Morgunblaðið - 01.09.2014, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 1. SEPTEMBER 2014
✝ Kristín ÁgústaÞorvaldsdóttir
fæddist á Sveins-
eyri við Dýrafjörð
24. ágúst 1919. Hún
lést á öldrunardeild
LSH 22. ágúst 2014.
Foreldrar henn-
ar voru Þorvaldur
Ólafsson bóndi og
sjómaður, f. 1883, d.
1949, og Andrea
Guðnadóttir hús-
freyja, f. 1892, d. 1962. Þau voru
bæði frá Sveinseyri við Dýra-
fjörð, hófu þar búskap. Árið 1923
fluttu þau á Þingeyri og voru þar
til 1939, þaðan fluttu þau svo til
Keflavíkur. Systkini Kristínar
Ágústu voru Ragnheiður Guðný,
f. 1911, d. 1966, Magnús Jón, f.
1913, d. 2003, Guðni Ragnar, f.
1914, d. 1991, Ólafur Sigurbjörn,
f. 1920, d. 1998, Guðmundur, f.
1926, d. 2011 og Sigurbjörn Ingi,
f. 1931, d. 1995.
Kristín giftist 10. júní 1939 Ást-
ráði Jónssyni, f. 1916 í Reykjavík,
d. 1977. Foreldrar hans voru Jón
1995, og Ólöf Andrea, f. 1996.
Helgi Jón, f. 1973. 2) Þorvaldur
Andrés, f. 1946, d. 2012, synir
hans og Dóru Halldórsdóttur
(þau skildu): Halldór Alberts, f.
1968, dætur hans: Íris Dóra, f.
1995, og Anita Agnes, f. 2000.
Ástráður Freyr, f. 1976, og Jón
Ingi, f. 1984, barnsmóðir: Guðrún
Jónsdóttir, börn Jóns Inga: Birta
Guðrún, f. 2011, og Hákon Jaki, f.
2013. 3) Jón Yngvi, f. 1955,
kvæntur Sjöfn Jónsdóttur, f.
1955, dætur þeirra eru Elísabet, f.
1982, börn hennar: Hanna Sjöfn,
f. 2008, og Jón Leví, f. 2013, Hild-
ur, f. 1985, dætur hennar Embla
Hrönn, f. 2009, og óskírð, f. 2014.
Kristín Ágústa, f. 1989.
Kristín Ágústa lauk
barnaskólagöngu á Þingeyri og
fermdist þar. Eftir að hún kom til
Reykjavíkur 1935 var hún m.a. í
vist hjá Ólafíu og Halla rakara á
Bergþórugötu 51 og einnig á
Arnbjargarlæk í Borgarfirði.
Hún lærði til sauma og varð eft-
irsótt saumakona meðal vina og
ættingja enda afar vandvirk.
Lengst af starfaði hún við ræst-
ingar, síðustu 15 ár starfsævi
sinnar hjá Alþýðubankanum við
Laugaveg.
Útför Kristínar verður gerð
frá Fossvogskirkju í dag, 1. sept-
ember 2014, kl. 15.
Oddur Jónsson, f.
1882, d. 1943, frá
Galtarholti og Ingi-
björg Gilsdóttir frá
Mýrum, f. 1877, d.
1952. Kristín og Ást-
ráður fluttu 1942 á
Njarðargötu 27 og
bjó Kristín þar til
dauðadags eða í 72
ár.
Afkomendur
Kristínar og Ástráðs
eru: 1) Kolbrún, f. 1939, d. 2009,
gift Magnúsi Helgasyni, f. 1939,
börn þeirra: Ragnar, f. 1962,
börn hans: Hanna Jóna, f. 1980,
Bjarki Snær, f. 1995, Margrét
Sól, f. 1996, Viktoría Dögg, 1998,
og Alexander Kári, f. 2000. Krist-
ín Áslaug, f. 1965, dætur hennar:
Kolbrún, f. 1981, börn hennar:
Halldór Matthías, f. 2000, Tinna
Ösp, f. 2002, Kolbrún Petra, f.
2011, og Sveinn Magnús, f. 2013.
Sonja, f. 1985, dætur hennar:
Klara Fanndís, f. 2004, og Natalía
Rós, f. 2012. Magný, f. 1990,
Jenný, f. 1990, Anna Kristín, f.
Ég kveð í dag Kristínu, eða
Stínu á Njarðargötunni, eins og ég
og mín fjölskylda kölluðum hana
gjarnan því þar bjó hún ásamt Ása
manni sínum og börnum þeirra
þegar ég steig mín fyrstu skref í
stigaganginum í þessu fjölskyldu-
húsi sem Njarðargata 27 var mér
og öllum öðrum sem þar bjuggu.
