Morgunblaðið - 14.05.2010, Qupperneq 25

Minningar 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. MAÍ 2010
✝ Ingi Einarssonfæddist 23. nóv-
ember 1930. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans 7. maí
sl. Hann var sonur
hjónanna Dagnýjar
Einarsdóttur og Ein-
ars Aðalbergs Sig-
urðssonar. Ingi ólst
upp á Seyðisfirði,
nánar tiltekið á Vest-
dalseyrinni. Hann
var næstyngstur al-
systkina sinna en sú
yngsta var í móð-
urkviði er faðir þeirra lést, þá Ingi
aðeins eins árs að aldri. Síðar bætt-
ust í hópinn tveir hálfbræður, syn-
ir Friðþjófs Þórarinssonar, stjúpa
Inga. Systkinahópurinn var stór;
11 systkini og almannatrygg-
ingakerfið ekki á máta dagsins í
dag og því reyndi á útsjónarsemi
var út af Borgey hf. Árið 1983
fluttist Ingi svo með fjölskyldu sína
til Reykjavíkur, stundaði sjó-
mennsku í nokkur ár til viðbótar á
miklum aflabátum og aðra vinnu.
Síðustu starfsár Inga starfaði hann
hjá ÍTR við sundlaugar Reykjavík-
ur og lét af stöfum kominn á átt-
ræðisaldur.
Ingi Einarsson hafði sterka póli-
tíska sýn og hann átti sæti á lista
Alþýðuflokksins á Austurlandi
nokkur kjörtímabil. Ingi tók saman
við Karen Karlsdóttur 1964, sem
nú sér á bak lífsförunaut sínum í
tæpa hálfa öld. Saman eignuðust
þau synina Viðar Þorberg, 1967,
og Dag Frey, 1972. Sameiginleg
barnabörn þeirra eru Árný Eik,
2001, og Ingi Benedikt, 2007. Ingi
gekk auk þess stjúpsonum sínum í
föðurstað, Karli Birgi og Grétari
Þorgeiri. Börn þeirra beggja og
barnabörn sjá nú einnig á bak afa
sínum. Ingi var maður stórra
verka fremur en margra orða.
Útför hans fer fram í dag, 14.
maí 2010, frá Háteigskirkju, kl. 15.
og dáð móðurinnar
sem kom á legg
myndarlegum hópi
góðra þegna út í ís-
lenskt atvinnulíf.
Þessi raunveruleiki
mótaði lífssýn Inga
og gildismat. Systkini
Inga sem látin eru:
Guðlaug, Rósa, Garð-
ar, Birna, Aðalsteinn,
Einína. Eftirlifandi
eru: Einar Björn, Sig-
urveig, Halsteinn,
Vífill. Ingi byrjar að
stunda sjómennsku
um fermingaraldur, reri síðar með
skipstjóranum bróður sínum, Ein-
ari Birni, annáluðum aflaskip-
stjóra. Þeir stofnuðu saman útgerð
og gerðu út Svaninn NS. Þeir
bræður fluttu sig báðir til Horna-
fjarðar og kvæntust þar. Þar flutt-
ust þeir á Hvanney SF sem gerð
Fyrir ellefu árum var ég staddur
um borð í flugvél á leið frá Manchest-
er í Englandi til Malaga á Spáni. Um
borð var hópur roskinna breskra
ferðalanga á leið í sumarfrí. Þegar
einn gamli maðurinn um borð heyrði
að ég væri frá Íslandi lifnaði hann við
og tók að segja mér frá því þegar
hann var sendur til Austfjarða á Ís-
landi árið 1940, þegar landið var her-
numið af Bretum. Hann sagði mér
frá ýmsu varðandi aðbúnað bresku
drengjanna sem hingað komu og
einnig sagði hann mér frá tveimur
ungum íslenskum drengjum sem
hann mundi sérstaklega eftir og voru
Bretunum innan handar um flest
sem þeir þurftu hjálpar við. Hann
mundi meira að segja nöfn þeirra,
annar hét Ingi og bjó á Seyðisfirði.
Ég varð alveg orðlaus, gamli maður-
inn var að tala um föður minn og sex-
tíu árum síðar var þessi íslenski ungi
drengur honum enn svo hugleikinn.
Þannig var pabbi, greiðvikinn,
traustur og vinnusamur þannig að
eftir var tekið.
