Morgunblaðið - 25.06.2012, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 25. JÚNÍ 2012
Hjartkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
ÓLAFUR SVEINSSON
véltæknifræðingur,
Hagaseli 32,
Reykjavík,
lést mánudaginn 18. júní á Landspítala við
Hringbraut.
Útför hans fer fram frá Seljakirkju miðvikudaginn 27. júní
kl. 13.00.
Ingibjörg Jónsdóttir,
Hanna Ólafsdóttir,
Guðríður Ólafsdóttir, Ársæll Már Arnarsson,
Freydís Sif Ólafsdóttir, Árni Már Rúnarsson,
Þórdís Jóna Ólafsdóttir
og barnabörn.
✝ Guðbjörg Dag-mar Sig-
mundsdóttir fædd-
ist í Hveragerði
17. júlí 1945. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 16. júní
2012.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Sig-
mundur Bergur
Magnússon bóndi
og ullarmatsmaður, f. 5. feb.
1923, og Margrét Guðmunds-
dóttir, f. 27. des. 1915, d. 22.
feb. 2008. Systkini Guðbjargar
eru Kristjana María fé-
lagsráðgjafi, f. 27. nóv. 1948,
Sigurveig snyrtifræðingur, f.
10. maí 1952, og Guðmundur
Ingi rafvirki, f. 10. maí 1952.
Guðbjörg giftist 1. júlí 1966
Heimi Pálssyni dósent, f. 28.
apríl 1944, foreldrar hans voru
Páll H. Jónsson, f. 5. apríl
1908, d. 10. júlí 1990, og Rann-
veig Kristjánsdóttir, f. 1. ágúst
1908, d. 31. mars 1966. Heimir
Guðbjörg ólst upp í Hvera-
gerði og Reykjakoti í Ölfusi.
Hún lauk námi í hjúkrun frá
Hjúkrunarskóla Íslands í októ-
ber 1966 og námi í heilsu-
gæsluhjúkrun frá Nýja hjúkr-
unarskólanum 1988. Þau
Heimir bjuggu víða með börn
sín. Þau fluttu til Noregs 1969
en þar starfaði hún við Ulle-
vålsykhus í Ósló. Ári síðar
fluttu þau aftur til Reykjavík-
ur og Guðbjörg starfaði á Víf-
ilsstöðum. Þegar börnin voru
orðin þrjú fluttu þau sig til
Uppsala í Svíþjóð en þar vann
Guðbjörg á Kungsgården. Þau
komu til baka til Íslands árið
1977. Eftir að heim var komið
starfaði hún á Grensásdeild.
Eftir námið í heilsugæslu-
hjúkrun vann Guðbjörg á
heilsugæslustöðvum og við
skólahjúkrun í Kópavogi,
Hlíðahverfi og í Miðbæ. Tvö ár
bjó fjölskyldan á Selfossi,
1981-1983, þá starfaði hún á
Heilsugæslustöð Selfoss og
Sjúkrahúsi Suðurlands. Eftir
að Guðbjörg fór á eftirlaun
starfaði hún um skeið á Hjúkr-
unarheimilinu Droplaug-
arstöðum.
Útför Guðbjargar fer fram
frá Dómkirkjunni í Reykjavík
25. júní kl. 11.
og Guðbjörg
skildu í apríl 2002.
Börn þeirra eru: 1)
Bergur tölv-
unarfræðingur, f.
30. jan. 1967, maki
Adeline Tracz
verkfræðingur, f.
18. apríl 1972,
börn þeirra eru a)
Axel, f. 20. apríl
2002, b) Anais
Lilja, f. 26. ágúst
2004. 2) Hildur kennari, f. 19.
feb. 1971, maki Guðrún Jar-
þrúður Baldvinsdóttir hjúkr-
unarfræðingur, f. 25. nóv.
1960. 3) Snorri fagottleikari, f.
5. sept. 1972, maki Telma Rós
Sigfúsdóttir bókasafns- og
upplýsingafræðingur, f. 11.
ágúst 1974, börn þeirra eru a)
Gunnhildur Lovísa, f. 10. mars
1999, b) Daníel Birkir, f. 19.
mars 2003, c) Sölvi Jarl, f. 25.
jan. 2009. Vinur Guðbjargar
undanfarin tíu ár er Guð-
mundur Bachmann rafmagns-
iðnfræðingur, f. 12. júní 1942.
