Morgunblaðið - 30.04.2010, Síða 29

Minningar 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. APRÍL 2010
✝ Ísak Rafael Jó-hannsson fæddist
í Stokkhólmi þann
25. október 1972.
Hann lést á Land-
spítalanum í Reykja-
vík 19. apríl, 2010.
Foreldrar hans eru
Aðalbjörg Jóns-
dóttir, myndlist-
arkona, f. 22. júní
1955 og Jóhann Vil-
hjálmur Ólason, sál-
fræðingur, f. 1.10.
1956. Bræður hans
samfeðra eru Óli
Dagmann Jóhannsson og Villy
Böegh Olsen Jóhannsson. Fóst-
urfaðir hans er Jóhann Rúnar
Sigurðsson.
Ísak ólst upp á Ak-
ureyri, Gautaborg
og í Reykjavík og
lauk hefðbundinni
skólagöngu. Hann
bjó síðan í Reykjavík
og gegndi þar ýms-
um störfum en
stundaði nám í tölv-
unarfræðum við Iðn-
skólann í Reykjavík
þegar hann lést.
Hann var ókvæntur
og barnlaus.
Útför Ísaks fer
fram frá Fossvogskirkju í dag,
30. apríl 2010, og hefst athöfnin
kl. 15.
Aldrei hafði þetta nafn heyrst áð-
ur: Ísak Rafael. Aldrei hafði fæðst
fríðari drengur. Aldrei hafði sést
breiðara bros, jafnglaðlegur hlátur;
aldrei jafnmikill kraftur, jafnsár
reiði.
Þeir erfiðleikar sem hann þurfti að
glíma við í lífinu voru þess eðlis að
ætla hefði mátt að réttlát reiðin yrði
sterkasti þáttur í skapgerð hans þeg-
ar hann eltist. En svo varð ekki. Það
var gleðin. Bros hans gat lýst upp
heilu göturnar. Bjartsýni hans gat
rutt burt fjöllum fordóma og búið til
ný upphöf og endalausa drauma um
eitthvað betra, eitthvað skemmti-
legra. Þannig gekk hann með okkur
alltof stuttan veg. Hann lærði margt.
Við lítið.
Í framtíðinni, þegar illa liggur á
mér, ætla ég að loka augunum og sjá
hann fyrir mér syngjandi í skafrenn-
ingi eða ímynda mér að enn berist
tölvupóstur: Maja mín, þetta verður
allt í þessu fína, fína. Þá veit ég að
mun birta til. Núna þökkum við afi
hans bara alla hjálpina og gleði sam-
verunnar.
María Kristjánsdóttir
Í dag kveðjum við ástkæran
frænda okkar og vin, hann Ísak. Þeir
sem guðirnir elska deyja ungir á hér
vel við. Ísak var að eðlisfari glaðlegur
og léttur í lund og hafði afskaplega
góða nærveru. Sá eiginleiki er gulli
betri og dýrmætt að eiga slíka sam-
ferðamenn í lífinu. Ísak var ættræk-
inn og félagslyndur og lét sig sjaldan
vanta ef eitthvað stóð til, ættarmót
eða aðrar fjölskyldusamkomur. Ísak
vann ýmis störf um ævina og tók þátt
í margskonar félagsstarfi þar sem
hann eignaðist gnótt góðra vina. Ísak
var söngelskur og músíkalskur og
söng m.a. í kór Iðnskólans þar sem
hann stundaði nám um árabil. Hann
tók einnig af alefli þátt í íþróttastarfi
fatlaðra. En það sem helst átti huga
Ísaks var áhuginn á tölvutækninni.
Hann var bloggari og tók þátt í starf-
semi vefsíðna og var m.a. vefstjóri
hjá hugi.is. Á því sviði naut hann sín
til fulls, enda manna færastur í þeim
efnum. Margir vina hans nutu góðs
af þekkingu hans þar, enda var Ísak
ætíð boðinn og búinn að veita aðstoð.
Hann var sannur vinur vina sinna
eins og sjá má svo glöggt á vefsíðum
þeim sem hann kom að, þar eru
margar hlýjar og fallegar kveðjur frá
vinum og vandamönnum sem bera
góðmennsku Ísaks fagurt vitni.
