Barnablaðið - 01.04.1994, Blaðsíða 21

BARNABLAÐIÐ 21
gaf okkur kleinu þegar við kom-
um í heimsókn. En nú var eld-
húsið hennar Villu mannlaust.
Það setti svolítinn óhug að
okkur. Það var eins og við vær-
um tvær aleinar í þessu stóra
húsi.
- Komum, sagði ég. Við skul-
um fara út.
Við fórum aftur inn á stiga-
ganginn sem lá að bakdyrun-
um. Við höfðum oft farið hann
áður en aldrei farið ofar en á 2.
hæð.
- Hvað skyldi vera þarna
uppi? spurði ég, þegar við
vorum að leggja af stað niður
stigann.
- Það er heimavistin sagði
Lóa. Stúlkurnar sem eru í skól-
anum búa þar.
- Eigum við aðeins að kíkja
upp? sagði ég.
- Já, sagði Lóa, gerum það.
Okkur hafði verið bannað að
fara þangað en nú var enginn í
skólanum og þá fannst okkur
það allt í lagi. Við gengum hægt
upp stigann, upp á næstu hæð
og hlustuðum eftir hljóðum en
heyrðum ekkert nema okkar
eigið fótatak. Á ganginum voru
margar dyr, allar lokaðar. Við
tókum í húninn á einni, hún var
ólæst, við gægðumst inn. Við
okkur blasti stórt og bjart her-
bergi, með fallegum húsgögn-
um og nokkrum svefnbekkjum.
Við lokuðum því og gengum að
næstu dyrum og opnuðum þær.
Þetta var líka fallegt herbergi
með þrem rúmum og á miðju
gólfi var borðstofuborð. Á því
var hvítur blúndudúkur og falleg
kristalsskál með loki.
- Það er eitthvað í skálinni,
hvíslaði ég.
Við læddumst inn í herbergið
og að borðinu. Ég lyfti lokinu
upp. Við okkur blöstu útlenskar
karamellur í fallegum gegnsæj-
um, bréfum. í þá daga fengu
börn ekki eins mikið sælgæti og
í dag og útlenskt sælgæti feng-
um við nánast aldrei.
- Það eru svo margar kara-
mellur í skálinni, ætli það taki
nokkur eftir því þó við fáum
okkur sitt hvora? sagði ég. Nei,
örugglega ekki, sagði Lóa. Við
tókum hvor eina karamellu og
tókum hátíðlega utan af þeim
bréfið.
Við depluðum ekki auga af
spennu þegar við stungum
hálfgegnsæjum karamellunum
upp í okkur. Það var pipar-
myntubragð af þeim.
Við vorum ekki búnar að vera
með karamellurnar uppi í okkur
nema smástund þegar okkur
varð litið hvor á aðra.
Frh. bls. 23