Nýtt kvennablað - 01.12.1952, Blaðsíða 14

Nýtt kvennablað - 01.12.1952, Blaðsíða 14
Margrét Jónsdóttir: Hálsbandið FRAMHALDSSAGA En svo voru það börnin. Þau voru efnileg. En þau flxu óðfluga. Það voru ekki mörg árin, þar til þau voru orðin fullvaxin, og henni fannst stundum, að þau varla vera börnin hennar lengur. Frú Valborg var nú samt ekki aS hugsa um neitt af þessu, þarna sem hún stóð við gluggann. Það var Agnar, skáldið, sem hugur hennar dvaldi við og sú breyting, sem orðin var á lífi hennar þessa síðustu mánuði, síðan hún kynntist honum nánar. Skyndilega vaknar hún upp af vökudraum sínum. Þetta dugði ekki. Hún var neydd til að fara að hafa fataskipti, áður en gestirnir kæmu. Brosið var horfið af vörum hennar. Hún kveið hálfgert fyrir deginum. En hjá þessu varð auðvitað ekki komist. Nokkrar kunningjakonur myndu vafalaust koma eins og venjulega og færa henni blóm og gjafir. Gunnar kæmi heim sem snöggvast, drykki með þeim kaffið og gerði að gamni sínu um stund og hyrfi síðan á braut og léti þær einar eftir. Þetta var eins og velæfð og fastákveðin dagskrá á skemmtisamkomu, alltaf eins ár eftir ár með mjög litlum breytingum. Ekkert sem kom að óvörum. 1 morgun höfðu peningar í umslagi legið á nátt- borSinu hennar. UpphæSin var nokkru lægri heldur en í fyrra. Þetta var einfalt og hampalítiS fyrir Gunn- ar. Hann þurfti ekki aS hafa fyrir því að finna upp á neinu. En skemmtilegt var það ekki. — Og næsta ár yrSi hún fjörutíu ára! Frú Valborg var komin inn í svefnherbergið og tekin aS snvrta sig. Hún stóS fyrir framan spegilinn í grænum silkikufli og greiddi úr brúnu lokkunum, sem voru hringaSir upp eftir nýjustu tízku. Hún var aS hugca um, hvaða kjól hún ætti að fara í — og valdi eftir stundarkorn silfurgráan kjó.I með dökku perlu- skrauti. Þessi kjóll fór henni óneitanlega vel. Hún hugsaði aftur til Agnars. Hún hafði einmitt verið í þessum kjól í fyrsta skipti kvöldið góða, er hann fylgdi henni heim. Það var af einskærri tilvilj- un. Hann hafði komið þangaS, sem hún var stödd um kvöldiS, og þau höfSu orðið samferða út úr dyrun- um. Síðan hafði hann gengiS með henni. Þau voru nið- ursokkin í samræSur og voru komin heim að húsi þeirra hjóna fyrr en varði. 12 Klukkan var farin að ganga 12. Gunnar var ef til vill kominn heim. — ViljiS þér ekki koma inn sem snöggvast? Máski getiS þér heilsað upp á manninn minn. En Gunnar var ekki heima. Stúlkan bar þau skila- boð, að hann væri á pólitískum fundi, ekki væntan- legur fyrr en einhverntíma eftir miðnætti. Frú Valborg bauð Agnari sæti í viShafnarstofunni. Hún skenkti víni á glas handa honum, fékk sér sjálf vindling, og þau héldu áfram að spjalla saman. Börnin voru háttuð og sofnuð, og hún leyfSi stúlk- unni aS fara að hátta. Þau töluSu um vináttuna milli karls og konu. — Ég hef ekki mikla trú á því, að sönn vinátta milli karls og konu eigi sér oft stað, mælti Agnar. — Hún blandast einatt og er borin upp af öSrum ástæSum, og endar venjulega með ástaratlotum. AS minnsta kosti er þaS algengast, aS annarhvor aSili þráir innilegra samband en venjuleg vináttumál. -— Ég veit ekki, svaraSi Valborg. — Einn kunningi minn frá æskuárunum kallaði vin- áttuna helgan dóm eSa sakramenti, og þaS verSiS þér aS játa, aS svo framarlega sem ástin breytist ekki í einlæga vináttu, hvort sem þaS nú er í hjónabandi eSa milli elskenda, þá verSur hún ekki varanleg, og eitt- hvert tómahljóS í strokknum. Tíminn leiS óSfluga. Valborg varð þess vör aS eitthvert ofvæni var í loftinu. Klukkan sló 1. Hún leit ósjálfrátt á hana, og Agnar stóð upp allt í einu. — Tími kominn til þess aS fara í háttinn ¦— sagði hann. — Þetta hefur verið yndisleg kvöldstund! Hún skenkti aftur í glasið hans, og hann greip það og tæmdi það standandi. — Yðar skál, frú Valborg og vináttunnar, sem við vorum að ræða um — og þökk fyrir kvöldið. Hann var fallegur. Augun stór, óvenjulega skír og dökk. Þessa stundina voru þau nærri því svört. Hún lyfti sínu glasi og dreypti örlítiS á því. — Þakka ySur fyrir fylgdina, Agnar! sagSi hún. Hún var líka staðin upp og bjóst til að fylgja hon- um fram í anddyriS. En þá geiðist það. Hann tók hana allt í einu eld- snöggt í faðm sér, þrýsti henni að sér og kyssti hana heitt og ákaft. Þetta hafði komið ákaflega flatt upp á frú Valborgu. Hún veitti ekki viðnám og hafSi orSið undarlega snortin. — Ég elska þig! Þú ert fallegasta og eftirsóknar- verðarta konan, sem ég hef nokkru sinni kynnst — hrópaði hann upp. Framhald. NfTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.