Morgunblaðið - 30.04.2010, Side 32

32 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. APRÍL 2010
✝ Guðlaug Berg-mann Júl-
íusdóttir fæddist í
Keflavík 29. janúar
1936. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja fimmtu-
daginn 22. apríl
2010.
Foreldrar hennar
voru Júlíus Eggerts-
son, f. 12.7. 1904, d.
23.11. 1985 og Guð-
rún Stefánsdóttir
Bergmann, f. 27.10.
1908, d. 27.4. 1989.
Systkini Guðlaugar eru; Guð-
mundur Rúnar Júlíusson, f. 13.4.
1945, d. 5.12. 2008, eiginkona
hans er María Baldursdóttir, f.
1947, og Ólafur Eggert Júlíusson,
f. 11. 7. 1951, eiginkona hans er
Svanlaug Jónsdóttir, f. 1953.
Hinn 23. ágúst 1958 giftist
Guðlaug eftirlifandi eiginmanni
sínum Valgeiri Ólafi Helgasyni, f.
13.1. 1937. Foreldrar Valgeirs
voru; Helgi Helgason, f. 30.6.
1911, d. 6.10. 1985 og Jóhanna
Halldórsdóttir, f. 24.8. 1909, d.
15.2. 1969. Börn Guðlaugar og
Valgeirs eru: 1) Júlíus Helgi, f.
29.4. 1957, kvæntur Ásgerði Þor-
geirsdóttur, f. 17.9. 1960. 2) Guð-
rún Bergmann, f. 6.3. 1960, gift
Sigfúsi Rúnari Eysteinssyni, f.
23.9. 1960. 3) Jó-
hanna, f. 20.3. 1960,
í sambúð með Leifi
Gunnlaugssyni, f.
7.2. 1958. 4) Erla, f.
20.7. 1963, í sambúð
með Guðna Grét-
arssyni, f. 30.4.
1961. 5) Einar, f. 9.3.
1966, kvæntur Unni
Magneu Magnadótt-
ur, f. 10.1. 1968.
Fósturdóttir, Susan
Anna Wilson, f. 16.7.
1972. Barnabörnin
eru 14 og lang-
ömmubörnin 4.
Guðlaug ólst upp í Keflavík en
flutti síðar með eiginmanni sínum
til Ytri-Njarðvíkur en þar höfðu
þau byggt sér hús að Reykjanes-
vegi 12, þar sem þau hafa búið
allan sinn búskap. Guðlaug lauk
grunnskólagöngu í Keflavík en
var einn vetur við nám í Hús-
mæðraskólanum á Ísafirði. Á sín-
um yngri árum vann hún við
verslunarstörf en eftir að börnin
fæddust helgaði hún sig heimilinu
og uppeldi þeirra. Eftir að börnin
komust á legg vann hún í um
þrettán ár í fatadeild Hagkaups í
Njarðvík.
Útför Guðlaugar fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 30. apríl
2010 og hefst athöfnin kl. 13.
Elsku mamma, nú þegar komið
er að kveðjustund langar mig með
fáum orðum að minnast þín og allra
samverustundanna með þér. Hér
heima í Njarðvik og í hjólhýsinu á
Laugarvatni þegar við systkinin
vorum yngri og þar vorum við mest
allt sumarið með þér en pabbi kom
svo um helgar, þar var allt hægt að
gera og þú naust þín svo vel þar
með okkur. Og svo seinna austur í
Vík á æskuheimilinu hans pabba
sem hann og systkini hans gerðu að
sumarhúsi fyrir stórfjölskylduna.
Þú kunnir vel við þig í Víkinni og
þær voru ófáar ferðirnar sem við
Leifur og Gulli fórum með ykkur
meðan verið var að endurbyggja
húsið og svo þegar við fórum að
vera þar en þá hafði Freydís bæst
við. Það var alltaf hægt að leita til
þín eftir aðstoð með barnapössun
eða annað, þú varst alltaf boðin og
búin til að hjálpa. Takk fyrir allt
saman.
Minningarnar um þig eru miklu
fleiri sem ég ætla eiga fyrir mig í
mínu hjarta. Þín verður sárt saknað
og missir okkar mikill en þó er
hann mestur hjá pabba en við eig-
um eftir að gæta hans, styðja hann
og styrkja.
Þín dóttir,
Jóhanna.