Sagt er að börn þarfnist frekar fyr-
irmynda en gagnrýnenda. Pabbi var
mín helsta fyrirmynd í lífinu, traust-
ur, skynsamur og uppbyggilegur fað-
ir. Traust er ekki eitthvað sem dettur
af himnum ofan, ekki meðfæddur
hæfileiki. Við ávinnum okkur traust
með orðum og verkum, undirstaðan
er hvernig fólk kemur fram hvað við
annað. Skynsemina held ég hins veg-
ar að pabbi hafi fæðst með, þ.e. hæfi-
leikann til að vega og meta og greina
rétt frá röngu.
Af sinni einstöku hógværð og
æðruleysi vildi hann lítið tala um
þreytu eða slappleika í veikindum
sínum. Þessari vetrarvertíð er lokið
eins og öllum öðrum með sóma og ég
trúi að hann sé kominn á enn betri
stað. Það var ekki hans leið að hlaupa
fyrstur frá borði eða frá ókláruðu
verki. Sú hugsun hans kom berlega í
ljós síðustu daga lífs hans. Hann ætl-
aði sér að klára nokkur verk og meðal
annars dreif hann sig í að kaupa nýj-
an bíl örfáum dögum fyrir andlátið og
fram á síðasta dag var hann að huga
að frekari framkvæmdum inni á
heimilinu. En heimili foreldra minna
var fallega búið og bar ætíð vott um
að þar væru fagurkerar á ferð.
Ég trúi að pabbi muni halda áfram
að hugsa vel um móður mína. Guð
gefi henni styrk. Virðing þeirra hjóna
hvors fyrir öðru jókst mjög með ár-
unum og yndislegt var að fylgjast
með hversu náin þau voru og höfðu
gaman af nærveru hvort annars.
Gjarnan komu þau skrafandi og
hlæjandi inn á heimili sitt úr bæjar-
ferðum. Þau treystu á eiginleika
hvort annars og úr varð falleg sam-
vinna og kímni sem sprottin var úr
hárfínum húmor sem skotið var að á
réttum augnablikum; þá hlið átti
pabbi í ríkum mæli en flíkaði ekki.
Hann mun líka halda áfram að
hugsa vel um strákana sína og ekki
síst mun hann hugsa vel um og halda
verndarvæng yfir barnabörnunum
sínum. Missir þeirra er mikill því afi
þeirra var þeim falleg fyrirmynd og
vináttan og væntumþykjan var meiri
en orð fá lýst. Nú er það okkar hinna
að viðhalda fyrirmyndinni. Það er
hollt að geta dáðst að eftirsóknar-
verðum eiginleikum og hæfileikum
annarra og leggja sig fram við að til-
einka sér þá til að bæta sjálfan sig og
verða eilítið aðdáunarverðari sjálfur.
Dagur Freyr.
Elsku afi. Þú ert besti afi í heimi.
Þú lékst alltaf við mig og Guðrúnu
Köru þegar við komum í heimsókn og
kenndir okkur mörg spil, nú erum við
snillingar að spila. Ég gisti oft hjá
þér og ömmu og við fórum oft í
göngutúr og út að hjóla. Stundum
gafst þú mér og Guðrúnu Köru pen-
ing og fórst svo með okkur í búðina
að kaupa sælgæti. Við systurnar er-
um þakklátar fyrir allt sem þú gafst
okkur. Við munum aldrei gleyma þér
elsku afi.
Leiddu mína litlu hendi,
ljúfi Jesús, þér ég sendi
bæn frá mínu brjósti, sjáðu,
blíði Jesús, að mér gáðu.
Hafðu gát á hjarta mínu
halt mér fast í spori þínu,
að ég fari aldrei frá þér,
alltaf, Jesús, vertu hjá mér.
Um þig alltaf sál mín syngi
sérhvern dag, þó eitthvað þyngi.
Gef ég verði góða barnið,
geisli þinn á kalda hjarnið.
(Ásmundur Eiríksson)
Árný Eik og Guðrún Kara.
Vorið 1964 kom ég heim eftir vetr-
ardvöl hinum megin á landinu þar
sem ekki sást til sjávar og nýr fiskur
var ekki fáanlegur. Hann Ingi á
Svaninum hafði þá krækt í hana móð-
ursystur mína og var orðinn heim-
ilisfastur á Þinghól, þaðan sem út-
sýnið er fegurst á landi hér. Á
Þinghól var heimilsbragurinn í föst-
um skorðum og hæglæti og orð-
vendni voru þar í heiðri höfð í bland
við hárfínt spaug. Ingi haggaði því í
engu. Ég gat meira að segja horft
framhjá því að hann var krati. Fyrr
en varði var eins og að hann hefði
ávallt tilheyrt fjölskyldunni.
