Morgunblaðið - 01.09.2014, Side 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 1. SEPTEMBER 2014
ALDARMINNING
Við minnumst
föður okkar Guð-
mundar Jónssonar
sem hefði orðið 100
ára í dag, 1. sept-
ember 2014. Hann
lést 21. júlí 1993.
Foreldrar Guð-
mundar voru Jón
Jónsson frá Arnar-
hóli, Dalvík, og
Guðrún Jónsdóttir
frá Vallholti á Ár-
skógsströnd og stóðu því að
honum sterkir eyfirskir stofnar.
Guðmundur ólst upp í Svarf-
aðardal. Hann stundaði bæði
landbúnaðarstörf og sjó-
mennsku og síðar bifreiðar-
stjórn á Akureyri og gerðist
fljótt stöðvarstjóri Bifreiða-
stöðvarinnar Stefnis.
Árið 1949 var Olíufélagið hf.
stofnað og fékk Kaupfélag Ey-
firðinga umboð fyrir það á Ak-
ureyri. Guðmundur var ráðinn
fyrsti deildarstjóri Olíusölu-
deildar KEA og gegndi því
starfi í um 40 ár, eða þar til
hann lét af störfum fyrir aldurs
sakir. Af krafti og dugnaði hóf
hann uppbyggingu Olíusölu-
deildarinnar og báru glæsilegar
byggingar og góð þjónusta þess
merki að vel hafi til tekist. Guð-
mundur var mikill samvinnu- og
framfaramaður og tók virkan
þátt í hinni miklu uppbyggingu
sem átti sér stað hjá Kaupfélagi
Eyfirðinga. Hann fylgdist vel
með öllu sem fram fór hjá félag-
inu og var fljótur að sjá hvað
mætti betur fara og hvaða nýj-
ungum yrði við komið. Hann
var úrræðagóður og fljótur að
taka ákvarðanir og fylgja þeim
eftir af dugnaði og festu. Í
störfum sínum sem deildar-
stjóri og stjórnarformaður fyr-
irtækja ávann hann sér traust
og virðingu, enda óvenjumiklum
hæfileikum gæddur. Stjórnun
Guðmundur
Jónsson
hans var þaulhugs-
uð, en því hefur
hann vanist sem
góður skákmaður
og briddsspilari á
yngri árum. Ein-
kunnarorð hans
voru „Að horfa til
framtíðar“.
Guðmundur
hafði eldlegan
áhuga á mönnum
og málefnum og
geislaði þá af krafti sem ungur
væri. Á seinni árum átti Frí-
múrarareglan á Íslandi hug
hans allan, þar sem hann starf-
aði af miklum áhuga á meðal
sinna bestu vina. Hann var þar
mikils metinn og heiðraður fyr-
ir störf sín í þágu reglunnar.
Hinn 21. nóvember 1936
kvæntist Guðmundur Jóhönnu
Gunnlaugsdóttur f. 3.3. 1915,
ættaðri úr Svarfaðardal. Þau
reistu sér hús á Hlíðargötu 6
þar sem þau bjuggu í hartnær
44 ár, en síðast bjuggu þau í
Víðilundi 15. Þau eignuðust 4
börn.
Guðmundur var mikill fjöl-
skyldumaður og höfðingi heim
að sækja. Gestrisni þeirra hjóna
var rómuð. Í fjöldamörg ár var
eldaður mjólkurgrautur á
hverjum laugardegi og kom þá
öll fjölskyldan saman og málin
rædd.
Í tilefni þessa afmælis ætlar
stórfjölskyldan að koma saman
og gera sér glaðan dag á Ak-
ureyri og enda hátíðina með því
að borða saman „laugardags-
mjólkurgraut“.
Við afkomendur hans og
tengdabörn eigum honum afar
mikið að þakka fyrir umhyggju
hans, áhuga og kærleika sem
hann ávallt sýndi okkur. Við
hugsum til hans með virðingu
og þökk.
Margrét Guðmundsdóttir.
✝
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar eiginmanns
míns, föður okkar, tengdaföður, afa og
langafa,
PÉTURS ANDRÉSAR BALDURSSONAR,
Strikinu 8,
Garðabæ,
áður til heimilis á Skagabraut 4,
Akranesi.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki hjúkrunarheimilanna
Vífilsstaða og Ísafoldar ásamt heimahjúkrun Garðabæjar fyrir
einstaka aðstoð og umönnun.