Lífið er hverfult og getur tekið
ótrúlegum breytingum á skömmum
tíma, það á svo sannarlega við hjá
Guðlaugu Bergmann tengdamóður
minni eða Löllu eins og hún var
ávallt kölluð. Lalla var ákaflega
heilsuhraust alla tíð og kenndi sér
einskis meins fyrr en nú í byrjun
mars, sjúkdómslegan var því snörp,
krafturinn og þrótturinn þvarr
smám saman.
Leiðir okkar Löllu lágu saman
fyrir rúmum þremur áratugum
þegar við Júlli byrjuðum að draga
okkur saman og var mér strax tek-
ið opnum örmum sem einni af fjöl-
skyldunni. Alltaf var glatt á hjalla
og mikill gestagangur á Reykjanes-
veginum, á heimili þeirra Löllu og
Valla. Þangað sóttu ættingjar og
vinir í heimsókn enda heimilið svo
að segja í alfaraleið og tók Lalla vel
á móti öllum, alltaf með heitt kaffi á
könnunni og heimabakað bakkelsi.
Tengdamóðir mín var húsmóðir
af lífi og sál, tók slátur á hverju
hausti, gerði heimsins bestu kjöt-
súpu, snúðarnir og vínarbrauðin
voru landsfræg og nutum við á
mínu heimili oft góðs af því þegar
snúðasendingar komu frá Löllu
ömmu. Alltaf eldaði hún í hádeginu
og allir þeir sem komu við á þeim
tíma dagsins fengu að borða, annað
var ekki tekið í mál. Oft var fullt út
úr dyrum af börnum, ömmubörn-
um, tengdabörnum og öðrum sem
leið áttu hjá en alltaf var nóg til,
sama hversu margir voru í mat
enda sagðist hún ekki kunna að
elda fyrir tvo. Fjölskyldan er sam-
heldin og notaði hvert tækifæri sem
gafst til að koma saman og leið
Löllu best innan um stórfjölskyld-
una sína en henni fannst einnig
gaman að gleðjast í góðra vina
hópi.
Ómetanlegar minningar koma
fram í hugann, frá jóladegi þegar
við komum öll saman, slátur- og
kjötsúpuveislur og skemmtilegar
fjölskylduferðir í Víkina en þar
undi Lalla sér einstaklega vel á
ættaróðali fjölskyldu Valla.
Tengdamóðir mín var einstaklega
ljúf og hjartahlý en hún gat þó ver-
ið föst fyrir og haft ákveðnar skoð-
anir á mönnum og málefnum. Það
sem einkenndi hana hvað helst var
hvað hún var kvik og létt á fæti og
snör í snúningum, hún fór hratt yfir
og henni féll aldrei verk úr hendi.
Hún vildi ekki láta hafa mikið fyrir
sér og kom það berlega í ljós í veik-
indum hennar, aldrei kvartaði hún,
æðruleysi hennar var einstakt. Val-
geir tengdapappi var kletturinn í
lífi hennar og sást það best þegar
Lalla veiktist hversu sterkt sam-
band var á milli þeirra. Hann vék
ekki frá henni og var hjá henni þar
til yfir lauk. Missir hans og okkar
allra er mikill. Það skiptast á skin
og skúrir hjá okkur í fjölskyldunni
þessa dagana, á sumardaginn
fyrsta var yngsta langömmubarnið
skírt og að kveldi þess dags kvaddi
hún.
Að leiðarlokum vil ég þakka
Löllu tengdamóður minni fyrir alla
umhyggjuna og velviljann í minn
garð og fjölskyldu minnar. Ég bið
góðan Guð að blessa og styrkja
okkur öll.
Ásgerður Þorgeirsdóttir.
Kallið er komið og ljósið á kert-
inu slokknað. Á sumardaginn
fyrsta, kvaddi tengdamóðir mín
Guðlaug Bergmann Júlíusdóttir,
eða Lalla eins og hún var ávallt
kölluð, eftir stutta en snarpa bar-
áttu við illvígan sjúkdóm. Þó við
vissum að hverju stefndi er erfitt
að takast á við fráfall svo náins vin-
ar. Sterk og góð kona er horfin á
braut og fyrir vikið hefur myndast
mikið tómarúm sem erfitt verður
að fylla. Það er sárt og erfitt að
sætta sig við og trúa því að Lalla
sér horfin okkur, fasti punkturinn í
tilveru okkar.