Í minningunni á ég glögga mynd af
hádeginu, amma að hlusta á síðasta
lag fyrir fréttir, afi með kíkinn úti í
glugga að fylgjast með bátakomum,
Karen að hlusta á bátabylgjuna, Kalli
og Grétar að leik á Guðmundarhóln-
um, Ingi gengur hægum skrefum
svolítið lotinn í herðum frá bryggj-
unni upp hólinn, með spröku í soðið.
Svo komu synirnir Viðar og Dagur,
og áfram hélt lífið, við þroskuðumst
og urðum aðeins eldri. Eftir andlát
afa átti amma hann svo sannarlega
að, og Björg amma, stjúpmóðir
ömmu, átti heimili hjá þeim Karenu
og Inga.
Honum var það mikils virði að syn-
irnir gengju menntaveginn, þess
vegna flutti fjölskyldan til Reykja-
víkur haustið 1983 ásamt ömmu. Um
tíma hélt hann samt áfram að róa frá
Hornafirði. Þegar barnabörnin komu
í heiminn var hann svo lánsamur að
geta átt með þeim dýrmætar gleði-
og gæðastundir.
Ingi var skarpleitur og sviphreinn
maður, fagurkeri, smekkmaður í
klæðnaði og vildi svo sannarlega búa
vel. Heimili hans og Karenar, hvort
heldur heima á Höfn eða í Reykjavík,
báru því sannarlega vitni. Útsjónar-
semi hans var viðbrugðið og við
krakkarnir hentum oft að því gaman
eins og okkur er einum lagið.
Nú er hann allur, blessaður, sjó-
maður af þeirri kynslóð sem nú er að
hverfa, farsæll maður, sem færði
björg í bú, var með hönd á lífæð þjóð-
arinnar. Hverju starfi sem hann
sinnti, hvort heldur til sjós eða lands,
skilaði hann af einstakri alúð og
natni.
Hann lifði samkvæmt þeirri gullnu
reglu að ekkert sprettur af engu. Í
dag kveðjum við öðlinginn hann
Inga, ég er þakklát fyrir að hafa
fengið að eiga með honum samleið í
tæpa hálfa öld.
Sölvína Konráðs.
„Ég ætla að fara í göngu, kem við í
Kolaportinu og kaupi kartöflur.“
Alltaf á göngu, frekar þögull, hugs-
andi, fastur fyrir og með hendur
vinnumanns. Þannig minnist ég ást-
kærs vinar og fyrrverandi tengdaföð-
ur Inga Einarssonar. Ég kynntist
Inga fyrir tæpum 11 árum þegar ég
kom inn á fallegt heimili þeirra hjóna
í fyrsta skipti. Ingi kom mér strax
fyrir sjónir sem góðlegur maður.
Seinna kynntist ég fleiri kostum sem
Ingi hafði að geyma, kostum sem ein-
kenna mann sem vill engum illt. Okk-
ar kynni urðu strax góð og áttum við
oft góðar samræður um menn og
málefni á Snorrabrautinni og á heim-
ili okkar Dags í Hafnarfirði. Ég fann
að virðingin var gagnkvæm og sam-
ræðurnar á jafnréttisgrundvelli þrátt
fyrir aldursmun, ólík gildi og bak-
grunn. Ingi var ávallt fylginn sér og
kom til dyranna eins og hann var
klæddur. Hann var mjög barngóður
og einstaklega góður við eldri dóttur
mína og þau hjónin tóku henni ávallt
sem sínu eigin barnabarni. Ég kynnt-
ist nýrri hlið á Inga þegar ég og Dag-
ur eignuðumst okkar barn saman og
Ingi varð afi. Hann varð strax mjög
spenntur yfir væntanlegu barna-
barni. Eftir að Árný Eik kom í heim-
inn urðu heimsóknir Karenar og
Inga tíðari í Hafnarfjörðinn þar sem
hann sýndi henni og þeim systrum
mikinn áhuga. Hann var mjög natinn
við þær, lék og spilaði við hvert tæki-
færi. Árný Eik sóttist líka eftir nær-
veru hans og bað ósjaldan um að fara
í heimsókn til ömmu og afa á Snorra-
braut. Hún var ekki há í loftinu þegar
hún fékk að gista hjá þeim og þá var
nú heldur betur stjanað við hana.