Daginn eftir að þú kvaddir
vorum við stödd á Þingvöllum.
Sól skein í heiði eftir stutta rign-
ingarskúr. Öxará skartaði sínu
fegursta og græni liturinn sem
er svo sérstakur í náttúrunni
hafði sjaldan verið fallegri. Við
leiddumst öll fjölskyldan eftir
stígnum að Almannagjá. Axel
fannst gangan tilgangslaus fram-
an af. Ég minnist þess að þú
sagðir alltaf að hann væri kátur
frá fyrstu sporunum sem hann
tók og líka að hann væri stríðinn
eins og þegar hann tveggja ára
faldi skóna þína í frystikistunni
þegar þú varst að huga að ný-
fæddri systur hans. Ég minnist
þess líka að alltaf varstu jafn
heilluð þegar þú hlustaðir á hana
spila á píanó. Eitt sinn dreymdi
mig Anais að spila og að tónarnir
fylltu líkama þinn orku sem
megnaði að græða öll mein.
Stuðningur þinn og ráð við
uppeldi barnabarnanna var
ómetanlegur. Hvernig þyrfti að
venja börnin frá unga aldri á
góða háttu og hvað þyrfti að gera
til að örva þroska þeirra. Fyrir
mér opnaðir þú heim íslenskrar
menningar og áhugi þinn á föð-
urlandi mínu varð til þess að þú
sóttir tíma í frönsku og ferðaðist
þangað nokkrum sinnum, meðal
annars til Parísar, Suður-Frakk-
lands og til sveitarinnar í Bresse
þar sem ég er uppalin.
Þú varst spennt fyrir mörgu,
m.a. franskri matarmenningu og
óvenjulegum ostum eins og Ro-
quefort og geitarostum. Þú hafð-
ir líka mikinn áhuga á kvikmynd-
um og bókum þaðan eins og
myndunum hans Tati sem við
rifjuðum upp á líknardeildinni
þar sem húsin sem sjást út um
gluggann minna á senur í mynd-
inni „Frændi minn“.
Lengi höfðu börnin verið
spennt fyrir straumöndum og
farið margar ferðir að leita
þeirra. Að Mývatni, Laxá í Þing-
eyjarsýslu og í Elliðaárdalinn en
aldrei lét hún sjá sig. Ég man
hvað þú varst leið einn af síðustu
dögunum þegar við komum úr
einni slíkri ferð og hvíslaðir:
„Það var leitt að þið sáuð enga
straumönd.“
Við komum loks að brúnni yfir
Öxará. Þar sem við litum yfir
brúarhandriðið sáum við eitthvað
og hjartað tók kipp: Litfagrir
straumandarsteggir breiddu úr
sér á þurrum steinum. Okkur
langaði að segja ömmu frá þessu.
Adeline Tracz.
Þá er þessu lokið. Fjögurra
ára baráttu við dauðann sem
hafði krabbann að vopni, en hún
reglufestu og skipulagningu.
Henni tókst oft að snúa á hann.
Ég get ekki unnt honum þess að
hrósa sigri, ég held að þau hafi
samið um jafntefli. Hún valdi sól-
ríkan laugardagsmorgun til
himnaferðar og sveif inn í blóma-
landið laus við þjáningar og veik-
indi.
Hún systir mín var ákaflega
vönduð kona til munns og handa.
Allt sem hún gerði var vel gert
og vandað. Hönnun og handa-
vinna var hennar eftirlæti og
með sínum rólegheitum fram-
leiddi hún ótrúlega mikið af fal-
legum hlutum, prjónuðum, hekl-
uðum, útsaumuðum eða á
saumavél. Hún var alltaf að, féll
aldrei verk úr hendi.
Hún fór ekki um með hávaða
og látum eða dansaði á borðum í
partíum. Henni fannst samt
mjög skemmtilegt að sækja
mannfagnaði og gat sagt frá
þeim í smæstu atriðum (kannski
stundum í löngum frásögnum)
jafnvel áratugum seinna. Hún
mundi hvernig fólk var klætt ef
það voru falleg föt, fallegan borð-
búnað, útsauminn á dúkum og
hvernig maturinn var framreidd-
ur.
