Sjómaðurinn - 01.06.1940, Blaðsíða 22

16
S JÓMAÐURINN
Islenskur sjómaður
T LOK FRÁSAGNAR MINNAR í síðasta tbl. Sjó-
J mannsins er minst á ferð, er eg fór inn í Afríku,
og að myndirnar, sem þeirri frásögn fylgja, séu
frá því ferðalagi. Af því að svo langt er komið,
verð eg líklega að halda áfram og segja nánar
frá því.
„Hvílíkur dagur. Eflaust með þeim skemtileg-
ustu, sem eg liefi lifað“. Þannig stendur í dag-
hókinni minni, og núna, þegar eg ryfja upp Jjessa
ferð í liuga mér, sé eg að ekkert er uni of sagí.
Eg og „Snowy“, sem var félagi minn, vorum
komnir upp að Aðalpósthúsinu í Durban þennan
sunnudagsmorgun kl. 8 Kvöldið áður liöfðum
við kynt okkur, livernig skemtiferðalögum inn í
land væri háttað og valið þá ferð, sem okkur var
hentugust, peninganna og tímans vegna, því að við
urðum að vera komnir aftur þann sama dag.
Annars voru þarna áætlanir um ferðir um allar
trissur, sem stóðu yfir all frá 2 klukkustundum
upp i margra daga veiðiferðir. — Ætlun okkar
var nú ekki að fara á neinar villidýraveiðar, og
völdum við því þá ferðina, sem lofaði meslu um
fré)ðleik á landi og fólki.
Veðrið var mjög þægilegt þennan morgun.
Notalega hlýtt, sól og hressandi gola, svo all lof-
aði liinu besta um ferðina, þó um hávetur væri,
eða í júnimánuði. — Kl. 9 var svo lagt af stað
í 2 bílum, sem rúrnuðu um 20 farjjega hvor, og
var fullskipað. í hvorum bíl var „kynnir“ auk
bílstjóra. Keyrt var framhjá helstu hyggingum,
sem margar eru mjög fallegar. Gætir nokkuð orð-
ið amerikanska skýjakljúfa-byggingarstílsins
þarna, eins og víðar í borgum Suður-Afríku, og
eru margar byggingar stórkostlegar.
1 borginni sjálfri ber mest á hvítu fólki, og er
enska nær eingöngu töluð. Þó gætir töluverðra
hollenskra áhrifa á mörgum sviðum. Þegar utar
í borgina kemur, fer að bera mikið á Indverjum,
sem eru mjög fjölmennir á allri austurströnd Af-
ríku. Stunda þeir einkum verslun og ýmsan iðn-
að. Þeir svertingjar, sem í borginni sjálfri búa,
og ekki eru húsfólk hjá hvítum mönnum, búa í
miklum sambyggingum (Compounds), þar sem
þeir fá að lifa við sína hætti, en eru undir eftir-
liti, t. d. eiga þeir að vera komnir inn á tilsettum
tíma á kvöldin o. fl.
Kynnirinn okkar var mjög fyndinn og notaði
hann hvert augnablik, þegar hann ekki þurfti að
meðal Afrikunegra.
Eftir Þórarinn Sigurjónsson
Við einn svertingjakofann í skrautklœ'ðum.
útskýra fyrir okkur það, sem fyrir augu bar, til
þess að koma að skrítlum og fyndni, þannig að
ekki lokaðist á honum kjafturinn. Annars sagðisl
liann einkum vera þektur fyrir tungumálakunn-
áttu, því að hann kynni að þegja á einum 4—f)
tungumálum. Það held eg, að liafi nú verið ó-
sannindi.
Vegurinn var rennisléttur, en mjög hlykkjóttur
þegar út úr borginni kom. Umferð var mikil til
og frá, sem öll fór tafarlaust fram, ]jví vegurinn
var breiður, og var hvitt strik eftir honum miðj-
um, sem skildi á milli. Var nú ekið eftir dalbotn-
um upp á hæðir, niður í dali og upp úr þeim
aftur, eins og leið lá. Báðumegin voru aldingarð-
ar, þar sem uxu bananar, appelsinur, ananas, vín-
þrúgur o. fl. Fram með veginum voru svo á-
vaxtasalar og blómasalar, sem ekki þurftu ann-
að en að rétta hendina yfir limagerðið, lil þess
að ná sér í nýjar birgðir, eftir því sem með þurfti.
Þarna rétti jörðin að manni alt það besta
og hlýjasta, sem hún á til á yfirborði sínu. Gróð-
ursældin og frjósemin var svo mikil, að ekki sást
í díl, sem ekki var gróður á, nema veginn. Þá
fórum við í gegnum dal, þar sem nær eingöngu
var ræktaður sykur, og annan dal þar sem kóko
var ræklað. Svona skiftist á og allaf bar leiðin
okkur lieldur upp á við, þangað til að kynnirinii
sagði, að nú værum við komin 2500 fetum nsei'