Morgunblaðið - 25.06.2012, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 25. JÚNÍ 2012
✝ Sigríður BjörgEggertsdóttir
fæddist á Húsavík
9. desember 1945.
Hún lést á bráða-
móttöku Landspít-
alans 10. júní 2012.
Kjörforeldrar
hennar voru hjónin
Eggert Jóhanns-
son, f. 1. febrúar
1914, d. 7. júní 1989
og Sigurborg Sig-
urðardóttir, f. 20. janúar 1920,
d. 17. febrúar 2012. Hennar for-
eldrar voru hjónin Hallur Jón-
asson, f. 8. janúar 1903, d. 18.
október 1972, og Bergljót Gutt-
ormsdóttir, f. 3. desember 1906,
d. 21. september 1946. Systkini
Sigríðar eru Einar, f. 3. sept-
es Geir tölvunarfræðingur, f. 21.
júlí 1974, kvæntur Pamelu Pe-
rez, f. 5. desember 1976. Börn
þeirra eru: Erik Daníel, f. 2. jan-
úar 2001, Lucia Stefanía, f. 16.
maí 2003. Fyrir átti Pamela
dótturina Madison Alexiu, f. 1.
apríl 1996. 3) Björgvin fjár-
málaverkfræðingur, f. 14. maí
1985.
Að loknum barnaskóla og
landsprófi hóf Sigríður nám við
Iðnskólann í Reykjavík, lauk
hárgreiðslunámi 1965 og varð
hárgreiðslumeistari 1970. Hún
starfaði á hárgreiðslustofunni
Tinnu og hárgreiðslustofunni
Sólheimum 23, þá starfaði hún
til margra ára fyrir Rauða
krossinn en lengst af var hún
heimavinnandi húsmóðir. Eftir
að Sigríður giftist fluttist hún til
Hafnarfjarðar og átti heima að
Skjólvangi 6.
Sigríður verður jarðsungin
frá Víðistaðakirkju í dag, 25.
júní 2012, og hefst athöfnin kl.
13.
ember 1934, d. 4.
október 1936, Er-
lingur, f. 15. mars
1936, Aðalsteinn, f.
6. mars 1938, Ing-
unn, f. 6. apríl 1942,
d. 14. október 2003.
Nokkru eftir að
móðir hennar dó
fluttist hún með
föður sínum til
Reykjavíkur og síð-
an til Sigurborgar
og Eggerts og bjó þar sín upp-
vaxtarár.
Sigríður giftist 28. september
1968, Guðmundi Geir Jónssyni,
f. 10. desember 1947. Sigríður
og Guðmundur Geir eiga þrjá
syni, 1) Jón Eggert líffræðingur,
f. 13. nóvember 1967. 2) Jóhann-
Elsku mamma er látin. Það er
mjög þungbært að skrifa þessi
orð. En vegir lífsins eru stundum
óskiljanlegir. Minningar sem ég
hef um mömmu eru margar og
minnir mig á hversu góð hún var
og sýndi öllum í kringum sig
hjartahlýju. Þú hefur alltaf verið
kletturinn í mínu lífi, stutt mig í
einu og öllu sem ég hef tekið mér
fyrir hendur og hjálpað mér. Við
unnum okkur saman í gegnum
sorgina þegar Sigurborg amma
dó í febrúar og vorum að vinna
okkur út úr þeirri sorg í samein-
ingu. Nokkrum dögum áður þá
löguðum við mamma til í íbúðinni
hennar ömmu. Ekki grunaði okk-
ur þá að mamma yrði tekin burt
nokkrum dögum síðar.
Mamma naut lífsins til fulls og
reyndi eftir bestu getu að njóta
þess. Þegar góða veðrið kom í
maí þá fór hún út á svalir í sólbað
og bað mig um að koma með sér.
Lágum við í sólbaði úti á svölum
og hlustuðum á útvarpið og
spjölluðum.
Hún hafði gaman af garðyrkju
og blómum og þegar pabbi og
hún fluttu í húsið á Skjólvangin-
um þá lagði hún mikið á sig til
þess að gera lóðina fína og flotta.
Svo vel tókst þeim til að lóðin
vann til verðlauna eitt árið.
Hún var afbragðs góður list-
málari og var innst inni listakona
eins og hún sagði alltaf við mig. Á
veggjum heimilisins eru fjölmörg
listaverk sem halda minningu
hennar á lofti.
