Húsfreyjan - 01.07.1966, Blaðsíða 7

Cjeðtruflnnir bnrnn
Eftirfarandi lesning er úr grein sem H. Wergeland,
yfirlæknir, skrifaiVi fyrir sköinnin í norska lækna-
ItlaiVið. Mér fannst greinin svo atliyglisverd' — þótt
um erlenda aðila væri að ræða — að ég leyfði
mér að þýða það úr henni, sem íslenzkum lesend-
um gæti e. t. v. að gagni komið og lét það, að
gefnu tilefni, „Húsfreyjunni“ i té. Þótt ckki eigi
allir foreldrar hér ú landi aðgang að lieilsuvernd-
arstöðvum, geta þeir vafalaust dregið sínar eigin
ályktanir og vonandi haft nokknrt gagn af.
M. Jóhannesdóttir.
Á síðari áruni liefir taugaveiklun í börnum
vakið svo mikla eftirtekt foreldra og lækna,
að almennt er nú viðurkennt, að sá sjúk-
dómur eigi jafnmikinn rétt á að fá með-
höndlun og ltinir líkamlegu — og engu síð-
ur en tilsvarandi sjúkdómar ltjá fullorðnu
fólki. Bezt væri, ef liægt væri að gera eitt-
livað til varnar, en það er liægara sagt en
gjört fyrir lækna almennt að reka andlega
Iieilsuverndarstarfsemi vegna þess, að
venjulega konta börnin fyrst til þeirra
þegar eittbvað arnar að.
Hér er þó þrátt fyrir allt ljós punktur
þar sem um er að ræða lieilsuverndarstöðv-
ar fyrir mæður og börn sem fengið liafa
svo frainúrskarandi góða þátttöku frá fólki
úr öllum stéttum. Á þessum stöðvum fá
börnin enga sjúkdómsmeðferð, en þar er
aftur á móti gott tækifæri til að reyna að
fyrirbyggja þá.
Læknarnir á beilsuverndarstöðvunum
eru yfirleitt ekki barnasálfræðingar, en
þeir vita oftast mikiö um börn. Ef þeir
einnig liafa í liuga venjuleg vandamál, sem
skapast í sambandi við börn á vissum aldri,
geta þeir ýmist undirbúið foreldrana að
einliverju leyti eða gefið þeim uppeldis-
fræðilegar ráðleggingar og því fyrirbyggt,
að til alvarlegra árekstra komi. Á einu
sviði a. m. k. er bægt að ná ótrúlega góð-
um árangri, þ. e. með framkomunni einni
saman og smá atliugasemdum, er veita
mæðrunum sjálfstraust og fullvissu um, að
þær ræki uppeldisstarf sitt vel, því að mörg
vandamál, sem upp koma milli foreldra og
barna orsakast af vafa foreldranna um, að
þau séu þeim vanda vaxin að liugsa um
börnin og ala þau upp eins og vera ber.
Mæðurnar taka blutverk sitt sem þunga
byrði, í stað þess að gleðjast yfir því. Þær
eru svo ábyggjufullar útaf vigt og liægð-
um, svefni og fjörefnum, að þeim veitist
ekki tími til að gleðjast yfir barninu. Mik-
ið af þessu öryggisleysi á rót sína að rekja
til sívaxandi upplýsingastarfsemi, ásamt
jieirri miklu áberzlu, sem lögð eru á álirif
umhverfisins á barnið á fyrstu æviárunum,
og geta baft afleiðingar fyrir alla Jiess
framtíð. Þetta er vel fallið til þess, að auka
foreldrunuin ótta og spennu. Til öryggis
fylgja jiau svo oft í blindni einni eða ann-
ari bók um ungbarnameðferð, gefa ákveðið
magn af mjólkurblöndu á vissum tímum
og oft án tillits til þess, bvort barnið sé í
fastasvefni eða orgi eftir viðbót, þegar pel-
inn er tæmdur. Gráti barnið, jtora mæð-
urnar varla að taka Jiað upp af ótta við að
gera barnið ójiægt. Þær liafa lesið þetta í
einliverri bók. Það er liörð raun fyrir móð-
ur að láta grátandi barn afskiptalaust og
venjulega tekur bún það líka í fangið, en
þá oft með slæmri samvizku. Allt hefir
Jietta álirif á sambandið milli móður og
barns. En eigi það að verða eðlilegt og
traustvekjandi þarf móðirin að bafa trú á
})ví, að það sem bún gjörir sé rétt og að
bún sé })ví hlutverki vaxin að vera góð
móðir.
Sjálfstraust móðurinnar geta læknar
beilsuverndarstöðvarinnar vakið og örvað.
Mæðurnar leggja yfirleitl mjög mikið upp
úr })ví, sein læknirinn segir og því ætti
liann að vera örlátur á lirósið, en spara
aðfinnslurnar. Oft gera læknar óþarflega
mikið af J)ví að skírskota til fyrirmyndar-
II ÚSKHEYJAN
3