Meðan við bjuggum í vesturbæn-
um í næsta nágrenni við Ísak, kom
hann oft í heimsókn. Yngri frændum
hans eru minnisstæðar samveru-
stundirnar er farið var í bíó og sund-
ferðir í Vesturbæjarlaugina þar sem
oft var glatt á hjalla. En þrátt fyrir
glaðværð sína var lífið Ísaki ekki allt-
af léttbært. Hann hafði stórt og hlýtt
hjarta en var þó viðkvæm sál. En á
móti kom að hann naut þess að eiga
góða að. Síðustu árin átti hann við sí-
vaxandi veikindi að stríða. En við
héldum þó alltaf í þá von fram á síð-
asta dag að hann myndi rífa sig upp
úr veikindum sínum og ná bata. Þrátt
fyrir þá vitneskju að dauðinn bíði
okkar allra er erfitt að horfast í augu
við blákaldar staðreyndir lífsins.
Dauðinn er svo fjarlægur okkur
þrátt fyrir nálægð sína, eflaust vegna
þess að hann er okkur svo illskilj-
anlegt fyrirbæri. Þeir sem þekkja
hann eru ekki til frásagnar. En við
trúum því að Ísak hafi fengið góða
heimkomu hjá ættmennum sínum
sem héðan eru farnir. Það veitir okk-
ur huggun í sorginni. Minningin um
góðan dreng lifir.
Aðalsteinn, Sigríður,
Magnús, Jökull, María,
Sunnefa og Jón Bjartmar.
Stórt hjarta í stórum umbúðum.
Það er það sem hoppar upp í huga
okkar þegar við hugsum um Ísak,
kæran vin okkar sem lést þann 19.
apríl sl.
Ísak var hluti af okkar vinahópi.
Við hittumst reglulega og þess á milli
spjölluðum við saman á netinu. Oft
fengum við magaverki af hlátri eftir
að hafa spýtt út úr okkur bröndurum
sem engan veginn má hafa eftir á
prenti. Einnig hafði hann alltaf eitt-
hvað til málanna að leggja, stundum
reyndar bara bros en það var stra-
tegískt vel staðsett bros sem smitaði
út frá sér.
Ísak var mikið jólabarn. Jólatil-
hlökkun varð leyfileg þegar hann
póstaði uppáhalds jólalaginu sínu
með Jussa Björling á facebookið, – í
september. Hann réttlætti það með
því að tíminn væri nú fljótur að líða.
Hann hafði einnig sérstakt dálæti
á hundum. Í spjalli við eitt okkar
fékk hann þá spurningu hvaða
hundategund hann væri ef hann væri
hundur. „Siberian Husky, ef ég
mætti ráða, þeir eru svo fallegir“
svarar hann, „en ætli ég sé samt ekki
meira svona Sankti Bernharðs.“
„Með slefunni og öllu?“ spyr viðmæl-
andinn. „Já, þú yrðir hundblaut frá
toppi til táar eftir að ég settist í kjölt-
una á þér“.
Eins og fyrr segir var Ísak stórt
hjarta í stórum umbúðum. Hann
hafði einnig afskaplega fallega sál.
Það höfðu samt ekki allir fyrir því að
kíkja inn fyrir umbúðirnar. Á lífs-
göngunni hitti hann fyrir allnokkra
einstaklinga, sem náðu að gera þessa
fallegu sál afskaplega tætta með orð-
um sínum og gjörðum. Við sem kíkt-
um inn fyrir, sáum hversu gefandi
einstaklingur Ísak var og hversu
góðan vin við áttum þar að. Líf okkar
og hugsun er breytt fyrir það eitt að
hafa þekkt hann.
Hann Ísak okkar kveður allt of
snemma og allt of snöggt. Hugur
okkar er með fjölskyldu hans, eink-
um Aðalbjörgu móður hans. Þótt
sársaukinn yfir fráfalli hans sé níst-
andi hugsum við til hans með þakk-
læti fyrir góðu minningarnar og fyrir
að hafa verið þessi „one of a kind“
einstaklingur sem auðgaði líf okkar.
Alexía Nótt, Ásgeir,
Brynjar, Þórdís, Harpa
Lind, Jónas og María.
Elsku Ísak minn.
Það er sagt að þeir deyi ungir sem
guðirnir elska. Sú varð því miður
raunin hjá þér, elsku vinur minn. Ég
trúði því varla þegar ég frétti að þú
værir látinn því að þinn tími var svo
langt frá því að vera kominn. Seinast
þegar við töluðum saman varstu svo
bjartsýnn á að þú myndir sigrast á
þínum veikindum og varst kominn
með leyfi fyrir því að fá hund eins og
þig hafði alltaf dreymt um.
Ég var svo ánægður fyrir þína
hönd, að núna væri loksins lífið að
fara að snúast þér í hag. Þú varst
alltaf svo jákvæður, hress og frábær
vinur. Betri vinar en þín væri ekki
hægt að óska sér og ég er mjög þakk-
látur fyrir að hafa fengið að kynnast
þér. Við kynntumst árið 1994 á
spjallrás á netinu og hittumst síðan
fyrst um tveimur árum síðar þegar
við vorum báðir við nám í Iðnskól-
anum.