Ég sá Löllu fyrst í ársbyrjun
1982. Ég var rúmlega tvítugur ung-
lingur, á biðilsbuxunum eftir elstu
dóttur hennar. Lalla var þá í blóma
lífsins. Ég man það eins og það hafi
gerst í gær. Þetta var líka í fyrsta
sinn sem ég steig fæti inn fyrir
dyrnar á Reykjanesvegi 12, aðal-
bækistöð stórfjölskyldunnar, sem
ég átti eftir að tengjast sterkum
böndum síðar. Lalla og tengdafaðir
minn, Valgeir Ólafur Helgason, eða
Valli eins og hann var ávallt kall-
aður, eignuðust fimm einstaklega
mannvænleg börn. Lalla átti eflaust
stærstan þátt í því uppeldi sem þau
hlutu og árangurinn lét ekki á sér
standa. Öll hafa þau, ásamt fjöl-
skyldum sínum, auðgað líf foreldra
sinna með ræktarsemi og um-
hyggju. Það sem vafalaust heillaði
tengdaföður minn hefur verið tig-
inborið fas Löllu, þessi ólgandi lífs-
orka og þessi óræða blendni stolts,
stórlyndis og örlætis. Hennar hús
stóð okkur öllum opið að nóttu sem
degi, hvort heldur var í sorg eða
gleði. Þar kom stórfjölskyldan sam-
an til mannfagnaða og naut gest-
risni hinnar örlátu húsfreyju. Þar
var oft glatt á hjalla. Þrjár kyn-
slóðir stórfjölskyldunnar stigu þar
sín fyrstu spor og lærðu við hennar
veisluborð að meta og njóta lífsins
lystisemda. Samheldni fjölskyld-
unnar var Löllu afar mikilvæg.
Heimilið var einnig alltaf opið gest-
um og gangandi og skipti engu
hversu margir komu, óvænt eða
boðnir, alltaf var nóg til af kærleik
og kræsingum. Í yfir 50 ár hélt hún
vinum sínum og venslafólki, sam-
fellda veislu. Gestirnir komu og
fóru, en veislan hélt áfram. Nú er
þessari veislu lokið. Hin örláta
kona, sem brá birtu yfir líf okkar
allra, hefur skyndilega verið kölluð
brott. Eftir sitjum við veislugestir,
hljóðlátir og áttavilltir, og kveðjum
gestgjafa okkar hinstu kveðju í dag
Glæsileika sínum og reisn hélt
Lalla allt þar til yfir lauk. Sárþjáð í
veikindum sínum var hún slík hetja
að lengra verður vart komist. Það
vita allir sem hana þekktu að ekki
er ofmælt. Þá er ekki annað eftir
en að þakka fyrir sig um leið og við
fylgjum okkar örláta gestgjafa til
hinstu hvíldar. Ég vil þakka elsku-
legri tengdamóður minni fyrir góð
kynni og hjálpsemi um leið og ég
bið algóðan Guð að veita Valla
tengdaföður mínum, sem hefur
misst svo mikið, styrk. Það er mikil
gæfa fyrir undirritaðan að hafa átt
Löllu að tengdamóður, vini, sam-
ferðamanni og bakhjarli í tæpa þrjá
áratugi. Sjáumst síðar, elsku Lalla
mín.
Sigfús Rúnar Eysteinsson.
Tengdamóðir mín, Guðlaug Berg-
mann Júlíusdóttir eða Lalla eins og
hún var ávallt kölluð, lést að kvöldi
sumardagsins fyrsta eftir stutta
sjúkdómslegu. Nú á kveðjustund-
inni vil ég þakka þér kærlega fyrir
vináttu þína í tæpa þrjá áratugi, all-
ar stundirnar saman, fyrir börnin
okkar Jóhönnu og alla aðstoð sem
þú hefur veitt mér í veikindum
hennar Jóhönnu.
Guð geymi þig, Lalla mín.
Leifur Gunnlaugsson.
Í dag kveðjum við Guðlaugu
Bergmann Júlíusdóttir, tengda-
mömmu mína.
Sem betur fer fékk ég að kynn-
ast og njóta hennar návistar þó
vistin hennar hefði mátt vera
lengri, en fyrir þann tíma sem ég
fékk er ég ákaflega þakklátur.
Guðlaug Bergmann var ákaflega
góð kona sem ræktaði með sér þá
góðu kosti að setja fjölskyldu sína í
öndvegi og alveg örugglega hefur
hún á dánarbeði sínum verið stolt
af að sjá hversu samheldin fjöl-
skyldan er í blíðu og stríðu. Hún
var ákaflega hæglát kona, jarð-
bundin og traust en gat þó verið
föst á sinni meiningu. Ákaflega góð-
ur hlustandi var hún og hver og
einn fékk að hafa sína skoðun án
þess að hún reyndi að hafa áhrif til
annars og alltaf tók hún hagsmuni
annarra fram fyrir sína. Hún var
ákaflega snör í snúningum og oft
skemmtilegt að sjá hana hreinlega
hlaupa við fót á milli hesthúsa eins
og ungling á morgnana þegar hún
var að gefa með tengdapabba
morgungjafirnar úti í hesthúsa-
hverfi.
