Bændablaðið - 12.07.2012, Blaðsíða 7

Bændablaðið | Fimmtudagur 12. júlí 2012 7
ið höldum okkur enn
um sinn fyrir vestan,
n.t.t. við nægta-
borð Valdimars H.
Gíslasonar á Mýrum í Dýrafirði.
Hinn illræmdi refur Móri var tíður
gestur í Mýrarvarpi. En þar kom
að Móri féll fyrir feigðarskoti frá
Zófoníasi Þorvaldssyni á Læk.
Móri mætti örlögum sínum undir
Mýrarfellstagli. Þá orti Valdimar
H. Gíslason:
Móri hann var mæðustrá,
mörgu tók við hagli.
Loks í nótt hann lokar brá,
látinn undir Tagli.
En vaktmenn eiga sér líka auðnu-
stundir á vaktinni. Einn með „gráa
fiðringnum“ orti Einar Gíslason
frá Mýrum:
Fátt er nú til fanga ríkt,
fyrnast lífsins gæði.
En gaman væri að geta drýgt
góða synd í næði.
Margar atlögur höfðu verið gerðar
áður en loks tókst að fella dýrið í
æðarvarpi Mýrarbænda. Kristján
Rögnvaldur Einarsson, stórskytta
á Flateyri, sem jafnan missir ekki
marks, skaut þó einu sinni laust á
Móra. Þá orti hann:
Sjá, hann kemur mér í mót
mórauður og hnellinn.
Andartak hann féll við fót
en fældist síðan hvellinn.
Össur Torfason, hreindýraskytta
frá Egilsstöðum, á meira en 100
vaktnætur að baki við Mýrarvarp.
Byssa hans heitir Feita-Berta.
Heldur þótti vaktmönnum hún
hávær eina nóttina, og af því
tilefni varð til einskonar samsuða
í talstöðvum manna:
Nú var Berta þykkjuþung,
þaut í vippugati.
Össi tóbaks eltir pung,
enginn veifiskati.
Steinþór Kristjánsson frá
Hjarðardal í Önundarfirði lá í skot-
húsi yst á Mýrarmel. Hann orti
drápu um þá lífsreynslu sína, sem
hefst á þessu erindi:
Á sandi byggði hygginn maður hús
með hásæti og góðri pissukrús.
Ég út um gluggann gægðist fram á nótt
ef gamli rebbi kemur, deyr hann skjótt.
Einstaka sinnum gefst þó tóm til
alvöru íþrótta á blöðum Braga.
Steinþór Kristjánsson, sem jafnan
er kallaður Dúi, hafði barist við
sléttubandavísu lengi nætur en
náði ekki endum saman. Með
honum á vaktinni var Ólafur
Halldórsson frá Mýrum og dró
hann Dúa að landi:
Dúinn snúinn dúllar sér,
dottar, vindil tottar.
Lúinn búinn lúllar hér,
léttar andar þéttar.
Einhverju sinni voru Gylfi og
Tinna, börn Ólafs frá Mýrum,
á tófuvakt. Mikið þótti þeim til
um tilþrif Kristjáns Rögnvaldar
Einarssonar við refaveiðarnar og
ortu í sameiningu þessa limru:
Nú annar hver skolli er dáinn
og því finnst oss ei út í bláinn,
að Kiddi Valdi
Einarsson kaldi
sé maðurinn með ljáinn.
Umsjón: Árni Jónsson
kotabyggd1@gmail.com
Í umræðunni
Mælt af
Munni fraM
V
Framúrskarandi hestakostur á Landsmóti
Deilur um staðarval drógu úr aðsókn, að
mati formanns Landssambands hestamanna
Landsmóti hestamanna lauk
sunnudaginn 1. júlí síðastliðinn
í Víðidal í Reykjavík. Mótið
var í alla staði hið glæsilegasta,
hestakostur þótti afar góður og
aðstæður allar til fyrirmyndar. Um
9.500 gestir mættu á mótið en um
1.000 hestar tóku þátt ásamt um
600 knöpum. Lengst af lék veðrið
við mótsgesti en þó kláraðist mótið
í úrhellisrigningu.
Þetta er aðeins í annað sinn sem
landsmót er haldið í Víðidal en áður
fór það þar fram árið 2000. Nokkuð
harðar deilur urðu um staðarvalið í
aðdraganda mótsins og ekki er útséð
um hvernig þeim málum verður
háttað í framtíðinni. Almennt eru
hestamenn þó á því að erfitt verði
að gera önnur mótsvæði sambærileg
við Víðidalinn, ekki síst í ljósi þess
að nægt hesthúsapláss er í næsta
nágrenni en það hefur hvað helst
verið gagnrýnt við landsmótsstaðina
Gaddstaðaflatir og Vindheimamela.
Þá væri nægt gistirými í Reykjavík
fyrir gesti mótsins og þjónusta öll
innan seilingar.
Færri gestir en vonast var til
Bændablaðið tók Harald Þórarinsson,
formann Landssambands
hestamannafélaga, tali að loknu
móti og spurði hann fyrst hvernig
honum hefði þótt takast til. Haraldur
var almennt ánægður með mótið.
„Í stórum dráttum heppnaðist öll
framkvæmd mótsins vel og það sem
við settum upp gekk í meginatriðum.