Anna Helgadóttir,
Baldur Pétursson, Linda Hrönn Sigvaldadóttir,
Helgi Pétursson,
Pétur Pétursson,
Inga Pétursdóttir, Þorgeir Kristófersson,
Guðlaug Pétursdóttir, Guðni Gunnarsson
og fjölskyldur.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi, langafi
og langalangafi,
ANDRÉS SIGHVATSSON,
lést á hjúkrunarheimilinu Hrafnistu
miðvikudaginn 27. ágúst.
Útförin fer fram fimmtudaginn 4. september
kl. 13 frá Grafarvogskirkju.
Kristín Andrésdóttir, Valdimar Haraldsson,
Andrés Jón Andrésson,
Lára Halla Andrésdóttir, Sæmundur I. Þórðarson,
Viggó Andrésson, Laufey A. Sveinbjörnsdóttir,
Finnur Andrésson, Lovísa Jóhannesdóttir
og fjölskyldur.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi, og langafi,
SIGURÐUR EMIL MARINÓSSON,
fyrrverandi framkvæmdastjóri
Sælgætisgerðarinnar Mónu,
Boðaþingi 5,
Kópavogi,
lést á hjúkrunarheimili Hrafnistu í Boðaþingi, Kópavogi,
föstudaginn 15. ágúst.
Útför hans fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík fimmtudaginn
4. september kl. 13.00.
Ágústa Kristín Sigurjónsdóttir,
Jakobína Edda Sigurðardóttir, Gunnar Eiríksson,
Gunnar Sigurðsson, Hólmfríður Þorvaldsdóttir,
Emilía Sigurðardóttir,
Ágúst Sigurður Sigurðsson, Aðalheiður Ólafsdóttir,
Hjalti Sigurðarson, Hrönn Hrafnsdóttir,
Sigurjón Atli Sigurðsson, Jóney Hrönn Gylfadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝ FinnbogiBreiðfjörð
Ólafsson var fædd-
ur í Reykjavík 1.
febrúar 1949.
Hann lést á Land-
spítalanum við
Hringbraut 22.
ágúst 2014.
Finnbogi var
sonur hjónanna
Ólafs Breiðfjörð
Finnbogasonar
kaupmanns, f. 12. desember
1918, d. 21. maí 2010, og Krist-
jönu Jónsdóttur, húsmóður, f.
28. febrúar 1920. Bræður hans
voru Jón Breiðfjörð, f. 4. júlí
1945, d. 2. febrúar 2002, Björn,
f. 28. október 1952, d. 14. des-
ember 1987, Ólafur Haukur, f.
1. júní 1956, og Valdimar, f. 24.
október 1958. Finnbogi giftist
Þórleifu Drífu Jónsdóttur 16.
september 1972, dóttur Guð-
rúnar Þorkelsdóttur húsmóður
og Jóns Þórarinssonar, skip-
stjóra og útgerðarmanns í
Reykjavík. Eiga þau þrjá syni:
1) Ólaf Breiðfjörð, f. 23. júlí
hann starfaði þar til hann hóf
störf á Listasafni Íslands árið
2010. Samhliða rak hann Fjöl-
afl til dagsins í dag sem fyr-
irtæki í prentun á auglýs-
ingavörum. Finnbogi bjó í
Mávahlíðinni með foreldrum
sínum og flutti með þeim á Sel-
tjarnarnes 10 ára og gekk þar í
Mýrarhúsaskóla og lauk þar
gagnfræðaskólaprófi árið 1966.
Finnbogi hóf sinn búskap með
Þórleifu á Smyrilsvegi og síðan
í 6 ár í Kjarrhólma í Kópavogi
eða til ársins 1980 þegar þau
fluttu á Sindra við Nesveg á
meðan þau byggðu Nesbala 92.
Árið 2000 flutti Finnbogi ásamt
eiginkonu sinni í Bauganes 15
og bjó þar til dauðadags. Finn-
bogi var virkur í félagsstörfum
og var meðal annars einn af
stofnendum Handknattleiks-
deildar Gróttu og Björg-
unarsveitarinnar Alberts. Einn-
ig var Finnbogi í
Lionsklúbbnum Tý í yfir 30 ár.
Útför Finnboga fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
1. september 2014, kl. 11.
1974, giftan Dögg
Hjaltalín og saman
eiga þau Freyju, f.
25. febrúar 2010.