Eftir að ég flutti til Bandaríkj-
anna var ég hjá pabba og mömmu
á Skjólvanginum á sumrin og á
jólunum. Þá var frábært að koma
heim og spjalla við mömmu um
heima og geima. Við kölluðum
það að koma að spjalla. Síðustu
árin var hún orðin mjög slæm í
fótunum og þess vegna með
minna þrek í dagleg störf heim-
ilisins, þá tókum við pabbi upp
þann háttinn að við unnum heim-
ilisverkin og mamma var stjórn-
andinn. Leiðbeindi okkur hvað
við áttum að gera á sinn einstak-
lega blíða og kærleiksríka hátt.
Mamma bar lífinu fagurt vitni
og yfir því geta börn hennar,
barnabörn og allir sem til hennar
þekktu glaðst og þakkað.
Þinn sonur,
Jón Eggert.
Ástkæra móðir, Sigríður
Björg Eggertsdóttir
Það er erfitt að finna orð á
þessari stundu. Jafnvel þótt móð-
ir okkar hafi átt við veikindi að
stríða síðustu ár, þá bjuggust fáir
við því að hún yrði bráðkvödd
svona ung.
Mamma fann alltaf það besta í
fólki og elskaði alla. Hún harð-
neitaði að hleypa neikvæðni inn í
sitt líf. Þessi eiginleiki hennar
skein svo bjart að hún varð for-
dæmi fyrir aðra. Börn okkar
eyddu mörgum góðum dögum og
nóttum heima hjá ömmu sinni og
smituðust af þessari einskæru já-
kvæðni. Þegar mamma tók á sig
að sigra internetið með facebook,
margfölduðust áhrifin. Hennar
góðvild snerti fólk um allan heim.
Þrátt fyrir alla jákvæðnina, þá
átti hún erfitt með að finna hug-
arró. Líf hennar var oft eins
dimmt eins og það gat verið
bjart. Hún var að eðlisfari lista-
maður sem gekk í stormi tilfinn-
inganna. Á seinni árum byrjaði
hún að mála og fann skjól þar.
Hún skildi eftir glæsileg málverk
sem tjá hennar líf.
Við erum þakklát fyrir allt það
sem hún hefur veitt okkur í þessu
lífi. Hún skilur eftir holu í okkar
hjarta, en á sama tíma vermir
það með hennar minningu.
Jóhannes Geir
Guðmundsson og fjölskylda.
Elskuleg móðir.
Þegar ég hugsa til þín man ég
eftir mikilli lífsgleði, bjartsýni,
hlýju og sköpun. Þú kenndir mér
að meta það fallega í þessu lífi,
sama í hvaða formi það er. Hvort
sem það er í mynd, hljóði, leik eða
samveru. Til mikillar hamingju
þá þrátt fyrir veikindi tókst þér
að klára mörg málverk sem við
getum litið á og hugsað til þín.
Þegar fréttirnar bárust af frá-
hvarfi þínu hugsaði ég með mér
að þetta væri alltof fljótt. Þú áttir
svo mikið eftir. Þú varst svo full
af lífsvilja og ánægju. Ég veit að
þú gafst allt af þér sem þú gast á
meðan þú varst hér. Það er það
sem ég mun reyna að læra af
þinni reynslu.
Lífið er í senn harðgert og við-
kvæmt. Það heldur áfram sama
hvað en í senn þarf svo lítið til að
út af bregði. Þú hélst áfram þrátt
fyrir að vindar blésu og fannst
þína leið til að gefa þessu lífi lit.
Þú hafðir sterka samkennd með
þeim sem áttu erfitt og reyndir
að hjálpa eins og þú gast.
Þegar svo stór hluti af mynd-
inni hverfur er virkilega erfitt að
kveðja. Þú gafst svo margt og
vegna þess munt þú lifa bjart í
minningunni.
Takk fyrir allt.
Björgvin Guðmundsson.
Hún Didda mágkona er dáin,
viðkvæma blómið okkar sem Er-
lingur og Alli bræður hennar
kölluðu alltaf litlu systur. Didda
var bara níu mánaða þegar Berg-
ljót mamma hennar dó, það var
skelfilegur tími fyrir Hall
tengdaföður minn, einn með fjög-
ur börn þar á meðal Ingunni sem
er farin yfir móðuna miklu á und-
an Diddu.
Elsku Diddu okkar var margt
til lista lagt, snillingur á sauma-
vél hvort sem var að sauma nýjar
flíkur eða breyta og bæta, hún
málaði myndir með vatnslitum og
olíu fór á myndlistarnámskeið
sér til ánægju. Það gladdi mig
þegar hún gekk í kvennadeild
Rauða krossins, vann hún
sjálfboðaliðsstarf í versluninni á
Borgarspítalanum, mætti á fundi
og sumarferðirnar okkar og
skemmtum við okkur vel. Ég suð-
aði í Diddu að byrja í golfi sem
hún gerði, hún og Ingibjörg
frænka hennar og vinkona
spiluðu Ljúfling í Odda og
skemmtu sér vel. Vil ég þakka
Ingibjörgu fyrir hvað hún var
góð við hana. Didda mín sagði,
„ég verð aldrei góð í golfi, en það
gerir ekkert til við, skemmtum
okkur vel“.