Oft er sagt að innri maður
komi í ljós þegar gefur á fleyið í
ólgusjó lífsins. Það fengum við
svo sannarlega að sjá. Þessi ró-
lega og stillta kona sem alltaf
hafði verið heimakær þrátt fyrir
að vinna alltaf fulla vinnu sem
hjúkrunarfræðingur, lifði kyrr-
látu lífi.
Þegar líf hennar breyttist við
skilnaðinn kom í ljós hve styrkur
hennar var mikill. Í stað þess að
láta neikvæðni, reiði og hatur
brjóta sig niður endurskipulagði
hún líf sitt. Bjó sér nýtt yndislegt
heimili og skapaði sér ný við-
fangsefni. Aldrei mælti hún
styggðaryrði eða talaði illa um
nokkurn mann.
Guðmundur kom inn í líf henn-
ar og áttu þau saman frábær
fjarbúðarár, ferðuðust mikið,
fóru í golf og áttu skemmtilegar
stundir saman.
Aftur kom þessi mikli styrkur
í ljós þegar hún greindist með
krabbamein. Þetta var verkefni
sem varð að sinna og auðvitað
gerði hún það á þann hátt að við
sem á horfðum urðum orðlaus.
Þvílíkur styrkur og seigla. Aldrei
kvartað yfir hlutskipti sínu, eng-
in uppgjöf, bara haldið áfram.
Þegar sjúkdómurinn leyfði ekki
prjónaskap heklaði hún potta-
leppa, þeir voru svo léttir. Síðan
fór hún að lesa. Hún las hverja
bókina eftir aðra, krimma jafnt
sem ævisögur og áttum við mörg
löng símtöl um bækur síðustu
mánuði.
En hún var ekki ein í barátt-
unni. Krakkarnir hennar og Guð-
mundur studdu hana og hjálp-
uðu.
Elsku Bergur, Hildur, Snorri
og fjölskyldur. Þið eruð stolt af
því að hafa átt frábæra mömmu.
Aldraður faðir missir elsta barn-
ið sitt. Við systkinin systur okk-
ar. Guðmundur missir sína góðu
vinkonu og ferðafélaga, einmitt
þegar tíminn var kominn til að
gera allt þetta skemmtilega.
Hjartanlegar samúðarkveðjur til
ykkar allra frá okkur Þorláki og
stelpunum.
Kristjana.
Við kveðjum í dag kæra vin-
konu, Guðbjörgu Sigmundsdótt-
ur hjúkrunarfræðing. Nær hálf
öld er liðin síðan kynni tókust
með vináttu, í þann mund er þau
Heimir hófu búskap sinn. Langt
yrði að rekja öll samskipti sem
síðan hafa verið við Guðbjörgu
og fjölskyldu hennar, en vináttan
hefur alltaf verið fölskvalaus.
Skemmtilegan tíma áttum við
saman um jólin 1969, þegar þau
Heimir dvöldust hjá okkur í
Glostrup með Berg og við horfð-
um öll saman á Línu langsokk í
sænska sjónvarpinu og spiluðum
á spil.
Guðbjörg var hógvær mann-
eskja og lítillát og lét ekki fyrir
sér fara á mannamótum, en hún
var ljúf í viðmóti, gamansöm og
gædd lifandi frásagnargáfu og
frásagnargleði sem naut sín vel í
þröngum hóp. Gestrisni hennar
og hlýju nutum við oftar en tölu
verði á komið. Á sínu starfssviði
var hún vafalaust bæði sam-
viskusöm og vel að sér, enda ráð-
holl þegar eftir var leitað.
Í langri baráttu við sjúkdóm-
inn sem nú hefur sigrað sýndi
Guðbjörg vel hvað í henni bjó.
Öllu mótlæti tók hún með æðru-
leysi og jafnvel votti af kímni
þegar við varð komið. Hún hafði
lengi vitað hvert stefndi og átti
ekki erfitt með að ræða það sem
eðlilegan hlut. Minnisstæð verð-
ur okkur ætíð heimsókn hennar í
Grímsnes fyrir tæpum tveimur
árum þegar við fórum saman í
bílferð um þær slóðir sem fóstr-
uðu móður hennar unga, eina af
systkinum þeim sem eru fyrir-
myndir í ódauðlegum skáldsög-
um Einars Más frænda hennar.