Farið í göngutúra á Laugaveginn þar
sem keyptar voru nýjar snuddur,
eitthvað fallegt í hárið og stundum
sælgæti. Hjólaferðir á Miklatún og
bíltúrar. Ingi var einstaklega góð
manneskja, ráðagóður og mátti aldr-
ei neitt aumt sjá hjá sínum nánustu
en lét berlega í ljós ef honum líkaði
eitthvað illa. Í dag kveð ég einstakan
mann og afa. Ég er þakklát fyrir
þann tíma sem börnin fengu til þess
að kynnast afa sínum og skapa með
honum minningar sem þau geta horf-
ið til. Ég bið góðan guð að vera með
fjölskyldu hans og hjálpa þeim að
halda í minninguna um góðan mann.
Inga Birna.
Ingi Einarsson
Elsku mamma mín,
það er sárt að setjast
niður og ætla að skrifa
kveðju til þín. Þetta eru búnir að vera
erfiðir dagar og ég sakna þín svo mik-
ið. En minningarnar um þig eru fjár-
sjóður sem enginn getur tekið frá
okkur. Það er margt sem leitar á hug-
ann núna. Þegar við vorum litlir
krakkar í Króknum og pabbi alltaf úti
á sjó. Man eftir þegar allur hópurinn
var kominn í rúmið og þú læddist inn
og hvíslaðir að mér að ég mætti vaka
aðeins lengur af því ég var elst. Þá
sátum við tvær í eldhúsinu, þú að
prjóna og við hlustuðum saman á eitt-
hvað skemmtilegt í útvarpinu. Þegar
við vorum öll komin í rúmið, storm-
urinn hvein úti og við báðum saman
fyrir pabba og öllum sjómönnunum
sem væru úti á sjó í þessu vonda
veðri, og báðum Guð að fylgja þeim
heilum heim. Ferðin okkar Steina
með ykkur pabba til Þýskalands þar
sem við vorum saman í sumarhúsi í
tvær vikur og þú varst svo heilluð af
Alda Þórarinsdóttir
✝ Alda Þórarins-dóttir fæddist í
Norðfirði 31. desem-
ber 1935. Hún lést á
krabbameinsdeild
11E á Landspít-
alanum að morgni 9.
apríl síðastliðins.
Alda var jarð-
sungin frá Hallgríms-
kirkju 21. arpíl 2010.
öllu sem þú sást, sér-
staklega Rín og Mósel.
Þetta voru ógleyman-
legir dagar fyrir okkur
öll og mikið hlegið. Í
þau skipti sem ég kom
vestur til þín á aðvent-
unni og við sátum sam-
an og bjuggum til jóla-
kortin og svo margt
fleira. En umfram allt
hvernig þú varst alltaf
til staðar ef eitthvað
var að. Það er dýrmætt
núna að hafa komið
vestur um páskana og
verið með ykkur í þessa viku. Einn
morguninn þegar við löbbuðum út á
Hóla til ykkar heyrðum við píanóspil-
ið út á götu, það var yndislegt, minnti
mig á þegar við vorum lítil og þú hó-
aðir okkur öllum saman í kringum pí-
anóið og spilaðir og við sungum. Þeg-
ar Óli kom inn í fjölskylduna tókstu
honum eins og syni og það var gaman
að heyra ykkur tala saman, hann gat
alltaf fengið þig til að hlæja og þegar
þú varst flutt suður í síðasta skipti
fárveik, þá byrjaðir þú á að spyrja
hvort hann væri ekki með mér.
Elsku mamma mín, söknuðurinn
er sár en þú verður alltaf í hjörtum
okkar. Við elskum þig.
Hrönn.
Kveðja til mömmu. Bernskuárin
okkar voru frábær og að mörgu leyti
öfundsverð, oft komum við blautir og
kaldir heim eftir volkið í fjörunni, þá
tókst þú á móti okkur með heitt kakó
og háttaðir okkur niður í rúm og
söngst fyrir okkur, eða sagðir okkur
sögur. Fyrir okkur var mikill stuðn-
ingur að vita að þú varst ávallt heima
er við komum úr skólanum eða eftir
leiki úti.