Elsku Didda mín, ekki fleiri
símtöl þar sem spjallað var um
alla heima og geima en mest um
börn og bú, fjölskyldan var Diddu
allt. Ég kveð þig eins og við gerð-
um þegar við spjölluðum saman í
símanum, „bless, elskan, bið að
heilsa öllum, farðu vel með þig,“
og þú svaraðir alltaf, „sömuleiðis,
bið að heilsa Erlingi bróður“.
Þín mágkona,
Ásta Tryggvadóttir.
Látin er Sigríður Björg Egg-
ertsdóttir, frænka mín. Hún fór
alltof fljótt. Við Didda, eins og
hún var ávallt kölluð af fjölskyldu
og vinum, vorum bræðradætur.
Hún var dóttir Halls Jónassonar
frá Sílalæk í Aðaldal og Bergljót-
ar Guttormsdóttur hjúkrunar-
fræðings, sem bjuggu á Húsavík.
Móðir hennar, Bergljót lést
mjög skyndilega, þegar Didda
var aðeins níu mánaða gömul og
hin systkini hennar nokkuð eldri.
Hún var þá tekin í fóstur af hjón-
unum Sigurborgu Sigurðardóttir
og Eggerti Jóhannessyni og síðar
ættleidd af þeim. Systkinahópur-
inn fór í sitt hvora áttina og sam-
einuðust ekki öll fyrr en þau voru
orðin fullorðin.
Didda þráði alltaf samskipti og
samveru við sitt nánasta skyld-
fólk og tókst það. Hún naut þess
að láta þann draum sinn rætast
og var dugleg við að rækta sam-
böndin.
Kynni okkar urðu ekki fyrr en
hún hafði sameinast fjölskyld-
unni og skynjaði maður þá þrá og
löngun sem í brjósti hennar bjó.
En fyrsta minning mín um hana
er þó frá vorinu sem hún fermdist
en þá kom hún í heimsókn á
heimili fjölskyldu minnar með
Eggerti stjúpa sínum til að hitta
Sigríði ömmu okkar, sem alla tíð
hafði þráð að kynnast henni.
Didda var mjög dugleg að
tengjast sínu fólki, hafa samband
og fylgjast með. Bauð okkur
heim til sín og hún mætti alltaf
þegar boðið var og naut þess.
Hún var einstakur persónu-
leiki, hlý og traust. Hún reyndist
sínum nánustu vel og gaman var
að fylgjast með styrk hennar og
áhuga.
Didda var mikil fjölskyldu-
manneskja, næm og listræn, og
bera mörg verk hennar þess
glöggt vitni. Hún hafði góða nær-
veru og mátti hvergi aumt sjá.
Hún bar hag sinna nánustu
sterkt fyrir brjósti og fékk fjöl-
skylda hennar, maki, synir og
fjölskyldur þeirra að njóta þess.
Barnabörnin voru henni mikill
gleðigjafi og hún naut mikilla
samskipta við þau, sérstaklega
eftir að þau settust að á Íslandi
stóran hluta ársins. Sterkt sam-
band var milli systkinanna og
einnig milli hennar og Ingibjarg-
ar frænku okkar, sem báðar voru
hvor annarri stoð og stytta.
Didda glímdi við heilsuleysi
síðustu árin, sem mörkuðu til-
veru hennar en krafturinn og lífs-
viljinn var hennar sterkasta afl.
Um leið og ég kveð frænku
mína með söknuði, sendi ég Geir,
Jóni Eggerti, Jóhannesi Geir og
Pamelu, Björgvini og barnabörn-
unum þremur mínar innilegustu
samúðarkveður. Einnig bræðr-
um hennar og fjölskyldum
þeirra.
Diddu verðu sárt saknað.
Blessuð sé minning hennar en
fjölskyldan mun ylja sér við þær
um ókomna tíð.
Kær kveðja
Þín frænka,
Elín Mjöll.
Það voru sorglegar fréttir sem
ég fékk þegar Guðmundur Geir
hringdi til að tilkynna mér að
Didda hefði dáið þá um nóttina.
