Sjómaðurinn - 01.06.1940, Blaðsíða 39

S JÓMAÐURINN
33
liampton, þar sem hann vissi að vitisvél hans
myndi ekki sprengja skipið í loft upp fyr en eftir
8 daga, þá úti á miðju Atlantshafi; með því átti
að hverfa í djúpið alt sem bent gæli til þess, að
Um glæp væri að ræða, og þar með um 500 far-
þegar og 80 manna skipshöfn. Þannig var áætlun
hans.
En ennþá vissu menn ekki um tilgang hans með
þessum hræðilega glæp. Var maðurinn að hefna
sín? Voru farþegar m,eð „Mosel“, sem hann vildi
koma fyrir kattarnef? I vasabók glæpamannsins
voru nokkrar línur skráðar, sem upplýstu málið
að fullu.
Kassarnir fjórir, sem hann hafði skráð á að
listaverk væru í, voru fullir af ýmiskonar rusli,
að undanteknu dynamitinu og vítisvélinni. Hann
hafði vátrygt þessi „listaverk“ fyrir mjög stórri
fjárupphæð og liafði auðsjáanlega vonast eftir að
fá vátryggingarupphæðina útborgaða, þegar frétt-
in um það, að skipið hefði farist, næði til Evrópu.
Það var þess vegna aðeins í voninni um, að auðga
sjálfan sig, að hann hafði framið þennan ægilega
glæp. Þá liafði liann og gert ráðstafanir til þess,
að ef vílisvélin sprengdi ekki skipið á tilsettum
tíma, þá skyldu kassarnir flyljast um borð í annaö
skip í New York með nýrri vátryggingu.
15. desember 1875 fór jarðarför þeirra 90
uianna, sem fórust við sprenginguna, fram, og
var athöfnin mjög hátíðleg. Skyndilega bárust út
fregnir um það, að glæpamaðurinn liefði sent fleiri
kassa með vítisvélum og að einn þeirra væri með
skipinu „Salier“, sem nú átti að fara að leggja af
stað til New York í staðinn fyrir „Mosel“.
Tafarlaust var hafin rannsókn í skipinu, en án
þess að nokkrir slikir kassar fyndust, en þegar
lögreglan gerði rannsókn á heimili Thompsons i
Öresden, upplýstist, að liann hafði liaft fleiri glæpi
u samviskunni. Hann hafði líka skyndilega mist
Uiálið á banasænginni og átli þá líka ef til vill eftir
að skýra frá fleiru. Það upplýstist, að liann liafði
einnig sprengt tvö önnur skip í loft upp. Annað
skipið var „City of Boston“, sem liafði horfið með
^80 farþegum og 84 manna áhöfn, en hitt skipið
var „Collean-Castelle“, sem var mjög stórt enskt
skip. Það hafði farið frá Liverpool í maímánuði
sama ár og ætlað til Ástralíu, en síðan hafði ekk-
ei‘t frést af því.
Rannsóknir, sem fóru bæði fram í Dresden og
Néw York, sýndu, að maðurinn hét raunverulega
^Yilhelm Thompson og var amerískur ríkisborg-
ai’i> fæddur í Brooklyn. Ilann liafði fengið fyrstu
válryggingaruppliæð sína útborgaða í New York
og hina, fyrir „Collean-Castle“ í Liverpool. Alls
hafði liann fengið útborgaða upphæð sem svar-
aði til 80 þúsund marka. Þessi upphæð var tekia
og deilt milli þeirra, sem hinir látnu höfðu skilið
eftir sig.
Allir, sem höfðu þelct Thompson í Dresden, luku
upp einum munni um það, að hann hefði verið
ákaflega dagfarsgóður, rólyndur og geðgóður mað-
ur og fyrirmyndar heimilisfaðir.
Yítisvélina hafði Tompson keypt hjá úr-
smið nokkrum, Fuchs að nafni. Hafði úrsmiður-
inn lialdið að Thompson hefði ákaflega mikinn
áhuga fyrir allskonar vélum. Siðasta klukkan, sem
liann hafði pantað lijá honum, varð að hafa mik-
inn gangtíma og að minsta kosti svo langan, að
hægt væri að stilla hana á 8 daga fresti. Þá mátti
alls ekki heyrast ganghljóð liennar. Annan hluta
klukkuverlcsins, eða þann hluta, sem átti að
kveikja í dynamitinu, hafði Thompson sjálfur bú-
ið til. „Nú skil ég, hvers vegna alls ekki mátti
lieyrast í klukkunni“, sagði Fuchs. Tliompson
varð bara svo óheppinn, að vitisvélin kveikti í
dynamitinu of fljótt, vegna árekstursins, sem kass-
inn varð fyrir.
Nafn þessa óvenjulega glæpamanns er gleymt,
en það rifjast upp þegar rætt er um liina ægilegu
skipsbruna í Frakklandi. (Þýtt úr ,,Vikingen“.)
SJÓMENN!
Yerslið við þá, sem auglýsa í Sjómanninum!
Skoti liafði heyrt, að stúlku, er liann var hrif-
inn af, þætti gaman að blómum. Hann keypti
þvi stóran pakka af blómsturfræjum og sendi
henni í afmælisgjöf.
Sklpstjóra- og stýrimannafélag Reykja-
YÍkUr biður meðlimi sína, sem ekki
eru í atvinnu, en vilja sigla,
að gefa sig fram.
Simar : 1045, 1449 og 5600.
S t j ó r n i n.