Þar átti ég sem sagt líka heima
ásamt móður minni Elísabetu
Jónsdóttur sem sá um að halda
heimili fyrir þá bræður sína Finn-
boga, Andrési og Leifa. Ástráður
Jónsson, eiginmaður Kristínar,
var einn af bræðrum mömmu og
voru þær ekki bara mákonur sem
áttu heima undir sama þaki, því
fljótlega tókst með þeim góður
vinskapur sem entist þeim alla tíð.
Stína varð ekkja aðeins 58 ára
gömul þegar Ási lést skyndilega á
heimili þeirra og var það því miður
ekki fyrsta og eina áfallið sem
þessi kjarkmikla kona þurfti að
ganga í gegnum á sinni löngu lífs-
leið. En hún stóð það allt af sér
eins og klettur í stórsjó og hélt
áfram af æðruleysi og hugrekki að
hlúa að þeim sem þurftu áfram á
aðstoð hennar að halda. Börn
Stínu og Ása þau Kolbrún, Þor-
valdur og Jón Yngvi áttu líka góð-
ar stundir í þessu húsi en Kolbrún
og Þorvaldur eru bæði látin.
Nonni frændi og ég erum á svip-
uðum aldri og þess vegna fannst
okkur eins og við værum alvöru
bræður í þessu stóra húsi og fór-
um um allt eins og um eina íbúð
væri að ræða því allir sem þar áttu
heima voru eins og ein stór fjöl-
skylda. Var þá t.d. vaskahúsið,
sem var kjallaranum, vettvangur
Stínu og mömmu á daginn við að
þvo og strauja þvott, en á kvöldin
staður karlanna og vorum við
Nonni þar með taldir og þar var
spjallað saman um alla heima og
geima ásamt því að stunda óhollari
hluti sem við gerðum líka þegar
við höfðum aldur til. En þetta var
ekki konum eins og Stínu og Betu
bjóðandi enda smakkaði hvorug
þeirra tóbak eða áfenga drykki og
það er ánægjulegt að geta sagt hér
frá því að þær voru 94 ára gamlar
báðar þegar yfir lauk, geri aðrir
betur. Stína var vel gerð mann-
eskja og það sem einkenndi hana
var að hún var alltaf hreinskilin og
sagði það sem henni fannst og
skipti þá ekki máli hver átti í hlut.
Ég leitaði oft til hennar þegar ég
var í heimaverkefnum í skóla því
hún var vel að sér í ýmsu og vissi
oftar en ekki svör við spurningum
sem aðrir fullorðnir í húsinu vissu
lítið um. Stína var mér oft á yngri
árum sem önnur móðir og var hún
eins nærgætin og látlaus við mig
og son sinn þegar við vorum við
háværan leik frá morgni til kvölds,
frá kyndiklefa í kjallara upp í
kompur í risi og allt þar á milli, í
þessu mikla húsi. Stína sýndi
ávallt öllum sem til hennar komu
mikla gestrisni og var hún orðin
ein eftir í húsinu eftir að mamma
lést sem var í febrúar 2005. Nú
hefur Kristín yfirgefið það líka í
hinsta sinni. Þar með er það ekki
lengur okkur opið. En minningin
um Stínu og annað fólk sem bjó á
Njarðargötu 27 mun alltaf lifa í
mínum huga sem eitt af bestu
skeiðum í mínu lífi þar sem
áhyggjur voru víðsfjarri, lífið var
tóm gleði og skemmtun þar sem
þetta góða fólki sá um allt sem ég
þurfti og gott betur.
Blessuð sé minning Kristínar
Ágústu Þorvaldsdóttur.
Ingibergur Finnbogi
Gunnlaugsson.
Nú hefur elsku amma Kristín
okkar kvatt okkur í hinsta sinn.
Hún náði þeim háa aldri 94 ára og
vantaði aðeins tvo daga í 95 árin.
Hún amma var rík af afkomend-
um og átti þrjú börn, níu barna-
börn, 19 barnabarnabörn og sex
barnabarnabarnabörn. Við eigum
margar minningar úr æsku af
henni ömmu og langar okkur að
rifja það aðeins upp. Sunnudags-
kaffi á Njarðargötunni var tíður
viðburður hjá fjölskyldunni. Þar
tók hún amma á móti okkur með
faðmlagi og með bros á vör. Hún
bakaði iðulega pönnukökur og
gerði þær langbestu. Við settumst
við borðstofuborðið og röðuðum í
okkur pönnukökum og öðru góð-
gæti og hjá ömmu fengum við kók
að drekka úr fallega skreyttum
glösum sem hún hafði alltaf lagt á
borð fyrir okkur. Amma stóð við
helluna og hélt áfram að baka
pönnsur svo að við fengjum þær
glóðvolgar. Þegar amma loksins
settist við borðið voru allir í fjöl-
skyldunni að springa enda búin að
troða okkur út. Þá varð amma allt-
af jafn hissa á því að við borðuðum
ekkert af veitingunum og að við
yrðum nú að fá okkur meira en
hún auðvitað tók ekkert eftir því
að það voru nokkur kíló af mat
horfin af borðum og ofan í sadda
maga. Það varð síðan samstillt
átak hjá fjölskyldunni að minna
hvert annað á að bíða með að
borða þar til amma væri sest svo
hún sæi okkur örugglega borða.