Við Sigríður Björg, eða Didda
eins og hún var ávallt kölluð, vor-
um eins og systkin. Sem lítill
drengur var ég svo heppinn að
vera oft boðið í ferðalög með
henni og foreldrum hennar. Ung-
lingsárin liðu í góðum vinahópum
en við héldum ávallt sambandi og
trúnaði við hvort annað. Er hún
giftist Guðmundi Geir, þeim
öðlingsdreng og eignaðist með
honum þrjá syni, þá minnkaði nú
ekki sambandið heldur jókst ef
eitthvað var. Mér fannst alltaf og
finnst enn ég eiga eitthvað í þeim.
Svo náin vorum við.
Þú varst óvenju glæsileg kona
og lagðir mikinn metnað í að líta
vel út og hafa heimilið glæsilegt
því heimilið og fjölskyldan voru
þér mikilvæg. Þú varst mjög list-
ræn og prýða mörg verka þinna
heimili ykkar. Þú varst einstök
manneskja sem aldrei talaðir
ljótt orð um nokkurn mann, þú
fannst alltaf eitthvað jákvætt hjá
öllum.
Já Didda mín, þetta var svo
snöggt allt saman og ótrúlegt því
við höfðum talað saman aðeins
tveimur dögum áður og þá varst
þú svo bjartsýn og glöð og vorum
við að tala um hversu gaman væri
að fara saman og heimsækja Jó-
hannes Geir og fjölskyldu.
Didda mín, ég á eftir að sakna
þín en aðrir hafa líka misst mikið.
Mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur til eiginmanns, sona og fjöl-
skyldna þeirra.
Hafþór.
Móðursystir mín, Sigríður
Björg, sem ég kallaði alltaf Diddu
er nú látin. Hún skilur eftir sig
margar ljúfar minningar. Á mín-
um yngri árum deildi ég mörgum
hamingjustundum með henni,
Geir og sonum þeirra. Það var
ávallt mikið tilhlökkunarefni að
fara í heimsókn í Skjólvanginn og
stundum fékk ég að gista þar á
meðan móðir mín var að vinna.
Það voru frábærar stundir. Ekki
voru síðri öll ferðalögin sem við
fórum í saman, hvort sem um var
að ræða ferðir til Flórída eða
skíðaferðir norður í land.
Í gegnum alla okkar samveru
fékk ég að kynnast því hversu
einstaklega hlýjan persónuleika
Didda hafði að geyma. Eitt helsta
einkenni hennar var hin óþrjót-
andi umhyggjusemi, sem hún bar
í brjósti gagnvart öðru fólki. Hún
mátti alls ekkert aumt sjá. Þessu
fékk ekki bara nánasta fjölskylda
að kynnast heldur allir sem hana
þekktu. Didda vann reglulega
sjálfboðaliðastörf í þágu góðgerð-
armála og veittu þau henni mikla
ánægju. Ef eitthvað bjátaði á
vissi maður að þess væri skammt
að bíða að Didda hefði samband
til að athuga hvort að það væri
eitthvað sem hún gæti gert. Hún
reyndist mér líka oft ómetanleg-
ur haukur í horni á síðustu árum,
til dæmis þegar ég þurfti að
ganga í gegnum erfiðar hnéað-
gerðir. Á svona stundum snerist
allt líf Diddu um þá sem hún gat
orðið að liði.
Ljósin í lífi Diddu voru synir
hennar og barnabörnin þrjú.
Þegar þau bárust í tal ljómaði
Didda af stolti og stundirnar sem
hún átti með Madison, Erik og
Lulu á veturna þegar þau bjuggu
á Íslandi voru henni ómetanleg-
ar. Didda var líka mjög ættrækin
og var ákveðin í að bæta sér upp
þann tíma sem tapaðist á hennar
yngri árum. Sérstaklega var
samband hennar við móður mína
afar náið en hún gerði sér far um
að mynda sem best tengsl við
stórfjölskylduna. Didda var líka
alltaf kærkominn gestur hvert
sem hún fór.
Annað af helstu einkennum
Diddu var það hve listræn hún
var. Hún hafði næmt auga fyrir
fegurð í kringum sig og var sjálf
afar handlagin, enda lærður hár-
greiðslumeistari. Allt sem Didda
vann í höndunum varð að lista-
verkum, hvort sem um var að
ræða garðinn, jólakortin, innan-
hússkreytingarnar eða málverk-
in sem hún málaði. Málaralistin
skipaði einmitt stóran sess í lífi
hennar, sérstaklega síðustu árin.
Listaverkin hennar einkennast af
björtum litum, hlýju og vináttu
og það má því með sanni segja að
þau hafi veitt góða innsýn inn í
hug og hjarta Diddu sjálfrar.