Fyrir á Dögg
Gabríel, f. 6. júlí
1997, d. 1. nóv-
ember 1997 og
Agnesi, f. 11. febr-
úar 1999. 2) Sindra
Má, f. 1. apríl 1978,
í sambúð með Írisi
Schweitz Ein-
arsdóttur. Fyrir á hún Ívan, f.
4. desember 2005. 3) Þóri Jök-
ul, f. 24. júlí 1987.
Finnbogi hóf störf sem ung-
ur maður í Pennaviðgerðinni
hjá föður sínum, fyrst í Von-
arstræti og síðar í Ingólfsstræti
og starfaði þar til 1984. Sam-
hliða starfi sínu í Penna-
viðgerðinni starfaði hann við
viðgerðir á skrifstofuvélum.
Finnbogi stofnaði sitt eigið
skrifstofuvélaviðgerðafyr-
irtæki, Fjölafl, árið 1984 og rak
það í fullu starfi til 1994 eða
þar til hann hóf störf hjá Aco
og síðar Pennanum þar sem
Elsku pabbi. Við áttum svo
margar góðar minningar saman
og betri pabba var ekki hægt að
fá, alveg sama hvað amaði að eða
hvað það var sem ég bað þig að
gera þá var það ekkert mál, þú
varst alltaf tilbúinn, alveg sama
hvað þú varst að gera þá gastu
alltaf hætt því og hugsað um mig í
staðinn.
Þú hefur verið og verður alltaf
mín helsta fyrirmynd, varst aldrei
reiður, varst alltaf tilbúinn að
hjálpa öllum, alveg sama hver það
var eða hvænar það var.
Þú varst alltaf tilbúinn að fara
og horfa á mig í öllu því sem ég tók
mér fyrir hendur og alltaf forvit-
inn um það sem ég var að gera,
hvort sem það var tengt vinnu,
skóla eða áhugamáli, og alveg
sama hvort þú hafðir nokkurn
áhuga á því sjálfur.
Elsku pabbi, ég mun sakna þín
óendanlega mikið.
Þórir Jökull.
Mig langar að minnast Finn-
boga mágs míns með nokkrum
orðum. Finnbogi var hvers manns
hugljúfi og það var gott og gaman
að vera í návist hans. Hann hafði
næmt auga fyrir spaugilegum
hlutum tilverunnar og naut sín á
meðal fólks. Finnbogi var fagur-
keri sem vildi hafa fallega og
vandaða hluti í kringum sig og ber
heimili þeirra Þórleifar glöggt
vitni um það.
Þegar ég kom í fjölskylduna
vann Finnbogi í Pennaviðgerðinni
hjá foreldrum sínum. Þangað
komu margir, bæði fjölskyldan,
vinir og ýmsir samferðamenn.
Einnig þeir sem ekki fetuðu beinu
brautina í lífinu. Finnbogi gerði
engan mannamun og spjallaði við
alla og hafði gaman af að kynnast
kynlegum kvistum. Hann var
spurull um hagi fólks og fylgdist
vel með vinum og vandamönnum.
Finnbogi hafði á seinni árum mik-
inn áhuga á ættfræði og hafði
skráð alla meðlimi stórfjölskyld-
unnar í ættfræðiforrit sem við hin
í fjölskyldunni njótum góðs af.
Finnbogi var traustur vinur
vina sinna og vitnar stór æsku-
vinahópur um það. Það var ein-
stakt að fylgjast með samheldn-
inni í hópnum í gegnum árin.
Finnbogi hafði gaman af allri tón-
list og fylgdist vel með. Þegar ég
frétti af hugmynd sem Finnbogi
fékk ásamt öðrum um að halda
vínilkvöld í Bauganesinu fyrir vini
sína og vini sona sinna, fannst mér
það lýsa Finnboga vel. Þar var
ekkert kynslóðabil og áhugi á ólík-
um straumum og stefnum í tón-
listinni voru ríkjandi. Það var víst
mikil traffík í kjallarann þar sem
Finnbogi geymdi vínilsafnið sitt
þegar velja átti plötu á fóninn.
Finnbogi var mikill fjölskyldu-
maður og hann hugsaði vel um
aldraða móður sína. Hann var
hennar stoð og stytta. Finnbogi
var afar stoltur af strákunum sín-
um og þegar Freyja, fyrsta barna-
barnið, fæddist var hann himinlif-
andi, loksins orðinn afi. Sú stutta
vafði honum um fingur sér og þeg-
ar hann sagði frá litla sólargeisl-
anum ljómaði hann allur. Við fjöl-
skyldurnar höfum fagnað saman
við hin ýmsu tímamót í lífi okkar.