Að öllu átinu loknu gátum við
gengið að því vísu að amma ætti
rjómasúkkulaði frá Nóa inni í
búri. Í heimsóknum okkar til
ömmu hittum við alltaf Betu
frænku sem bjó á hæðinni fyrir
neðan og var eins og okkar þriðja
amma. Á jólunum fórum við alltaf
í kaffi til ömmu þar sem hún bauð
upp á súkkulaði að drekka. Við
systurnar lærðum að hún gat
móðgast ef drykkurinn var kall-
aður kakó því amma var á því að
það þyrfti að hita súkkulaðið í
margar klukkustundir áður en
það var klárt og því ekki skrítið að
það skipti máli að súkkulaðið væri
kallað réttu nafni. Amma vildi
hafa allt í röð og reglu og með
kyrrð og ró. Við stelpurnar pöss-
uðum alltaf upp á það að sýna okk-
ar bestu hegðun og vorum ekki að
hlaupa um inni hjá ömmu. Við vor-
um í mörg ár að velta því fyrir
okkur af hverju það voru alltaf
óopnaðar gjafir inni hjá ömmu en
hún hafði þann skemmtilega vana
að þegar hún fékk gjafir þá opnaði
hún þær en pakkaði þeim svo aft-
ur inn. Þannig geymdi hún þær
þar til hún ákvað að vígja þær.
Amma las Morgunblaðið alla daga
og hlustaði mikið á útvarpið og
þannig hélt hún þekkingu sinni við
en hún prófaði aldrei tölvur eða
þess háttar tæknihluti. Eftir að
sjónin dapraðist notaði hún
stækkunarglerið sitt til þess að sjá
stafina. Amma var lánsöm með
það að hún var stálminnug og
brást það henni aðeins lítillega
hennar síðustu vikur og þannig
var auðvelt fyrir hana að rifja upp
gamla tíma sem og þá nýju. Amma
okkar flutti aldrei á elliheimili
þrátt fyrir háan aldur og var hann
pabbi okkar mikill stuðningur við
hana. Við kveðjum ömmu okkar
og minnumst hennar með gleði.
Stelpurnar hans Nonna,
Elísabet, Hildur
og Kristín Ágústa.
Kristín Ágústa
Þorvaldsdóttir
✝ MargrétGunnars-
dóttir fæddist í
Reykjavík 23. jan-
úar 1965. Hún lést
á Landspítalanum
23. ágúst 2014.
Foreldrar Mar-
grétar voru Krist-
ján Jóhann Gunn-
ar Vagnsson, f.
13.7. 1918, d. 23.9.
1977, og Sigríður
Bjarnadóttir, f. 14.2. 1920, d. 24.3
2006. Systkini Margrétar eru
Bjarni Gunnarsson, f. 1946,
Kristín Gunnarsdóttir, f. 1948, og
Gunnar Vagn Gunnarsson, f.
1950.
Margrét eignaðist soninn
Gunnar Þór Bergsson, f. 30.5.
1982, með Bergi Þór Rögnvalds-
syni. Eiginkona Gunnars Þórs er
Tinna Breiðfjörð Guð-
jónsdóttir, f. 1982.
Margrét giftist Sig-
urði Gísla Gíslasyni, f.
1963, árið 1992. Þau
skildu árið 1996. Mar-
grét giftist Gunnari
Ármannssyni, f. 1967,
eftirlifandi maka, árið
1998. Margrét kom
inn í líf dóttur Gunn-
ars, Fjólu Hreindísar
Gunnarsdóttur, f.
10.7. 1995, áður en Fjóla varð
ársgömul. Margrét var henni sem
önnur móðir alla tíð.
Margrét útskrifaðist sem lög-
fræðingur árið 1991 og starfaði
mestan sinn starfsferil innan
bankageirans.
Útför Margrétar fer fram frá
Vídalínskirkju í dag, 1. sept-
ember, kl. 13.
Að fá fylgd vinar og ástvinar í
sömu manneskju, þótt ekki sé
nema hluta lífsleiðarinnar, er
dásamlegt. Taka þátt í gleðinni
með henni. Taka á móti vindinum
saman. Hlusta á frásögnina.