Hallur Örn.
Elskulega vinkona okkar hún
Didda, Sigríður Björg, er horfin á
braut svo snöggt.
Didda hafði marga góða mann-
kosti til að bera. Fyrir það fyrsta
var hún bæði góð og falleg, einnig
afar hlý, gefandi og skemmtileg.
Oftast brosandi og í góðu skapi.
Hún var svo sannarlega vinur
vina sinna. Við héldum alltaf
góðu sambandi, allt frá því við
kynntumst 10-11 ára stelpur í
Vogahverfinu. En við vorum
saman í Langholtsskóla og Voga-
skóla. Við stelpurnar gerðum
margt skemmtilegt saman t.d.
vorum við í skátunum og fórum í
hjóla- og gönguferðir. Á þessum
tíma var mikið um útileiki hjá
börnum, bæði boltaleikir, parís
og snúsnú. Einnig bárum við út
blöð til að eignast peninga. Í þá
daga voru engar tölvur né sjón-
varp sem töfðu fyrir okkur.
Didda átti góða foreldra og
vorum við vinkonurnar alltaf vel-
komnar inn á heimilið. Hún fór í
landspróf og síðan í hárgreiðsl-
unám í Iðnskólann í Reykjavík.
Hún var vandvirk og listhneigð
og hafði gaman af að teikna. Hún
fór á nokkur myndlistarnámskeið
og málaði margar fallegar mynd-
ir sem prýða heimili hennar.
Einnig fór hún á enskunámskeið,
sagðist þurfa að geta talað við
tengdadóttur sína Pamelu og
barnabörnin. Hún fylgdist vel
með fata- og hártískunni hverju
sinni. Hún vann í nokkur ár sem
sjálfboðaliði fyrir Rauða kross
Íslands og var um tíma í ITC
deildinni Írisi.
Didda kynntist ung góðum
manni, honum Guðmundi Geir.
Þau byrjuðu sinn búskap í húsi
tengdaforeldra hennar, en
byggðu síðan fallegt einbýlishús
á Skjólvanginum. Saman eiga
þau þrjá yndislega drengi sem
allir hafa gengið menntaveginn.
Hún talaði oft um hvað það væri
mikið lán að eiga svona duglega,
heilbrigða og góða drengi. Didda
var góð móðir, húsmóðir og
amma.
Hún hlúði vel að fjölskyldu
sinni. sem er alltaf það mikilvæg-
asta. Barnabörnin þrjú voru
hennar gleðigjafar. Hún var svo
stolt af hvað þeim gekk vel að
læra íslenskuna og voru dugleg í
skóla. Hún var svo ánægð þegar
þau fluttu til Íslands og bjuggu
ásamt móður sinni á veturna ná-
lægt afa og ömmu, þegar skóla
lýkur fara þau til Miami, þar sem
maður hennar Jóhannes Geir býr
og rekur fyrirtæki. Hún minntist
oft á hvað það hefði verið gaman
að heimsækja fjölskylduna út til
Miami og var alltaf á leið þangað
aftur. En það var gigtin í hnján-
um sem kom í veg fyrir svo margt
hjá henni hin síðari ár. Það hjálp-
aði Diddu mikið að hún gat keyrt
bíl. „Besta prófið sem ég hef tek-
ið er bílprófið.“
Didda var móður sinni alltaf
stoð og stytta og mæðgurnar
voru afar samrýmdar. Sigurborg
var búin að vera ekkja í mörg ár.
Hún lést 17. febrúar sl. á Dval-
arheimilinu Eir. Þær mæðgur
töluðu saman í síma daglega.
Didda sagði um hana. „Mamma
var ekki bara móðir mín heldur
hef ég misst mína bestu vin-
konu“. Nú eru þær saman á ný.
Samúð okkar er hjá fjölskyldu
Diddu; Guðmundi Geir, sonum,
barnabörnum, tengdadóttur,
Jóni tengdaföður og öðrum ætt-
ingjum hennar.
Megi góður guð geyma þig
kæra vinkona.
Magnea G. Gunnarsdóttir og
Kristín J. Dýrmundsdóttir.
Sigríður Björg
Eggertsdóttir
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
ERLA JÓHANNSDÓTTIR,
hjúkrunarfræðingur frá Þórshöfn,
Kleifarvegi 8, Reykjavík,
lést á miðnætti síðastliðinn föstudag.
Haukur S. Magnússon,
Jónína Eir Hauksdóttir, Ingólfur Guðjónsson,
Magnús Hauksson, Ragnheiður Halldórsdóttir,
Jóhann Hauksson, Ingveldur G. Ólafsdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.