Landneminn - 01.10.1947, Blaðsíða 12

Landneminn - 01.10.1947, Blaðsíða 12
kannski að annað þeirra hefði verið slegið nið- ur, svo að ég opnaði dyrnar til að sjá. Sá gamli kraup að fótum Pálínu og hélt handleggjunum um hné hennar. „Guð minn góður, Pálína, hvað ég els^a þig," Jieyrði ég hann segja. Ég vil fá þig. Taktu ekki mark á því sem ég hef sagt. Farðu ekki frá mér. Farðu ekki, farðu ekki, farðu ekki." „Slepptu mér út!" sagði Pálína og sló herra Lloyd. En sá gamli hélt henni fastar. Þá þreif hún liina viskýflöskuna og sló hann í höfuðið. Auð- vitað missti hann meðvitundina. Ég náði í skál af köldu vatni og kom honum í rúmið með bindi um höfuðið. Pálína tók alla hringina og ann- að sem hann hafði gefið henni og kastaði því í liann þar sem hann lá í rúminu eins og vola. „Hvíti óþokki!" sagði hún. „Bara af því þeir borga manni, halda þeir að þeir eigi mann. Eng- inn hvítur maður skal eiga mig. Ég hlæ með þeim og þeir halda að ég sé hrifin af þeim. Andskotinn, ég er frá Arkansas, þar sem þeir livítu slátra negrunum á götunni. Hvernig gæti ég verið hrifin af þeim." Hún tók kápuna og hattinn og fór. Þegar sá gamli rankaði við sér, sagði hann mér að hringja í bílstjórann. Ég hélt hann ætl- aði til læknisins af því það blæddi úr höfði hans. En bílstjórinn sagði mér seinna, að hann hefði allan daginn verið að aka um Harlem og reyna að finna Pálínu. Hann langaði að ná í hana aft- ur. En hann fann hana aldrei. Það var h'ka slæmt með höfuðið á honum. Það hefur víst festst í bví glerbrot eð^ pi*«-V»vað Ég sá hann ekki' í átta vikur. Þegar ég sá liann. var hann ekki sami maður. Nei, maður, eitt- hvað hafði komið fyrir herra Lloyd. Það hafði eitthvað bilað í höfðinu á honum. Hann drakk meira en nokkru sinni áður, og ég var svo hátt uppi, að ég vissi ekkert í minn haus. Hann fór aftur að vera með hvítum konum, en nú var hann kominn á þá skoðun, að hann va;ri heims- ins bezti elskhugi og hann þyrfti ekki að gefa þeim neitt nema sjálfan sig — sem var ekki svo skemmtilegt fyrir litlu Broadway-gullgrafarana, sem vildu demanta og seðla. Konur urðu ELjótt leiðar þegar þær götvuðu að herra Lloyd var orðinn rómantískur — og nízkur. Það gekk all- ur andskotinn á þegar stúlkurnar fengu ekki gjafirnar sínar og seðlana. En herra Lloyd sagði bara: „Til andskotans með þær," og drakk meira en áður og lét þær laglegu fara. Hann náði í kvenfólk á götunni og vildi svo ekki borga þeim, jafnódýrar og þær eru. Hann kom seint heim og fór að drekka og gráta, út af Pálínu. Sólin kom upp yfir Hudson áður én hann hætti — hann lét mig drekka með sér og hlusta á hvern- ig það hafði verið með Pálínu á næturnar. „Ég elska hana, drengur. Og hún hélt ég væri að reyna að kaupa hana. Einhver svert- ingi þurfti að koma og slá mig út. En ég er al- veg jafngóður og þessi svarti strákur." Og hann fór að gorta um hvítu konurnar, sem hann gæti haft, án peninga. (Auðvitað vitleysa). Og hann sendi mig til Harlem að finna Pálínu. En ég fann hana ekki. Hún hafði farið með vini sínum. Sumir sögðu til Memphis. Aðrir Chicago. Enn aðrir Los Angeles. Hún var að minnsta kosti farin — þessi stelpa, sem var eins og Alabamatungl. Ég sagði herra Lloyd að hún væri farin, svo að við urðum fullir aftur. Heila viku kom hann ekki á skrifstofuna. Og ég missti af skólanum. Ef ég lét hann vera einan, varð hann eins og vitlaus maður. Hann tók kvennamyndir og barði þær og trampaði á þeim, og faðmaði þær og reif þær svo í sundur. Borðaði ekki. Vildi eng- an sjá. Þá eina nótt vissi ég að hann var brjálaður — svo að það var búið. Hann þrífur hurðina, eins og hún væri kona, og fer að kyssa hana. Ég gat ekki fengið hann til að hætta, svo ég hringdi í bílstjórann. Bílstjórinn náði í einn af verzlunarvinum herra Lloyds. Og þeir fara með Jiann á spítala. Það var seinast í apríJ. Þeir hafa haft hann á hælinu síðan. íbúðin er lokuð og ég hef enga vinnu. Ég komst þó gegnum mennta- skólann. En ég veit ekki, hvernig ég ætti að geta lært til tannlæknis. Ég skrifaði mömmu tif Atlanta og sagði henni, að mér gengi erfið- lega. Það eru ekki margir herrar Lloydar. Og bílstjórinn sagði mér í gær, að hann væri bandbitlaus núna. Stundum heldur hann að hann sé einhver náungi að nafni Don Juan. Svo heldur hann að hann sé foli að elta meri. Stund- um er hann Ijón. Veslingurinn. Hann var ágætur þegar hann var ekki búinn að fá lausa skrúfu. En vissulega gerði sú brúna hann brjálaðan. Hvað mig snertir - ja, þá missti ég þar gott starf. LANDNEMINN

x

Landneminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Landneminn
https://timarit.is/publication/893

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.