Það var því einstaklega ánægju-
legt að taka þátt í brúðkaupi
þeirra Daggar og Óla í sumar.
Þrátt fyrir veikindin lék Finnbogi
á als oddi og stóð stoltur hjá Óla
sínum í kirkjunni.
Það er margs að minnast og ég
kveð Finnboga mág minn með
söknuði og þakklæti fyrir allar góðu
stundirnar sem við áttum saman.
Kæru Þórleif, tengdamamma,
Óli, Sindri, Jökull og fjölskyldur,
missir ykkar er mikill en minning-
in um góðan dreng mun lifa með
okkur öllum.
Guðrún H. Ingimundardóttir.
Þegar Finnbogi kom í 12 ára
bekkinn í Mýrarhúsaskóla komu
fljótt í ljós eiginleikar sem öfluðu
honum á skömmum tíma fjölda
vina og voru í reynd aðalsmerki
hans í gegnum lífið. Hann var
glaðvær, átti einstaklega auðvelt
með að stofna til samræðna og
kynna, hafði sjálfstraust, var nýj-
ungagjarn og drífandi, jafnan
fremstur í flokki þegar koma átti
einhverju í verk, laghentur, úr-
ræðagóður og ekki upptekinn af
vandamálum.
Árið eftir, fermingarárið okkar,
vorum við orðnir nánir vinir og átt-
um samleið á þessu undursamlega
skeiði unglingsáranna þegar sam-
an fóru spennan yfir nýjum upplif-
unum, draumarnir um að gera ým-
islegt sem hugurinn stóð til og
gleðin og fögnuðurinn þegar ár-
angur náðist, í smáum skrefum
eða stórum. Á þessum tíma var
unglingatónlistin að hasla sér völl
fyrir alvöru. Við ákváðum að
stofna hljómsveit og eyddum mikl-
um tíma í að verða okkur úti um
hljóðfæri, að læra á þau og reyna
að ná skaplegri leikni svo að unnt
væri að spila á skólaskemmtun. Á
sama tíma vorum við farnir að gefa
stelpum gaum, sækja skemmtanir
og hafa okkur til, leita í nýjustu
tískuna ef efni leyfðu og líkja eftir
erlendum fyrirmyndum. Í fyrstu
voru það Cliff og Shadows sem
áttu hug okkar sameiginlega, en
svo féll Finnbogi fyrir Rolling Sto-
nes, á meðan ég var meira fyrir
Bítlana. Hann átti leðurvesti eins
og Stones og ákvað að verða
bassaleikari, sennilega vegna
aðdáunar á Bill Wyman. Þetta
voru spennandi tímar og við nut-
um þess að eiga samleið og traust
hvor annars.
Þótt við færum á ólíkar brautir
að loknu skyldunámi hélst vináttan
óbreytt. Eftir að við stofnuðum
fjölskyldur voru tíðar heimsóknir
til að spjalla án sérstaks tilefnis
eða fagna áföngum, stórum og
smáum, í brúðkaupum, við barns-
fæðingar, í afmælum og nýjum
húsakynnum. Á þeim árum mynd-
aðist vinahópur sem hneigðist
snemma til útivistar og ferðalaga
og hefur undanfarin 15 ár farið í
árlega sumarferð. Við Lilja höfum
auk þess margoft ferðast með
Finnboga og Þórleifu innan lands
og utan og eigum um þær ferðir
hjartkærar minningar.
Það er mikil gæfa að fá að vera
samferða æskuvinum svo lengi á
lífsgöngunni, í tilviki okkar Finn-
boga í tæp 54 ár, og safna í sameig-
inlegan minninga- og reynslusjóð.
Sá fjársjóður eyðist ekki.
Í öllum okkar samskiptum var
Finnbogi einstaklega ljúfur og
traustur. Ég fann það ætíð hversu
sannur vinur hann var og hann var
alltaf boðinn og búinn að rétta mér
hjálparhönd ef þörf var á. Aldrei
bar nokkurn skugga á vináttu okk-
ar og aldrei varð okkur sundurorða
eða urðum ósáttir.
Í veislu á fimmtugsafmæli mínu
færði Finnbogi mér gjöf og í þakk-
arorðum sagði ég að hann væri
„elsti virki vinur minn“. Finnboga
þótti vænt um þennan titil og vitn-
aði oft síðar til hans.
