Sjómaðurinn - 01.06.1940, Blaðsíða 12

6
SJÓMAÐURINN
Vinir sjó- Tvö og tvö skip áttu að vera samliliða, og áttu
mannanna. þau tvö fyrstu að stjörna sinni álmunni hvort.
Skipið, sem átti að stjórna í stjórnborðsröð (land-
megin) var enskt, en okkar skip álti að vera fyrsl
í bakborðsröð (hafmegin). Mörg skip fóru að létta
löngu fyrir ákveðna tímann, byrjuðu jafnvel strax
eftir kl. 3 og fóru af slað. Töldum við víst, að
þau yrðu stöðvuð úti i firðinum og raðað þar
upp. En svo varð ekki. Dymt var orðið þegar
lcomið var iijá May Island, og var þá siglt eins og
skipin voru. Var nú haldið áfram alla nóttina i
kolsvarta myrkri, engin ijósglæta mátti sjást
nema hekldjósið, og var þetta hálf óviðkunnanleg
sigling. Altaf mátti búast við, að skipið lenti á
tundurdufli, og ekki var síður liætta á ásiglingu,
því stormur var talsverður og kvika. Mörg skip
voru tóm, og skrölti skrúfan langt upp úr sjó, og
létu þau mjög illa að stjórn. Var farið mikinn
hluta nætur með hægri ferð á okkar skipi, vegna
gangtrega annara skipa. Um 70 mílur máttu skip-
in sigla svona, en þá komu þau að merktri braut,
og urðu þá að fara hvert á eftir öðru. Enga hug-
mynd hefi eg um, hve mörg skip hafa verið í
skipafylgdinni, né heldur livað fylgdi af vopnuð-
um skipum. Um morguninn, það var laugardag-
inn 3. febrúar, þegar birti, sáum við livorki byrjun
eða enda á lestinni, enda var vont skygni. Var þá
komið að brautinni og fór nú að mestu leyti eilt
og eitt skip; þó kom fyrir að einstaka skip fór
fram úr. Við vorum á milil tveggja sænskra skipa.
Var það, sem var á undan, mjög þungt lilaðið og
eftir því gangtregt. Urðum við margoft að slá af
iyrir það. Nokkru seinna beyrði loftslceytamað-
urinn ákaft kall á lijálp. Voru það dönsku skipin
„AIexandre“, „Sleipnir“ og „Frigg“ öll eign Sam-
einaða. Höfðu þýzkar flugvélar ráðist á „Alex-
öndru“ með sprengikúlum, en hæfðu ekki. Þessi
skip munu hafa verið lalsvert á eftir herskipa-
fylgdinni. Eftir stutta stund fórum við að heyra
skotdrunur frá herskipum, sem skulu á flugvél-
arnar, og litlu síðar komu enskar flugvélar og hófu
ákafa viðureign við þær þýzku. Nú lieyrðist aftur
hjálparkall frá grísku skipi og öðru sænsku, sein
voru lalsvert nær okkur. Fóru nú öll skipin að
sigla eins og þau mögulega gátu, því nú var far-
ið að styttast til Tyne, en þangað átti að fara og
taka aðrar skipanir. Okkar litla skip fór nú að
gera þeim stærri skömm og fór fram úr liverju
skipinu á eftir öðru, en hélt sig í lcjölfari ensks
skips, sem var mjög stórt. All í einu sjáum, við
Ivær þýzkar flugvélar til djúps við okkur, og
fljúga þær mjög lágt. En innan við skiparöðina
var torpedojagari, og flýtti hann sér nú alt livað
af tók. Skaut hann sér út fyrir skipin og byrjaði
að skjóta. Skaut liann (>—8 skotum, og liurfu þá
vélarnar. Var auðséð, að þær þorðu ekki að ráðasí
á skipin, sem höfðu herskipafylgd. Þegar komið
var að endadufli á brautinni og beygja átli upp
að landi, sáum við tvær litlar enskar vélar ráðast
á eina stóra þýzka flugvél og skutu þær hana
niður. Nokkru þar á eftir kom þýzk vél og flaug
tvisvar yfir enska skipið, sem á undan okkur var
og skaut í bæði skiftin á það úr vélbyssu, hefir
vafalausl verið búin með allar sprengikúlur. Vor-
um við svo nálægt, að okkur fanst sem við ættum
að fá glaðninguna, en höfum líkast til notið þess,
að Englendingurinn var tíu sinnum stærri. Það
er ábyggilegt, að þegar komið er að ensku strönd-
inni, befur lilutleysismerki ekkert að segja. Jafn-
vel finnst manni eins og reynt hafi verið að taka
hlutlaus skip sérstaklega, til að koma hræðslu inn
hjá mönnum, svo þeir neituðu að sigla. Og ekki
nægði að sökkva þeim, heldur voru mennirnir
fyrsl murkaðir niður með vélbyssum. Eins og l. d.
dönsku skipin „England“, „Friðriksborg“, „Viðar“
o. fl. Það voru hrein morð og ekkert annað.
Eina siglingin, sem virtist koma til mála, var
herskipafylgdin, þó hættuleg væri.