Barnablaðið - 01.04.1994, Síða 20

20 BARNABLAÐIÐ
Iðrandi syndarar
Amma segir frá
Ég ætla að segja ykkur
sögu sem rifjast oft upp fyrir
mér um páskana.
Það eru meira en 40 ár
síðan þessi saga gerðist. Hún
er alveg sönn því hún er um
sjálfa mig og bestu vinkonu
mína, hana Lóu í næsta húsi.
Gatan okkar var falleg með
görðum kringum húsin og stór-
um trjám sem gott var að klifra
í.
Ég átti heima í húsi númer 6
en Lóa í númer 4. Gluggarnir á
herbergjunum okkar sneru í átt-
ina hvor að öðrum svo stundum
stóðum við í opnum gluggun-
um, og spjölluðum saman. Við
kölluðum þetta að tala í
„gluggasímann".
Sá atburður sem ég ætla að
segja ykkur frá gerðist þegar
við vorum 9 ára. Við áttum frí í
skólanum, og í dag var föstu-
dagurinn langi. Við hlökkuðum
mikið til páskanna, þá áttum við
að fá páskaegg og það höfðu
verið saumaðir á okkur fallegir
páskakjólar, sem við áttum að
fara í á páskadag. Okkur fannst
langt að bíða páskanna. Um
leið og ég var búin að borða há-
degismatinn, flýtti ég mér upp í
glugga og kallaði í Lóu vinkonu
mína á sérstakan hátt af því að
þetta var gluggasími: „Dirr, dirr,
dirr 6709, Lóa Kjartans11 og eftir
augnablik var hún komin upp í
sinn glugga, opnaði hann og
gægðist út.
- Viltu vera með mér? spurði
ég.
- Já, sagði hún, hvað eigum
við að koma að gera? - Kom-
um út að leika, sagði ég.
Og eftir litla stund stóðum við
fyrir utan garðshliðið hjá mér.
Það var úr járni. Við klifruðum
upp í það og róluðum okkur
smástund á því. Það ískraði og
söng svo hátt og skemmtilega í
því þegar það opnaðist eða
lokaðist. Svolítið kalt var í veðri
svo við ákváðum að fara í
smáheimsókn til ömmu hennar
Lóu, sem bjó þar skammt frá.
Hún var alltaf svo góð við okkur
og gaf okkur oft sælgæti eða
smápening svo við gætum
keypt okkur eina eða tvær
karamellur. Hún bjó ekki í neinu
venjulegu húsi. Húsið sem hún
bjó í var stórt og glæsilegt og
var heimavistarskóli fyrir stúlk-
ur. Amma Lóu bjó í stóru og
fallegu herbergi þar, af því að
hún kenndi við skólann.
Við gengum inn í garðinn
sem var við skólann. Hann var
stór og fallegur með háum trjám
og miklum gróðri. En nú voru
trén lauflaus og litríku blómin
sem prýddu garðinn á sumrin
voru enn í dvala.
Við gengum upp breiðu
tröppurnar að húsinu og ætluð-
um að opna voldugar útidyrnar
en þær voru læstar. Þetta var
óvenjulegt.
- Komum bakdyramegin,
sagði Lóa, það eru allir í páska-
fríi svo það er læst hér. Við
hlupum niður tröppurnar og
flýttum okkur að bakdyrunum
sem ekki voru eins glæsilegar
og aðaldyrnar. Þær voru
ólæstar. Þegar inn var komið
blasti við mjór stigi sem lá upp
á allar hæðir hússins. Dauða-
þögn ríkti þar inni. Það virtist
enginn vera í húsinu.
- Komum upp til ömmu,
sagði Lóa.
Við gengum upp drungalega
stigana upp á aðra hæð þar
sem herbergi ömmu Lóu var.
Stór, bjartur og breiður gang-
ur með fallegu teppi á gólfi og
myndum á veggjum blasti við
okkur þegar við komum úr
stigaganginum. Lóa hljóp að
herbergi ömmu sinnar. Það var
læst. - Amma er ekki heima,
sagði hún hissa. Gáum hvort
Villa er í eldhúsinu. Villa var
ráðskonan, góð gömul kona
sem oftast var í eldhúsinu og