Húsfreyjan - 01.07.1966, Blaðsíða 8

þyngdar og tala um undir- og yfirvigt,
mæðrunmn til mikillar mæðu. Hafi la?kn-
irinn gengið úr skugga um, að barnið liafi
engan sjúkdóm og að það fái fullgilda
fæðu, liefir þyngdin tiltölulega lítið að
seg ja. Ef ungbarnið er ánægt og heilbrigt,
þótt það sé kílóinu meira eða minna en
meðalþunginn segir til um, er það miklu
meira virði en Jiitt, að hafa fyrirmyndar
þyngd eftir töflu, en vera leitt í skapi og
óánægt af því að fá ýmist aldrei fylli sína
eða vera nauðbeygt til að borða meira en
lystin leyfir. Sumar mæður vega barnið
á undan og eflir brjóstagjöfinni og reikna
síðan nákvæmlega eftir töflunni, live mikið
barnið á að fá. Gefa svo barninu nákvæm-
lega þennan skammt án tillits til, hvort
barnið liefir lyst á því í augnablikinu eða
ekki. Með þessu er aðeins vakinn órói í
sambandi við máltíðirnar. -—■ Þess liefir
ekki orðið vart, að barni yrði meint af að
fá eins mikla viðbót og það vill, enda er
það mikill léttir fyrir móðurina. Mótbárur
eru oft þær, að barnið verði svo brifið af
pelanum, að það muni liætta að taka hrjóst-
ið. Þess vegna hefir viðbótin oftast verið
gefin með skeið. En það er yfirleitt plága
bæði fyrir móður og barn og dugar aldrei
til langframa. Sé viðbótarmjólkin böfð
ósæt eða a. m. k. minna sæt en sagt er fyrir
um, þó í pela sé, mun brjóstainjólkin
bragðast mun betur og barnið halda áfram
að reyna að ná henni til síðasta dropa, áð-
ur en það gefst upp.
Mæður, sem lítið mjólka, eru yfirleitt
mjög sorgmæddar yfir að geta ekki gefið
börnum sínum brjóst eins lengi og æskilegt
væri. Aðrar hafa samvizkubit af að láta
eigin liagsmuni eða vinnu utan lieimilis
liafa áhrif á brjóstagjöfina. Við vituin í
rauninni lítið með vissu, livern líkamlegan
ávinning brjóstabörn liafa fram yfir pela-
börn, en trúlega er andlega ldiðin fullt eins
mikilvæg. Að ungbarnið fái brjóst, liefur
áreiðanlega inikla þýðingu fyrir framtíð-
arþroska þess, enda nánasta sambandið sem
það liefir við móður sína. I?að er ekkert
því til fyrirstöðu, að móðir, sem ekki mjólk-
ar barni sínu, leggi það á brjóst á venju-
legan liátt og gefi síðan pelann á eftir.
Barnið finnur börund móðurinnar, ylinn
af lienni og ilminn og líður að öðru leyti
líkt og brjóstabarni.
Ymislegt annað getur valdið móðurinni
áliyggjum á þessu tímabili. Sumar vita
ekki um hægðatregðu brjóstabarnsins og
byrja að gefa því pípu eða sápustaut, hafi
barnið ekki haft hægðir í 1—2 daga. Til
að koma í veg fyrir þetta, mætti gera mæðr-
unum það fyrirfram ljóst, að brjóstabörn
hafa oft ekki liægðir dögum saman, af því
að þau melta móðurmjólkina svo vel og
að það gerir þeim alls ekkert, ef þau þríf-
ast og eru ánægð.
Mörg börn eiga bágt með að hætta við
pelann sinn. I þeim tilfellum má hugga
mæðurnar með því, að einu gildi, þótt barn-
ið tolti pelann til l1/^—2ja ára aldurs, fái
það fjölbreyttan mat að auki. Hvort mjólk-
in fer í barnið gegnum túttu eða úr bolla
er alveg sama, aðeins ef sogþörf barnsins
er fullnægt — annars fer barnið venjulega
að sjúga fingurna. Á þessu sviði getur lækn-
ir stöðvarinnar snemma bindrað, að til
ósamkomulags dragi milli foreldra og
barna. Þegar barn byrjar að sjúga fingur,
er það oft merki þess, að það hafi ekki
fengið sogþörf sinni fullnægt. Barnið hugg-
ar sig síðan við að sjúga fingurinn, ef það
er feiinið eða á í erfiðleikum og getur þetta
orðið leiður vani, hinum fullorðnu til
mikils ama. Oft er gripið til býsna róttækra
ráðstafana til þess að koma í veg fyrir
þennan ,,ósið“ og þá á þeim forsendum,
að barnið fái skakkar tennur. Nú eru mjög
skiplar skoðanir um, livort fingursog fyrir
6 ára aldur hafi yfirleitt nokkur áhrif á
tannskekkju harna, en sálfræðingar eru
a. m. k. á einu máli um, að auðveldara og
ódýrara sé að laga skakkar tennur en að
bæta andlegt tjón, sem barnið getur orðið
fyrir, sé liarðneskjulega fyrirbyggt, að svo
sterk þörf fái úlrás. Að vísu er enginn
vandi að fá barnið — með róttækum að-
gerðum — til þess að hætta að sjúga fing-
ur, en liætl er við að önnur og jafnvel
ógcðfelhlari einkenni komi í staðinn.
Niðurlag í næsta hefti.
4
HÚSFRF.YJAN