Við hefðum að vísu viljað sjá fleira
fólk. Aukningin frá því á landsmótinu
á Vindheimamelum í fyrra liggur, að
því er ég tel, fyrst og fremst í fleiri
útlendingum. Þeir útlendingar sem
komu og við höfum heyrt af eru
mjög ánægðir með mótið. Knapar
og hestaeigendur eru sömuleiðis afar
ánægðir og gestir, það við heyrum
mest.“
Deilur um staðarval höfðu áhrif
Haraldur segir að í sínum huga sé
ljóst að þær deilur sem urðu um stað-
arvalið hafi haft áhrif á mætingu á
mótið. „Það held ég alveg örugglega.
Ég held að hluti af hestaáhugafólki
úti á landsbyggðinni hafi setið heima
og það var meðal annars vegna þess
hvað urðu heiftúðugar deilur um
þessa hluti. Ég held að það hafi haft
áhrif, nema á þennan allra harðasta
kjarna sem mætir hvar sem mót eru
haldin. Menn töluðu um að landsmót
gæti ekki verið í Reykjavík, það væri
engin stemming og svo framvegis.
Menn töluðu mótið niður með mjög
skipulögðum hætti. Nú held ég að
menn verði að hefja sig upp úr því,
reyna að ræða málin í rólegheitum og
sjá hvað er best fyrir umgjörðina utan
um íslenska hestinn. Ég hef heyrt að
nú, eftir mótið, vilji sumir gera þá
kröfu að mótið verði hvergi haldið
nema boðið verði upp á sambærilegar
aðstæður fyrir gesti, fyrir hestana og
þá sem eru að vinna með þá.“
Verður að forðast öfgafulla
umræðu
Í ljósi þessa spyr blaðamaður hvort
að slíkar kröfur þýði ekki að eng-
inn staður nema Víðidalur komi til
greina til landsmótshalds. Haraldur
játar því að svo sé, ætli menn sér að
gera kröfur um að aðstæður verði
sambærilegar og hægt var að bjóða
upp á á mótinu nú.„Það er einmitt
þessi öfgafulla umræða sem menn
eiga að forðast. Víðidalurinn kemur
vissulega til greina aftur, en næsta
mót verður á Hellu. Það er alveg
ljóst, það er búið að skrifa undir
og því verður ekkert breytt. Síðan
hefjast viðræður um mótið 2016 við
Vindheimamela. Ég efast þó um að
þær viðræður verði kláraðar fyrr en
búið verður að greina þetta mót.“
Haraldur segir að það yrði mjög
til bóta ef hægt yrði að komast að
niðurstöðu um hvaða kröfur menn
vilji gera til landsmótssvæða og
sömuleiðis ef hægt yrði að raða
landsmótsstöðum niður til lengri
tíma en nú er. „Ef við ætlum að
markaðssetja mótið almennilega
þurfum við að skilgreina hvað við
viljum bjóða upp á á svæðunum. Það
sem við þurfum samt fyrst og fremst
að komast upp úr er þessi staðarvals-
pólitík. Þetta snýst um að við getum
búið hestinum og þeim sem eru að
vinna með hann þannig skilyrði að
hægt sé að sýna hestinn og kynna
sem best, þannig að réttlæta megi
þær fjárfestingar sem lagt er í milli
móta. Staðir, sem ekki er hægt að
reka sjálfbært á milli móta, hljóta að
víkja til hliðar.“
Árangurinn framúrskarandi
Hvað varðar árangurinn á mótinu
fannst Haraldi hann framúrskarandi.
„Maður stendur alltaf jafn gapandi
yfir því hvað hrossin eru að verða
betri og betri. Þau eru betur þjálfuð,
betur sýnd og ég held að segja megi
að hestakosturinn á mótinu núna
hafi verið alveg frábær. Hann var
ekki síðri en á Vindheimamelum í
fyrra og ég held að ef eitthvað er hafi
hann heilt yfir verið betri. Dómarnir
voru mjög góðir og maður heyrði
ekki mikla óánægju með þá, hvorki
kynbótadómana né dómana í gæð-
ingakeppninni. Ég held að við séum
að sjá mjög markvissar framfarir,
á öllum sviðum hestamennskunnar.
Það er hins vegar staðreynd að Svíar
eru að sigla mjög fast á eftir okkur í
kostum í sínum bestu hrossum. Við
þurfum því að huga vel að þessum
málum. Eins og þetta er að þróast
núna er eingöngu verið að selja topp-
hross úr landi, kynbóta- og keppnis-
hross. Annað er mjög þungt í sölu.
Það segir okkur að útlendingar eru að
sækja hingað rjómann af ræktuninni
og við verðum því að standa vel í
lappirnar í okkar ræktun. Það skiptir
okkur geysilega miklu máli að vera
í forystunni í öllu sem viðkemur
íslenska hestinum og þá þurfum við
líka að vera í forystu hvað varðar
umgjörðina, mótahald og slíkt. Við
þurfum að sýna að við getum haldið
mót með fjölbreyttum hætti, bæði í
borg og úti á landsbyggðinni þar sem
allar aðstæður eru í topplagi.“ /fr
Haraldur Þórarinsson, formaður
Landssambands hestamannafélaga.
Stemningin í brekkunni var afar góð enda lék veðrið við mótsgesti.
Setning mótsins tókst vel og þótti hin glæsilegasta. Ljósmyndir: HKr.