Við sendum öllum aðstand-
endum Guðbjargar einlægar
samúðarkveðjur.
Unnur A. Jónsdóttir
og Vésteinn Ólason.
Það var eitt sinn hjá okkur lifandi ljós
en lífið er hverfult í mannanna
heimum.
Ef fellum við tár yfir fölnaðri rós
við fegurstu minningar um hana
geymum.
(B.S.)
Í dag kveðjum við kæra vin-
konu og skólasystur. Hún kvaddi
þennan heim á sólbjörtum sum-
ardegi þegar náttúran skartar
sínu fegursta.
Okkar fyrstu kynni voru fyrir
mörgum árum þegar hópur
ungra stúlkna víðs vegar af land-
inu settist á skólabekk í Hjúkr-
unarskóla Íslands. Í þá daga
bjuggum við í heimavist. Með
okkur skólasystrum tókust góð
kynni. Framtíðin var spennandi
og lífið var skemmtilegt. Margt
var sér til gamans gert og uppá-
tækin margvísleg. Eftir að
hjúkrunarnáminu lauk fór hver í
sína áttina til starfa ásamt því að
margar stofnuðu til fjölskyldu og
heimilis.
Minningar leita á hugann.
Guðbjörg var ein af okkar bestu
vinkonum. Mörg undanfarin ár
höfum við verið henni samtíða,
átt því láni að fagna að starfa við
hjúkrun á sama vinnustað, á
Grensásdeildinni, Heilsugæslu-
stöð Kópavogs og nú síðast á
Droplaugarstöðum í Reykjavík.
Guðbjörg var farsæl í sínu
starfi og lagði mikla alúð við það.
Hún var tilfinninganæm kona,
hafði sterka réttlætiskennd og
bar umhyggju fyrir öðrum. Hún
var glaðvær og gamansöm, lifði
lífinu lifandi og lét draumana
rætast. Það var ánægjulegt að
sitja með henni yfir kaffibolla,
hvort sem var á hennar fallega
heimili eða á kaffihúsi. Hún var
fróð um marga hluti, hafði góða
frásagnargáfu og yndi af lestri
góðra bóka.
Ferðalög voru eitt af áhuga-
málum Guðbjargar. Hún og Guð-
mundur, vinur hennar, nutu þess
að fara í ferðalög, bæði innan-
lands og utan. Ekki alls fyrir
löngu hafði hún orð á því að ef
heilsan leyfði dreymdi hana um
að fara í sumar nýja Suður-
strandarveginn. Af því varð ekki
en við vinkonur ætlum einhvern
sólardag að fara fyrir hana, með
þá vissu að hún verði með okkur í
för.
Guðbjörg ræddi opinskátt og
af miklu æðruleysi um veikindi
sín, nýtti tímann, gekk frá hlut-
unum og gerði það sem auðveld-
ast fyrir ástvini sína.
Það var einstakt og okkur lær-
dómsríkt að sitja með henni,
spjalla um lífið og tilveruna, rifja
upp góðar minningar og slá á
létta strengi. Hún kunni svo vel
að njóta stundarinnar.
Guðbjörg átti kærleiksríka
fjölskyldu sem hélt þétt utan um
hana þar til yfir lauk.
Við vottum öllum ástvinum
hennar okkar dýpstu samúð.
Minning um góða vinkonu lif-
ir.
Amalía Þórhallsdóttir og
Margrét Hjálmarsdóttir.
Guðbjörg Dagmar
Sigmundsdóttir
Grátið ei við gröf mína
ég er ekki þar.
Ég lifi í ljúfum blænum
er strýkst um vanga þinn.
Ég er sólargeisli er smýgur
í sálu þína inn,
vermir hug og hjarta
eins og hinsti kossinn minn.
Ef að kvöldi til himins þú horfir
og þráir anda minn
þá líttu skæra stjörnu
og horfðu hana á
því þar er ljómi augna minna
og svalar þinni þrá.
Er norðurljósin leiftra
þá njóttu þess að sjá
að orku mína og krafta
þú horfir þar á.
Ef uppsprettu lífsins þú leitar
þaðan ljósið kemur frá
dvel ég þar í birtu þeirri
er lífið nærist á.
Mér gefið hefur verið
að dvelja ykkur hjá
og tendra ykkur lífsneista
með nýrri von og þrá.