Mikill gestagangur hefur alltaf
verið á heimilli þeirra hjóna, Guð-
laugar og Valgeirs, alltaf fullt hús
matar og allir velkomnir. Ég hef oft
sagt að tengdaforeldrar mínir séu
það ríkasta fólk sem ég hef kynnst
því samheldni afkomenda þeirra er
einstök. Þó tengdapabbi og fjöl-
skyldan sjái nú á eftir þeirri góðu
konu sem nú kveður þá þarf
tengdapabbi ekki að kvíða einver-
unni með þennan fríða hóp í kring-
um sig.
Guðlaug Bergmann má vera stolt
af því ævistarfi sem hún hefur skil-
að. Minning hennar lifir sterk og
genin hafa skilað sér til næstu kyn-
slóða. Einmitt þann dag sem hún
kvaddi var yngsta langömmubarnið
skírt. Hún spurði, fékk að vita
nafnið og sagðist við það sátt.
Ég votta tengdapabba og fjöl-
skyldunni allri innilega samúð á
þessum erfiðu stundum.
Guðni Grétarsson.
Elsku amma Lalla. Það er
þyngra en tárum taki að þurfa að
kveðja þig núna. Það er svo sárt að
missa þig og við eigum eftir að
sakna þín ótrúlega mikið.
Við hefðum ekki getað óskað
okkur betri ömmu. Það var svo gott
og gaman að heimsækja þig og afa
á Reykjanesveginn, þú tókst okkur
alltaf með opnum örmum. Þá þótti
þér sérstaklega gaman að hitta
hann Patrek okkar. Patrekur er
enn svo lítill og skilur ekki hvað
gerðist en þegar hann verður eldri
munum við segja honum frá ömmu
Löllu og hve yndisleg hún var.
Í hádeginu var yfirleitt fullt hús
og heitur matur á boðstólnum. Búið
að leggja á borð fyrir þá sem höfðu
boðað komu sína og jafnvel þá sem
ekki höfðu boðað komu sína. Því-
líkir kanilsnúðar og vínarbrauð sem
þú gerðir, já það var alltaf eitthvað
til í dollunum á Reykjanesveginum.
Þér þótti ekki mikið að töfra veislur
fram úr erminni. Jólaboðin þín voru
yndisleg.
Elsku amma, þú varst ekki mikið
fyrir það að hanga yfir hlutunum
heldur gekkst í þau verk sem þurfti
að ganga í með hraðri hendi. Minni-
stætt er þegar við sáum til ykkar
afa í hesthúsunum þar sem þið vor-
uð við heygjafir núna eftir áramót.
Þú fórst eins og elding á milli hest-
húsa og þurfti afi að hafa sig allan
við að hafa undan þótt hann væri á
bíl.
Þú munt alltaf eiga sérstakan
stað í hjarta okkar og minningin
um þig lifir að eilífu. Megi algóður
Guð taka á móti þér í nýjum heim-
kynnum þínum og leiða þig til Rúna
bróður þíns. Við biðjum Guð um að
styrkja okkur öll á þessum erfiða
tíma og sérstaklega afa Valla.
Ef dimmir í lífi mínu um hríð
eru bros þín og hlýja svo blíð
Og hvert sem þú ferð
og hvar sem ég verð
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig
(Rúnar Júlíusson)
Takk fyrir allar frábæru stund-
irnar amma.
Atli Geir, Gígja og Patrekur.
Elsku amma mín, ég sakna þín
mjög mikið og mér finnst erfitt að
trúa því að þú sért farin frá okkur.
Þetta gerðist allt svo hratt. Þú
varst alltaf svo hress og kát og það
var alltaf gaman að koma til ykkar
afa á Reykjanesveginn og fá hjá
þér nýbakaða snúða og vínarbrauð.
Minningarnar eru margar og dýr-
mætar sem ég mun geyma í hjarta
mér.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Takk fyrir allar góðu stundirnar
sem ég hef átt með þér.
Ég er stolt af því að vera nafna
þín.
Þín,
Guðlaug Björt.
