Samtíðin - 01.03.1942, Blaðsíða 17

SAMTÍÐIN
13
inn borin. Ef hún hefði aldrei fæðzl
— vesalingurinn sá arna —- mundi
hún hafa komizt lijá miklu mótlæti.
En Iiins vegar mundi dóttir liennar,
Elizabet drottning, þá aklrei hafa séð
dagsins ljós. Og þá hefði enginn orðið
tii þess, eftir andlát Blóð-Maríu, að
bægja Filippusi Spánarkonungi frá
Englandi, sem hann þóttist eiga til-
kall til, sakir hjúskapar þeirra Maríu.
Þannig hefði Englandi þá komizt
undir stjórn Spánar. Og þá hefði ekki
skapazt sjóhetja á borð við Drake.
Þá hefði „Flotinn ósigrandi“ ekki
orðið til, og ekki liefði þá þróazt neitt
hrezkt sjóveldi, sem „Flotinn ósigr-
andi“ átti sinn þátt i að skapa.
Við hefðum þá ef til vill orðið
spænskumælandi þjóð, og það er
sennilegt, að þá væri rannsóknarrétt-
urinn enn í óða önn að láta hrenna
villutrúarmenn vikulega á Smiðsakri.
Þá mundi áreiðanlega ekki vera til
neitt hrezkt heimsveldi.
En þetta var nú aðeins útúrdúr.
Ég var að segja ykkur sögu af mús.
Þrem dögum seinna varð hún ketti
að hráð, og þar með safnaðist hún
til feðra sinna, í hlóma lífsins, réttra
sjö mánaða og fimm daga gömul.
— Hve lancjt er héðan upp á
Landsbókasaf n ?
— Tveggja mínútna gangur, ef þú
hlegpur.
SÁ MAÐUR, er situr makindalega
i stól, þar sem liann er gest-
komandi, sýnir fólkinu, sem hann
heimsækir, mikla virðingu.
Það léttir gestrisnu fólki mjög
móttöku gesta, að þeir geri sig heima-
komna og séu ekki hræddir við að
láta fara vel um sig í sætum sínum.
Hversu margar húsmæður hafa ekki
fyrr og síðar óttazt hátíðlega gesti,
sem silja og standa eftir einhverjum
föstum gestareglum.
Lin Yutang.
NOKKRAR STÓRVERZLANIR í
Ilaag og Amsterdam hafa kom-
ið fyrir hjá sér merkilegum sjálfsöl-
um, sem vakið hafa mikla athygli og
orðið geysilega vinsælir á skömmum
tíma. Fólk gengur að þessum sjálf-
sölum, stingur peningi í rifu á þeim
og talar síðan í eina mínútu inn í þar
til gerðan hljóðnema. En samtímis
er rödd viðskiptamannsins tekin á
örsmáa plötu, og er hann hefur lok-
ið máli sínu, er honum afhent plat-
an, ásamt umslagi. Getur hann síðan
sent hvaða vini sínum, sem liann kýs
sér, munnlega orðsendingu, sem sá
liinn sami getur aftur spilað eins oft
og honum sýnist á venjulegan
grammófón. Þetta er kallað að senda
„munnleg bréf“.
(Úr Post Office Magazine, London.)
Áður fyrr ég betur bjó
af brezkum smíðisgripum,
held mig samt að hafa nóg
handa flestum skipum.
Eiginmaðurinn: — Blessuð vertu,
við slculum ekki vera að rífast út
úr þessu, heldur elska friðinn.
Eiginkonan: — Jæja, hvar átti ég
þá að festa á þig þessa tölu?