Eins og hjá öllum þá vorum við
ekki alltaf sammála en vorum þó yf-
irleitt fljótir að sættast á ný. Það var
svo margt sem við gerðum saman
eins og þegar við vorum saman á
námskeiðunum hjá Gauja litla að
berjast við aukakílóin okkar, árin
sem við vorum skólabræður í Iðn-
skólanum, þegar við æfðum saman
kraftlyftingar hjá Íþróttafélagi fatl-
aðra og sameiginlegur áhugi okkar á
tölvum.
Alltaf varstu með góða skapið
meðferðis og hlátur þinn smitaði
ávallt út frá sér. Ég sakna þín svo
mikið, elsku vinur minn. Ég vona að
þér líði vel þar sem þú ert núna hjá
Guði og ég mun hitta þig þar þegar
tíminn minn hérna er liðinn.
Sofðu vært hinn síðsta blund,
uns hinn dýri dagur ljómar,
Drottins lúður þegar hljómar
hina miklu morgunstund.
Heim frá gröf vér göngum enn.
Guð veit, hvort vér framar fáum
farið héðan, að oss gáum,
máske kallið komi senn.
Verði, Drottinn, vilji þinn,
vér oss fyrir honum hneigjum,
hvort vér lifum eða deyjum,
veri hann oss velkominn.
(Vald. Briem)
Emil Nicolas Ólafsson.
Ísak Rafael
Jóhannsson
Allar minningar á einum stað.
ÍS
L
E
N
S
K
A
S
IA
.I
S
M
O
R
48
70
7
01
/1
0
–– Meira fyrir lesendur
Bókina má panta á forsíðu mbl.is eða á slóðinni mbl.is/minningar
Um leið og framleiðslu er lokið er bókin send í pósti.
Hægt er að kaupa minningabækur með greinum sem birst hafa frá
árinu 2000 og til dagsins í dag.
✝
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
ÓSKAR VALDIMARSSON
vélstjóri,
síðast til heimilis
Hrafnistu í Hafnarfirði,
andaðist miðvikudaginn 21. apríl.
Útför hans hefur farið fram í kyrrþey.
Sigríður Óskarsdóttir, Eiríkur Skarphéðinsson,
Þóra Óskarsdóttir, Olav Ballisager,
Jón Óskarsson, Sigdís Sigmundsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi, langafi, bróðir og mágur,
HALLDÓR GUNNARSSON,
Þinghólsbraut 45,
lést á Vífilsstöðum miðvikudaginn 28. apríl.
Jarðarförin tilkynnt síðar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Sjöfn Jónasdóttir.
✝
Ástkær móðir mín, tengdamóðir, amma, systir og
mágkona,
ÁLFHEIÐUR BJÖRK EINARSDÓTTIR,
Hjallavegi 68,
lést föstudaginn 23. apríl.
Útför hennar fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík
þriðjudaginn 4. maí kl. 13.00.
Lára Björk Hördal, Kjartan Guðmundsson,
Hrafnhildur Kjartansdóttir,
Sigrún M. Einarsdóttir, Ásgeir Eiríksson.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og amma,
HENNÝ TORP KRISTJÁNSSON,
Birkilaut,
Grundarhvarfi 8,
Kópavogi,
lést á Landspítalanum við Hringbraut þriðjudaginn
27. apríl.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn
10. maí kl. 13.00.
Hinrik T. Pálmason, Margrét Jakobína Ólafsdóttir,
Kristján Pálmason, Hulda Ósk Sigurðardóttir,
Sóley Pálmadóttir, Þorbjörn Helgi Pálsson
og barnabörn.
✝
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
ÓLAFUR FRIÐRIK ÖGMUNDSSON,
til heimilis að Grænumörk 5,
Selfossi,
sem lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þriðju-
daginn 20. apríl, verður jarðsunginn frá Víkurkirkju
laugardaginn 1. maí kl. 14.00.
Ögmundur Ólafsson, Helga Halldórsdóttir,
Alda Guðlaug Ólafsdóttir,
Lilja Guðrún Ólafsdóttir, Björn Friðriksson,
Erna Ólafsdóttir, Eyjólfur Sigurjónsson,
Guðlaugur Jón Ólafsson, Angela Rós Sveinbjörnsdóttir,
Baldur Ólafsson, Kristín Erna Leifsdóttir,
Halla Ólafsdóttir, Guðni Einarsson,
Jón Geir Ólafsson, Ólöf Ragna Ólafsdóttir
og fjölskyldur.