Jazzblaðið - 01.12.1948, Blaðsíða 25

TROMPETLEIKARINN
Framhaldssaga eftir Dorotliy Baker.
Framh.
Enn gekk flaskan í kring. Varði trommu-
leikari ýtti henni að Jeffa, og Jeffi sagði:
„Látið hana ganga“, og rétti hana að Rikka.
Rikki hallaði flöskuna til málamynda, til
merkis um að hann væri að drekka með
þeim.
„Þakkir", sagði hann við Jeffa, og end-
urtók að hann léki ekki á píanó, að hann
hefði byrjað að reyna að læra af sjálfum
sér og hefði gengið sæmilega, en upp frá
því hefði hann ekki haft aðgang að píanói.
Steinstopp og engin leið að halda áfram.
„Það var hart“, sagði Jeffi. „Kannski
við gætum endurreist þig“.
„O, ég veit ekki mikið um þetta“, sagði
Rikki aftur. Eg var aðeins nýbyrjaður. Og
ég var ekki heldur að leika jazz. Það voru
einhver önnur lög“.
„Klassisk?" sagði Jeffi. „Ég gat ekki séð
heila brú í klassiskri músik. Ég heyrði hana
• iðru hvoru leikna, en ég veit ekki hvcrnig
það er, nema ég get ekki séð neitt við hana.
Mér.finnst hún einskis virði. Það versta
við hana er, að enginn klassik-leikari get-
ur haldið takti. Ég var einu sinni að reyna
að kenna klassikleikara að leika jazz, og
ég segi ykkur það dagsatt, að hann ætlaöi
hreint að gera mig vitlausan. Það bar eng-
an árangur að segja honum til. Hann kærði
sig aldeilis kollóttan um allt, sem ég sagði
honum“.
Jeffi talaði af. sannfæringu. Hann hafði
setið og haldið á flöskunni í hendinni og
talað svo alvarlega, að hann gleymdi að
drekka úr henni, þangað til Hassi tók eftir
því, að flaskan var ekki á ferðinni, og sagði:
„Heyrðu, Jeffi! Hvað ertu með í hendinni?"
Og þá rankaði Jeffi við sér og fékk sér
einn lítinn og rétti frá sér flöskuna. Þá
sneri hann sér aftur að efninu og sagði
við Rikka.
„Þú skalt samt ekki halda, að ég hafi
sömu skoðun á þér. Ég meinti það ekki
þannig, mér bara datt það í hug“.
„Ég var ekki að leika klassik", sagði
Rikki, „ég var bara að reyna að læra nót-
urnar upp á eigin spýtur. Fjandinn hafi
það, ég mundi ekki leika klassik. Ég mundi
leika jazz“.
Einhver sagði. „Jæja, eigum við að
leika?“ Og aftur sneri Jeffi sér að Rikka
og sagði. „Hvað á það að vera?“ Og Rikki
valdi sér annað lagið. „Mundið þið vilja
leika „Dead Man Blues“ allir samtaka eins
og þið gerðuð á laugardagskvöldið?"
„Dead Man“, sagði Jeffi og sló hælnum
tvisvar í gólfið, einn, tveir, og það var ekki
látið sitja við orðin tóm.
Jeffi reið á vaðið og næst komu þrjú
horn inn samtímis. Síðan lét Jeffi tromm-
unum eftir rhythmann, og píanóið varð
fjórða rödd, og upp frá því hélst hin furðu-
legasta samhljóman þrátt fyrir að impro-
viseringin kæmist í algleyming, allt féll í
stuðla í samleiknum, enda þótt hver ein-
stakur improvisei'aði eins og trylltur væri.
Menn urðu alltilfinningaríkir og hver sælu-
innblásturinn tók við af öðrum og skapaði
kontra])únkt, sem flestir hefðu verið fúsir
til að leggja eið út á, að væri saminn nótu
fyrir nótu og skrifaður á hinn snyrtileg-
asta handritspappír. En það var ekki því
að heilsa. Hann spratt samstundis í höfð-
um fjórmenninganna og fékk útrás í gegn-
um þrjú horn og eitt píanó.
Rikki, sem sat bassamegin við píanóið,
mætti auga Smóks, sem rólaði sér á hækj-
um öðrumegin við Varða trommuleikara.
Smók kinkaði kolli ánægður, til staðfest-
ingar, meinti, að það væri allt í lagi með
þá, enda væri það ekki nýtt. Rikki lagði
kollhúfur af auðmjúkri furðu, eins og hann
25