yfirvöld hafa á því, birtum
vér greinina hér í lauslegri þýðingu, ör-
lítið samandregna.
„Ættum við að eignast fleiri börn? Auð-
vitað er hér um mikið alvörumál að ræða
fyrir Breta. Það verður a. m. k. orðið al-
vörumál eftir einn eða tvo mannsaldra.
Með hverju ári, sem líður, komumst við
a.ð raun um, að barnsfæðingum fækkar
frá því, sem var árið áður. Ef þessu held-
ur áfram, mun skjótt koma á daginn, að
íbúum Bretlands hefur fækkað um eina
eða tvær miljónir. En vér lítum svo á,
að því fleiri heilsugóðir ungir Bretar sem
séu í heiminum, því betur muni oss vegna.
Aðalatriðið er þetta: Hvað er orðið af öll-
um ungbörnunum? Hvers vegna minnka
fjölskyldurnar svo ört nú á dögum? Afi
minn átti tíu systkini, móðir mín níu, en
ég er einkabarna foreldra minna. Nú er
ég orðinn 35 ára gamall, og ég er enn
ókvæntur. Þið sjáið, að hverju stefnir.
Fjölskyldurnar smækka. Hvað veldur
slíku? Hér eru kaflar úr nokkrum bréf-
um, sem munu ef til vill varpa Ijósi á
þetta mál. Ungur maður skrifar: „Hin af-
vegaleidda unga stúlka nú á dögum er of
mikið gefin fyrir skemmtanir, til þess að
hún nenni að standa í barneignum. Hún
vill heldur eiga sér lítinn bíl en lítið barn.
Og hún vill heldur fara í bíó en sitja við
vöggu barnsins síns. Margir foreldrar
segja líka, að venjulegar íbúðir í stór-
borgum séu ekki miðaðar við margmenn-
ar fjölskyldur. Verkamaður í enskri stór-
borg getur hvorki hýst stóran barnahóp
né séð honum farborða á sómasmlegan
hátt.“ — Nýgift kona skrifar: „Við hjónin
ætlum að eiga eitt barn. Við treystum
okkur til að ala þetta eina barn sóma-
samlega upp og veita því þá beztu mennt-
un, sem unnt er að afla því hér í landi.
Slíkt gætum við ekki veitt tveim eða fleir-
um börnum. Við viljum í barneignunum
ekki ganga lengra en efni okkar leyfa.“
— Ein af þessum sönnu fyrirmyndarmæðr-
um skrifar: „Við hjónin hvorki reykjum
né brögðum áfengi, og við eyðum ekki
tómstundum okkar í kvikmyndahúsum. Ég
á þrjá heilsugóða syni og vildi gjarnan
eiga þrjá í viðbót.“ — Önnur móðir skrif-
ar: „Ég hef eignazt fimm börn. Þau eru
öll vel gefin og heilsugóð. Ég hefði ekki
treyst mér til að ala stærri barnahóp
nægilega vel upp.“
Vér gætum tilfært miklu fleiri ummæli
úr bréfum, sem oss hafa borizt. En hvað,
sem þeim líður, vantar Bretland fleiri
börn til þess að viðhalda þjóðstofni sín-
um. Vér lítum svo á, að yfirleitt sé allt
að færast í það horf, að fjölskyldurnar
minnki“, segir höfundur greinarinnar að
lokum. Hann álítur, að orsökin til barna-
fækkunarinnar sé meiri metorðagirnd,
meiri íþrótta- og skemmtanafíkn foreldr-
anna, óheppileg íbúðaskilyrði í hinum
geysistóru leiguhúsum borganna, þar sem
hver íbúð rúmar ekki nema fámenna fjöl-
skyldu. Höfundur tæpir að lokum á því,
að stríðið geti orðið til þess að draga úr
barneignum fólks, því að margar mæður
hugsi sem svo: Til hvers er að eiga tvö
börn, þegar þeirra bíða ægilegar loftárás-
ir og viðlíka hörmungar.
Það er víst engin hætta á því, að mann-
kynið gangi til þurrðar. Hinu þarf eng-
inn að furða sig á, þó að skynsamt fólk
kinoki sér við að auka kyn sitt eins og
nú er umhorfs í veröldinni, meðan þeir
menn fara með pólitísk völd, sem virða
mannslífin og velferð manna ekki meira
en raun ber vitni.