Erfitt er að skilja það í dag hvernig
þú komst yfir allt sem þú fram-
kvæmdir á heimilinu. Fyrstu árin var
allur þvottur þveginn í höndum, og
þrátt fyrir stóran barnahóp skorti
okkur krakkana aldrei neitt, ávallt í
fínum nýprjónuðum peysum, sokkum
og vettlingum. Og stundirnar sem við
krakkarnir áttum fyrir framan píanó-
ið þar sem þú spilaðir og söngst fyrir
okkur mun fylgja okkur alla tíð. Tón-
listin var þér í blóð borin og á yngri
árum stóð þér til boða að fara til
Reykjavíkur í frekara tónlistarnám,
en af því varð ekki. Sjálf lést þú alla
ganga fyrir og gerðir allt til að öllum í
kringum þig liði vel og kvartaðir aldr-
ei. Alltaf hafðir þú tíma fyrir okkur
systkinin, hjálpaðir okkur með
heimaverkefnin og alltaf stutt í brosið
þótt þú værir oft þreytt. Þegar þú
byrjaðir að vinna úti eftir að létti á
heimilinu komstu oft syngjandi
ánægð heim úr vinnunni og fanst
þetta meira afslöppun og tilbreyting
en vinna. Oft var gaman að heyra í
þér með Stefaníu og Brynju þar sem
þú varst að kenna þeim á gítar og þið
sunguð allar saman, þú hafðir mjög
gaman af þessum stundum. Alltaf
varstu fljót að galdra fram veislu ef
við börnin eða barnabörnin komum í
heimsókn.
Sá missir er okkur mikill að þú
skulir hafa kvatt þennan heim, þú
sem hélst utan um stórfjölskylduna
og allir þurftu að hringja reglulega til
að heyra í þér, mömmu eða ömmu.
Við viljum þakka starfsfólki bráða-
móttökunnar á Landspítalanum og
hjúkrunarfólki á Heilsugæslustöð
Patreksfjarðar sem aðstoðaði móður
okkar.
Elsku pabbi, mikið hefur þú misst
og við biðjum góðan Guð að styðja þig
í þinni sorg, en við vitum að þú getur
horft stoltur yfir farinn veg eftir nær
60 ára ástríkt hjónaband.
Jón Bessi Árnason og fjölskylda,
Sævar Árnason og fjölskylda.
Fyrir nokkrum árum gaf amma
mér bók sem heitir Húsmæðrabókin.
Bókina keypti amma með móður
sinni í kringum miðja síðustu öld og
er hún skemmtileg áminning um það
hvernig líf kvenna var á þessum tíma.
Amma mín var sjómannskona með
stóran barnahóp að hugsa um og
eyddi meirihluta ævi sinnar inni á
heimilinu, eins og svo algengt var um
konur af hennar kynslóð. Þeirra af-
rek fólust í að hugsa um fjölskyldurn-
ar sínar við aðstæður sem fólki þætti
óhugsandi í dag og að mestu leyti ein-
ar því afi og hinir fjölskyldufeðurnir
voru á sjó.
Allra fyrsta minningin mín er frá
því ég var lítil stelpa að ganga með-
fram sjónum á Patreksfirði og held í
höndina á ömmu. Þegar ég lít til baka
og rifja upp stundirnar með henni og
afa eru það fyrst lítil minningabrot á
borð við þetta sem koma upp í hug-
ann, amma að spila á píanóið, amma
að baka hveitikökur, amma að horfa á
Leiðarljós og amma að segja jahérna.
Mér eru minnisstæð skiptin sem
við systkinin fengum að gista hjá
ömmu og afa. Sérstaklega vetrar-
morgnar í eldhúsinu á Strandgötunni
þar sem við borðuðum morgunmat og
hlustuðum á veðurfréttir með afa,
það hlýjar manni um hjartaræturnar
í dag að rifja upp þessar stundir. Eld-
húsið hennar ömmu er miðpunktur-
inn í þessari upprifjun, það hefur allt-
af verið hlýlegt og oft á tíðum þétt
setið við eldhúsborðið. Í eldhúsinu
hennar ömmu hittist stórfjölskyldan
og þar voru sagðar fréttir, þar hjálp-
uðust systur að við hárgreiðslu, ég
man eftir lykt af Toni-permanenti og
Carmenrúllum að hitna. Þar bakaði
amma stóra stafla af pönnukökum,
steikti kleinur og eldaði ýsu í raspi.
Amma mín var amma eins og mað-
ur les um í gömlum barnabókum, hún
var góð við alla, hún kunni að hlýja
manni á höndunum eftir dag úti í
snjónum, hún átti alltaf eitthvað gott
að borða og hún gaf sér tíma fyrir
fólkið sitt.
Svona man ég eftir ömmu minni.
Alda.