Eybjörg Bergljót
Hansdóttir
✝ Eybjörg Berg-ljót Hansdóttir
fæddist að Sól-
vangi, Hafnarfirði,
25. júní 1966. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 3. júní
2012.
Útför Eybjargar
fór fram frá
Vídalínskirkju 14.
júní 2012.
Grát því ei við gröf
mína
ég lifi ykkur hjá.
(Þýð. Helga S.
Sigurbjörnsd.)
Það er með
óbærilegum söknuði
sem ég rita þessi
orð. Elsku mamma
mín hefur kvatt
þennan heim, langt
fyrir aldur fram og
hefði hún átt afmæli í dag. Hún
stóð sig eins og hetja í veikindum
sínum, vildi alltaf hlífa okkur
systkinunum og var það meira að
segja það síðasta sem hún gerði í
þessu lífi. Ég er stolt af því að
hafa fengið að hugsa um mömmu
mína í þessum veikindum, það
gerði okkur nánari og leyfði okk-
ur að eyða síðustu stundunum
saman. Mamma mín var yndisleg
kona og ósköp hjartahlý. Hún tók
okkur börnin alltaf fram fyrir sín-
ar þarfir og sinnti okkur eins vel
og hún gat, þrátt fyrir að vera í
krefjandi starfi. Ég minnist henn-
ar sem umhyggjusamrar móður
sem var alltaf skellihlæjandi sín-
um fagra hlátri. Hún var alltaf
svo dugleg við allt sem hún tók
sér fyrir hendur, ofsalega gáfuð
og hefur ætíð verið mín fyrir-
mynd.
Lífið virðist óbærilegt án henn-
ar í augnablikinu, vegna þess að
áður fyrr þá var hún lífið mitt.
Það var hún sem hvatti mig áfram
og studdi við mig þegar ég þurfti
á stuðningi að halda. En nú er
komið að mér að hvetja sjálfa mig
áfram og halda minningu hennar
á lofti. Eitt er víst að ég mun aldr-
ei hætta að elska þig, mamma.
Þín dóttir,
Sigrún Alda Ragnarsdóttir.
Valur sér á bak einum sinna
góðu félaga nú þegar Björgvin
Hermannsson húsgagnasmíða-
meistari hefur kvatt eftir erfið
veikindi síðustu ára. Björgvin
hóf ungur að stunda knatt-
spyrnu og átti glæsilegan feril
hjá félaginu sem hámarki náði
þegar Valur varð Íslandsmeist-
ari 1956 og er óhætt að segja
að þar lék Björgvin mjög stórt
hlutverk.
Björgvin lék einnig með
Björgvin
Hermannsson
✝ Björgvin Her-mannsson
fæddist í Reykjavík
27. júní 1938. Hann
lést á Landspít-
alanum við Hring-
braut 24. maí 2012.
Útför Björgvins
Hermannssonar
var gerð frá Há-
teigskirkju 11. júní
2012.
landsliðinu og varð
aftur Íslandsmeist-
ari með Val tíu ár-
um síðar, 1966,
þegar hann hlýddi
kallinu og tók aftur
fram hanskana
þegar neyðin kall-
aði. Það var ákveð-
inn ljómi yfir þess-
um góða dreng.
Flottur á velli með
góðan húmor og
vinsæll meðal félaga sinna, allt
í hófi engin mikil fyrirferð en
góð nærvera. Eftir að keppn-
isferlinum lauk, lagði Björgvin
sitt af mörkum til áframhald-
andi uppbyggingar félagsins
með ýmsum hætti, þ.á m.
stjórnarsetu.Valur þakkar fyrir
mikið og óeigingjarnt framlag
og sendir fjölskyldu og vinum
Björgvins sínar innilegustu
samúðarkveðjur.
F.h. Fulltrúaráðs Val,
Halldór Einarsson.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Neðst á forsíðu mbl.is má finna
upplýsingar um innsendingarmáta og skilafrest. Einnig má smella á
Morgunblaðslógóið efst í hægra horninu og velja viðeigandi lið.
Skilafrestur | Sé óskað eftir birtingu á útfarardegi þarf greinin að
hafa borist á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef útför
er á mánudegi eða þriðjudegi).
Minningargreinar