Þótt ég kveðji þennan kæra vin,
þá mun hann halda þessum sæmd-
artitli. Vinátta hans verður virk í
mínum huga um ókomin ár.
Við Lilja sendum Þórleifu, son-
unum þremur og öðrum ástvinum
samúðarkveðjur og jafnframt
þakkir fyrir að hafa fengið að eiga
hlutdeild í lífshlaupi Finnboga.
Stefán Halldórsson.
Við hjónin munum seint gleyma
því, þegar síminn hringdi hjá okk-
ur að morgni dags, hinn 22. ágúst
sl. Við vissum bæði hver var í sím-
anum og hvert erindið var. Það var
Þórleif Drífa, vinkona okkar, að til-
kynna að Finnbogi hefði látist þá
um nóttina. Fréttin kom ekki á
óvart. Hann hafði veikst alvarlega
nokkrum dögum áður og verið
lagður inn á gjörgæslu á Landspít-
alanum með lungnabólgu. Í fyrstu
leit út fyrir að sýklalyf myndu slá á
sýkinguna, en þegar á leið dugði
það ekki til og ekkert gat lengur
komið til bjargar.
Okkar fyrsta tilfinning, þegar
við heyrðum um látið hans, var
reiði. Reiði út í tilveruna fyrir að
hann, sem aldrei hafði reykt og
alltaf lifað heilsusamlegu lífi,
skyldi hljóta þau örlög að látast úr
lungnakrabbameini. Það var ekki
fyrr en seinna um daginn sem
kökkurinn kom í hálsinn og tárak-
irtlarnir fóru að virka.
Það er orðin löng þrautagangan
frá því að Finnbogi veiktist fyrst.
Skurðaðgerðin í Boston, þegar
annað lungað var tekið og allt sem
kom þar á eftir. Við tók löng end-
urhæfing sem lofaði góðu og það
leit út fyrir að hann næði heilsu á
ný. En sjúkdómurinn tók sig upp
aftur og þó að allt hefði verið gert,
sem hægt var, þá tókst ekki að
nema meinið burt og bjarga hon-
um.
Það eru reyndar alveg ótrúleg
þau áföll, sem Finnbogi og Þórleif
hafa gengið í gegnum í lífinu.
Þórleif greindist með krabba-
mein fyrir nokkrum árum, en náði
sem betur fer fullri heilsu.
Þau hafa bæði misst systkini og
vini á undanförnum árum. Allt er
það fólk, sem fallið hefur frá í
blóma lífsins. Aldrei hafa þau bug-
ast og alltaf litið fram á veginn.
Þegar við höfum hist þá hafa
þau, sem betur fer getað rætt op-
inskátt um veikindi Finnboga,
ásamt öðrum áföllum, sem þau
hafa gengið í gegnum.
En það er ekki eins og sorgin
hafi alltaf ráðið ríkjum. Við höfum
gegnum árin átt margar yndisleg-
ar gleðistundir saman, bæði við
fjögur og saumaklúbburinn. En
saumaklúbburinn er enginn venju-
legur saumaklúbbur, heldur
vinkvennahópur, þar sem strák-
arnir hafa oftast fengið að vera
með.
Þau Finnbogi og Þórleif hafa
alla tíð verið félagslynd og vina-
mörg, og sinnt vinum sínum vel.
Við vorum oft undrandi á, hvernig
þau höfðu tíma til að sinna öllum
vinahópnum, ásamt því að vera í
nánu sambandi við fjölskylduna.
Nú þegar komið er að leiðarlok-
um viljum við þakka fyrir allar
ógleymanlegu stundirnar, sem við
áttum saman, og vináttu í marga
áratugi. Það verður tómlegt án
Finnboga, vinar okkar, og við
munum sakna trausta og hlýja
faðmlagsins hans. Við eigum bara
góðar minningar um þennan góða
dreng.
Við viljum ekki og munum ekki
minnast Finnboga vinar okkar
sem sjúklings. Við munum minn-
ast hans sem hins hrausta og
sterka manns sem tók áföllum lífs-
ins af æðruleysi.
Elsku Þórleif, Óli, Sindri, Jök-
ull, Kristjana og fjölskyldan öll.
Við sendum ykkur öllum innilegar
samúðarkveðjur og vonum að allar
góðar vættir vaki yfir ykkur.
Guðbjörg og Egill.
Finnbogi Breiðfjörð Ólafsson
 Fleiri minningargreinar
um Finnboga Breiðfjörð Ólafs-
son bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.