Landneminn - 01.10.1947, Side 12

Landneminn - 01.10.1947, Side 12
kannski að annað þeirra liefði verið slegið nið- nr, svo að ég opnaði dyrnar til að sjá. Sá gamli kraup að fótum Pálínu og hélt handleggjunum um hné hennar. „Guð minn góður, Pálína, livað ég elsjta þig,“ lieyrði ég hann segja. Ég vil fá þig. Taktu ekki mark á því sem ég hef sagt. Farðu ekki frá mér. Farðu ekki, farðu ekki, farðu ekki.“ „Slepptu mér út!“ sagði Pálína og sló lierra Lloyd. En sá gamli hélt henni fastar. Þá þreif hún hina viskýflöskuna og sló hann í höfuðið. Auð- vitað rnissti hann meðvitundina. Ég náði í skál af köldu vatni og kom honum í rúmið með bindi um höfuðið. Pálína tók alla liringina og ann- að sem hann hafði gefið henni og kastaði því í hann þar sem hann lá í rúminu eins og vota. „Hvíti óþokki!“ sagði hún. „Bara af því þeir borga manni, halda þeir að þeir eigi mann. Eng- inn hvítur maður skal eiga mig. Ég hlæ með þeim og þeir hakla að ég sé hrifin af þeim. Andskotinn, ég er frá Arkansas, Jrar sem þeir hvítu slátra negrunum á götunni. Hvernig gæti ég verið hrifin af þeim.“ Hún tók kápuna og hattinn og fór. Þegar sá gamli rankaði við sér, sagði hann mér að hringja í bílstjórann. Ég hélt hann ætl- aði til læknisins af því það blæddi úr höfði hans. En bílstjórinn sagði mér seinna, að hann hefði allan daginn verið að aka um Harlem og reyna að finna Pálínu. Hann langaði að ná í liana aft- ur. En hann fann hana aldrei. Það var líka slæmt með höfuðið á lionum. Það hefur víst festst í því alerbrot eða ^ÞtUv^ð Ég sá hann ekki í átta vikur. Þegar ég sá hann. var hann ekki sami maður. Nei, maður, eitt- hvað hafði komið fyrir lierra Lloyd. Það liafði eitthvað bilað í höfðinu á honum. Hann drakk meira en nokkru sinni áður, og ég var svo hátt uppi, að ég vissi ekkert í minn haus. Hann fór aítur að vera með hvítum konum, en nú var hann kominn á þá skoðun, að Iiann væri heims- ins bezti elskhugi og hann þyrfti ekki að gefa þeim neitt nema sjálfan sig — sem var ekki svo skemmtilegt fyrir litlu Broadway-gullgrafarana, sem vildu demanta og seðla. Konur urðu fljótt leiðar þegar þær götvuðu að herra Lloyd var orðinn rómantískur — og nízkur. Það gekk all- ur andskotinn á þegar stúlkurnar fengu ekki gjafirnar sínar og seðlana. En herra Lloyd sagði bara: „Til andskotans með Jrær,“ og drakk nteira en áður og lét þær laglegu fara. Hann náði í kvenfólk á götunni og vildi svo ekki borga Jreim, jafnódýrar og Jxer eru. Hann kom seint heim og fór að drekka og gráta, út af Pálínu. Sólin kont upp yfir Hudson áður en hann hætti — hann lét mig drekka með sér og hlusta á hvern- ig Jtað hafði verið með Pálínu á næturnar. „Ég elska hana, drengur. Og hún hélt ég væri að reyna að kaupa hana. Einhver svert- ingi þurfti að koma og slá mig út. En ég er al- veg jafngóður og þessi svarti strákur." Og hann fór að gorta um hvítu konurnar, sent hann gæti haft, án peninga. (Auðvitað vitleysa). Og hann sendi mig til Harlern að finna Pálínu. En ég fann liana ekki. Hún hafði farið með vini sínum. Sumir sögðu til Memphis. Aðrir Chicago. Enn aðrir Los Angeles. Hún var að minnsta kosti farin — þessi stelpa, sem var eins og Alabamatungl. Ég sagði herra Lloyd að hún væri farin, svo að við urðum fullir aftur. Heila viku kom hann ekki á skrifstofuna. Og ég missti af skólanum. Ef ég lét hann vera einan, varð hann eins og vitlaus maður. Hann tók kvennamyndir og barði þær og trampaði á Jreim, og faðmaði þær og reif þær svo í sundur. Borðaði ekki. Vildi eng- an sjá. Þá eina nótt vissi ég að hann var brjálaður — svo að Jrað var búið. Hann þrífur hurðina, eins og hún væri kona, og fer að kyssa hana. Eg gat ekki fengið hann til að hætta, svo ég hringdi í bílstjórann. Bílstjórinn náði í einn af verzlunarvinum herra Lloyds. Og þeir fara með liann á spítala. Það var seinast í apríl. Þeir liafa haft hann á hælinu síðan. íbúðin er lokuð og ég hef enga vinnu. Eg komst Jtó gegnum mennta- skólann. En ég veit ekki, hvernig ég ætti að geta lært til tannlæknis. Ég skrifaði mömmu tif Atlanta og sagði henni, að mér gengi erfið- lega. Það eru ekki margir herrar Lloydar. Og bílstjórinn sagði mér í gær, að hann væri bandbitlaus núna. Stundum heldur liann að hann sé einhver náungi að nafni Don Juan. Svo heldur hann að hann sé foli að elta meri. Stund- um er hann ljón. Veslingurinn. Hann var ágætur Jtegar hann var ekki búinn að fá lausa skrúfu. En vissulega gerði sú brúna hann brjálaðan. Hvað mig snertir — ja, Jrá missti ég þar gott starf. 6 LANDNEMINN

x

Landneminn

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Landneminn
https://timarit.is/publication/893

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.