Húsfreyjan - 01.07.1966, Qupperneq 13

s jálf að laga matinn, því ckki væri liægt að
fá matreiðslukonu eins og liér heima. Hafði
hún að sjálfsögðu öll nýtíztóu áhöld, og
fengi nágrannakonur til þess að hjálpa sér
við hreingerningu og að bera fram, en ekki
væri hægt að fá hjálp til annars. Spurði ég
á nokkrum stöðum, hvernig væri með hjálp
þegar gesti bæri að garði og var alls staðar
sama svarið, að enga lijálp væri yfirleitt að
fá við matarlagningu.
Frú Fallenius er ung kona, grönn, stælt,
og glæsileg. Var liún mjög alúðleg við okk-
ur og nutum við þar frú Anderson, sem af-
henti smádúk, sænska handavinnu, frá okk-
ur konunum.
Frá herrasetrinu ókum við yfir „Kinne-
kulle“, sem er smáliæð, skógivaxin, en í
þessu héraði er sérstaklega fjölbreyttur
gróður. Ekki var samt tími til að athuga
það neitt nánar. Efst á liæðinni er veitinga-
hús og þaðan er ágætt útsýni yfir sveitirn-
ar í kring. Þaðan ókum við til Lidköbing
og heimsóttum Körstrand-postulínsverk-
smiðjurnar, sáum framleiðslu þeirra og
livernig liinir ýmsu lilutir verða til. Var
okkur öllum gefinn lítill bolli til minning-
ar um heimsóknina.
Nú var haldið til Skara. Þar tók frú Eva
Ásbrink á móti okkur. Frú Ásbrink, sem er
guðfræðingur að mennt, er auk þess að vera
reklor við stóran unglingaskóla, nokkurs
konar borgarstjóri í Skara. Kemur liún
fram fyrir liönd borgarstjórnar við öll há-
tíðleg tækifæri og veitti okkur konunum
dýrðlegan miðdegisverð á Borgarhótelinu.
Þar eð þetta var 6. júní, sjálfan flaggdag,
Svíu, áttu að vera hátíðahöld um kvöldið og
hafði frúin óskað eflir norrænum þætti í
sambandi við hátíðahöldin og heimsókn
okkar orlofskvennanna. Frú Anderson hafði
lofað lienni að ein kona frá liverju Norður-
landanna skyldi stíga í ræðustól og flytja
kveðju síns lands. Vorum við konurnar
ekkert hrifnar af þessu, sérstaklega ég, sem
var eini íslendingurinn og gat því ekki
komiö mínu hlutverki á neina aðra konu.
Fóru nú flestar konurnar að skoða hina
fornfrægu og fögru dómkirkju, en við urð-
um fjórar að sitja eftir lil þess að athuga
um hvað við ættum að tala. Ekki leið á
löngu þar til við vorum drifnar ásamt fleiri
konum upp í tvær gamaldags lystikerrur
og voru tveir stríðaldir gæðingar fyrir
hverri kerru. Fyrir þesstnn ökutækjum reið
ung og glæsileg stúlka á Ijósjörpum stólpa-
grip, og á eftir komu tvær ungar stúlkur á
liestum. Var nú liahlið af stað eflir strætum
borgarinnar, en allar konurnar gengu á
eftir og síðan borgararnir bæði börn og
fullorðnir. Staðnæmst var á torginu framan
við ráðhúsið, en þar blöktu Norðurlanda-
fánarnir og einnig fáni Bandaríkja N.-Am-
eríku. Gladdist ég meira en orð fá lýst, þeg-
ar ég sá fána íslands blakta við lnin.
Nú liófust ræðuhöldin með því að frú
Asbrink steig í stólinn og lagði út af orðun-
um „Vinná og ábyrgð“, var það sérstaklega
eftirminnileg ræða. Þá flutti formaður liús-
mæðrafélaganna í Vasa í Finnlandi frú
Slína Geust, kveðju síns lands og þakkir
fyrir veitta lijálp á stríðsárunum, sem hefði
verið Finnum ómetanleg, einkum þó hjálp-
in við litlu börnin, sem Svíar liefðu tekið
og alið upp og þannig bjargað þcim frá
örbirgð.
Frú Rutli Tomsen, formaður dönsku htis-
mæðrafélaganna í Vejle flutti kveðju Dan-
merkur og minntist Ingrid Danadroltning-
ar, sem eins þess bezta, sem Danir hafa
fengið frá Svíþjóð. Næst talaði frú Inga
Borgen frá Þrándheimi um norrænan fé-
lagsskap, þakkaði fyrir orlofið á vegum
sænska húsmæðrasambandsins og viðtök-
urnar í Skara. Að endingu kom ég og tal-
aði um norræn samskipti og ferðir á sögu-
öld, minntist Helgu Haraldsdóttur jarls af
Gautalandi o. fl. Hver okkar liafði aðeins
örfáar mínútur, en við vorum fegnar, þegar
þessu atriði var lokið. Næstur talaði banda-
ríski ræðismaðurinn í Gautaborg og síðan
Svíi, búsettur í Bandaríkjunum, sem var
heima í orlofi. Stúlka frá ferðaskrifstofu,
sem annast um heimferðii Svía, sem bú-
settir eru í fjarlægum löndum, talaði
nokkur orð, flutt var gamankvæði um fyr-
irmenn Skaraborgar og síðan var útlilutað
heiðursverðlaunum fyrir björgunarafrek.
Þessi heiðursverðlaun hlutu að mestu
IIUSFUEYJAN
9