Sjómaðurinn - 01.06.1940, Blaðsíða 31

SJÓMAÐURINN
25
Sjómannaljóð
Með röskum gönguhraða.
(Magnús Stefánsson)
Sigv. S. Kaldalóns.

leið, eft- ir súðbyrðings-för kom hinn segl-prúð i knör, eft - ir segl- skip - ið vél - knú- in skeið. En þótt

tækj - um sé breytt, þá er eðl - ið samt eitt, eins og ætl - un - ar- verk - ið er sjó-manns-ins beið.
I
2. Hvort sem fleytan er smá eða seglprúð að sjá 3.
og hvort súðin er tré eða stál,
hvort sem knýr hana ár eða reiði og rár
eða rammaukin vél yfir ál,
hvert eitt fljótandi skip ber þó farmannsins svip,
hann er ferjunnar andi og hafskipsins sál.
Hvort með heimalands strönd eða langt út í lönd
á hann leið yfir ólgandi flóð,
gegn um vöku og draum fléttar tryggðin þann taum,
sem hann tengir við land sitt og þjóð.
Þegar hætt reynist för, þegar kröpp reynast kjör.
verpur karlmennskan íslenzka bjarma’ á hans slóð.
4. íslands Hrafnistumenn eru hafsæknir enn,
ganga hiklaust á orustuvöll,
út í stormviðrin höst móti straumþungri röst,
yfir stórsjó og holskefluföll,
flytja þjóðinni auð, sækja barninu brauð,
færa björgin í grunn undir framtíðar höll.