Foreldrablaðið - 01.01.1971, Qupperneq 31

29
Myndíðakennsla ætti ekki að vera bundin af
settum lágmarkskröfum. Með því er ekki sagt,
að það sé ekki mikilvægt, að nemendurnir nái
svo langt, sem mögulegt er, á faglega sviðinu.
Áþreifanlegur árangur af vinnu nemandans hefur
mikla þýðingu fyrir hann sjálfan og hefur mikið
að segja fyrir áframhaldandi vinnu í myndíða-
greinum.
Myndíðakennsla krefst samvinnu milli allra
myndíðakennara hvers skóla. Einn myndíðakenn-
ari kann að hafa teikningu (og skrift) sem sér-
grein, annar kann að hafa smíðar sem sérgrein
og þriðji allt, er að garni og taui lítur (tekstilform-
ing). Auk sérsviða hafa yfirleitt flestir þessara
kennara þekkingu á öðrum greinum, sem þeir geta
látið nemandann njóta góðs af. Hér væri þá ef til
vill um að ræða mótun, leirvinnu, málmvinnu og
aðrar síðari tíma kennslugreinar.
En grundvöllurinn fyrir góðum árangri er sam-
starfið milli þessara kennara. Þeir þurfa að gera
nemendum Ijósa þá valmöguleika, sem eru fyrir
hendi; kynna fyrir þeim hinar ýmsu starfsaðferðir
og þann efnivið, sem þeir eiga kost á að vinna
úr. Hér reynir á hæfileika kennarans sem leið-
beinanda við að aðstoða nernendur í vali þeirra
á viðfangsefnum, beina þeim inn á svið, þar sem
hæfileikar viðkomandi fá notið sín. Samvinna við
aðra kennara — önnur fög — væri einnig æski-
leg í ríkari mæli.
Ýmsar þjóðfélagsbreytingar, svo sem breyting-
ar á framleiðslutækni og efnahag, hljóta að hafa
eðlilegar afleiðingar fyrir kennslu í teikningu og
handavinnu. Ný lífsviðhorf, nýjar þarfir, nýtt mat
á verðgildi og gæðum hluta hlýtur að leiða til
breytinga — til nýjunga — í kennsluháttum.
Skólinn í dag leggur grundvöllinn að samfélagi
framtíðarinnar, því hljótum við að líta á mynd-
íðakennslu í þjóðfélagslegu samhengi.