Elsku amma Lalla. Það er ólýs-
anleg tilfinning að þú sért farin og
komir ekki aftur, þetta gerðist allt
svo hratt en þú varst alla tíð svo
hraust og heilsugóð. Minningarnar
eru margar og þær hjálpa okkur á
þessum erfiðu tímum. Alltaf var fjör
á Reykjanesveginum hjá ykkur afa
þar sem við fjölskyldan komum oft
saman og áttum frábærar samveru-
stundir, þá naust þú þín vel. Sterk
fjölskyldubönd eru eitt það mik-
ilvægasta í lífinu og fjölskyldan var
þér allt.
Elsku amma, ég vil þakka þér
fyrir dýrmæta tímann sem ég átti
með þér í veikindum þínum, hann
er ómetanlegur. Eitt af því síðasta
sem þú sagðir við mig var „takk
fyrir mig“, nú vil ég fá að þakka þér
fyrir allar samverustundirnar sem
við áttum saman og allt sem þú
gerðir fyrir mig. Hvíldu í friði,
elsku amma. Þín ömmustelpa,
Ebba Lára.
„Engin björg er í að barma sér,
brátt mun sólin aftur ylja mér.“
Kær systir og mágkona hefur kvatt.
„Snaggaraleg“ er orð sem kemur
fyrst upp í hugann þegar mér verð-
ur hugsað til mágkonu minnar sem
hefur kvatt þennan heim svo
skyndilega. Það var upp úr miðjum
mars mánuði sl. sem ég heyrði fyrst
að það væri einhver slæmska að
hrjá hana Löllu, eins og hún var
ávallt kölluð. Slæmskan reyndist
síðan vera sá illvígi sjúkdómur
krabbamein, sem lagði hana að velli
tæpum 5 vikum síðar. Hvílíkt æðru-
leysi. Lalla ætlaði að berjast og tak-
ast á við það verkefni sem henni
hafði verið falið og þiggja meðferð.
Slíkt kom síðan aldrei til. Það má
því segja að hún hafi gert þetta
snaggaralega eins og allt sem hún
tók sér fyrir hendur.
Hún giftist Valgeiri Ó. Helgasyni
rúmlega tvítug og þau eignuðust
fimm vænleg börn á níu árum. Það
var aldrei nokkur vafi hvað var í
fyrsta sæti hjá henni Löllu, það var
elskulegur eiginmaður hennar svo
og börnin, tengdabörnin og þeirra
fjölskyldur. Hún var húsmóðir af
guðs náð, hafði lokið prófi frá Hús-
mæðraskólanum á Ísafirði og var
heimavinnandi meðan börnin uxu úr
grasi og fóstraði þar að auki eina
stúlku til í mörg ár. Þegar börnin
voru síðan öll farin að heiman og
komin með sín eigin heimili, fór hún
út á vinnumarkaðinn og vann við
verslunarstörf í tæp 15 ár. Snemma
á þessu ári voru liðin 40 ár frá því
ég hitti verðandi mágkonu mína
fyrst. Vinátta okkar var sönn frá
fyrstu stundu, þar sem aldrei bar
skugga á. Hún var alltaf til staðar
og tranaði sér aldrei fram, taldi sig
aldrei öðrum betri. Það er því ein-
mitt nú þegar hún hverfur á braut
sem maður finnur fyrir missinum.
Ekki kemst ég hjá því að nefna að
skammt sé stórra höggva á milli í
fjölskyldunni þar sem kær bróðir
þeirra Löllu og Óla, Guðmundur
Rúnar, lést fyrir tæplega 17 mán-
uðum. Er þeirra beggja nú sárt
saknað.
Elsku Valgeir, Júlíus, Guðrún,
Jóhanna, Erla og Einar, innilegar
samúðarkveðjur til ykkar allra og
fjölskyldu ykkar, einnig til fóstur-
dóttur ykkar Susönu, frá okkur Óla
og fjölskyldu. Við þig, kæra systir
og mágkona, segjum við takk fyrir
samfylgdina og trygglyndið. Hvíl í
friði, elsku Lalla og guð veri með
þér.
Svanlaug og Ólafur.
Við Lalla vorum systkinabörn,
jafnaldrar og örstutt milli húsa for-
eldra okkar. Þegar við vorum börn
lékum við okkur saman á hverjum
degi. Mér sýnist að við höfum verið
nokkuð seig við að rífa þann vegg
sem rís á milli heima stráka og
stelpna í litlu plássi: Lalla kunni á
vörubíla og ég þekkti dúkkulísur,
Guðlaug Bergmann
Júlíusdóttir