Hlusta á andardráttinn. Hlusta á
hjartsláttinn. Upplifa líf með vini
og lífsförunaut. Það er tími ham-
ingju og fyrir þann tíma ber að
þakka.
Elsku Magga, þakka þér sam-
fylgdina – þú fullkomnaðir mig.
Gunnar Ármannsson.
Elsku mamma mín. Það er
óraunverulegt að í dag kveðjumst
við í síðasta sinn. Við sem áttum
svo margt ógert saman öllsömul.
Þótt þetta sé ótímabært í meira
lagi, þá eru minningarnar ótelj-
andi og munu lifa í hjörtum okkar,
allar veiðiferðirnar og ferðalögin.
Ég man allt frá því ég var smá-
gutti, kannski fimm eða sex ára,
og var að þvælast með mömmu
uppi í lagadeild háskólans. Þrátt
fyrir ungan aldur okkar beggja
man ég vel hversu vel allt lá fyrir
henni, námfús og dugleg auðvitað.
En ekki síður félagslífið og
hversu vel hún var liðin meðal vin-
kvenna og annarra skólafélaga.
Strax þá fyllti hún mig stolti
sem ég bar og mun bera í brjósti
um ókomna tíð. Henni var fyrst
og fremst umhugað um fólkið í
kringum sig öllum stundum,
metnaðarfull, óeigingjörn en
ákveðin og fylgin sér þegar þess
var þörf. Og sjálfsagt minnist
þess ekki nokkur maður að hún
hafi beðið um aðstoð nema brýna
nauðsyn bæri til, svona var hún
bara.
Ég mun minnast þín á hverjum
degi og brosa í gegnum allar góðu
minningarnar.
Ég elska þig mamma.
Gunnar Þór Bergsson.
Mig langar að deila með ykkur
minningarorðum mínum um
tengdamóður mína. Hún var tek-
in frá okkur í blóma lífsins, falleg
manneskja, að utan sem og innan.
Ég fékk þann heiður að fá hana
inn í líf mitt fyrir sex árum þegar
ég kynntist manni mínum, syni
hennar, Gunnari Þór. Frá því ég
kynntist henni fyrst gladdist ég
yfir því að eiga einstaklega góða
tengdamóður, ég bar mikla virð-
ingu fyrir henni og reyndist hún
mér áhrifamesta fyrirmynd full-
orðinsáranna. Það gerði hún með
því að vera hún sjálf, hún var
gædd einstökum eiginleikum sem
góðhjörtuð, skynsöm, klár,
skemmtileg og áhugaverð mann-
eskja.
Hún sýndi mér strax móður-
lega umhyggju og áhuga, hún
hafði áhuga á lífi og plönum okkar
Gunnars Þórs og snerust oftast
löng símtöl okkar um að hún
hlustaði á þau og gaf hvatning-
arorð. Í heimsóknum okkar á Ís-
landi dvöldum við alltaf hjá henni
og Gunna í Stekkjarflötinni þar
sem hún sýndi okkur mikla gest-
risni og hlýju, við vorum alltaf vel-
komin og leið okkur eins og heima
hjá okkur. Hún sá til þess. Við
Margrét vorum að kynnast meir
og meir, mér fannst hún vera ein-
staklega áhugaverð týpa með
djúpan persónuleika sem ég
gladdist yfir að kynnast. Mér
fannst það vera heiður sem ég
mat mikils.
Ég hlakkaði til ferðalaga okkar
saman í framtíðinni, en við deild-
um þeim áhuga. Hún ætlaði að
sýna mér sínu kæru Barcelona og
töluðum við oft um þau plön. Við
áttum svo margt eftir sem okkur
langaði að upplifa saman, fjöl-
skyldan.
Ég hef undrast hversu mikið
ein manneskja hefur kennt mér
og gefið af sér, mér til góða, á
svona stuttum tíma. Ég sé það
núna að ef til eru forlög er ástæð-
an fyrir þessum miklu gjöfum sú
að við áttum því miður ekki mik-
inn tíma saman á þessum stað. Ég
er svo þakklát fyrir að hafa
kynnst henni og þær dýrmætu
gjafir sem mér hafa hlotnast
hennar vegna; samverustundir,
ráð, umhyggju og upplifun af ein-
stakri manneskju. Sú dýrmæt-
asta er gjöfin sem hún gaf mér 20.
júlí í fyrra á brúðkaupsdaginn
minn. Því hún á mikinn þátt í að
sonur hennar er yndislegur eig-
inmaður, hún ól upp strák sem
ber mikla virðingu og umhyggju
fyrir fólki og dýrum, líkt og hún.
Mann sem hún var og getur ávallt
verið stolt af. Takk, elsku tengda-
mamma mín, fyrir allt, þín er sárt
saknað.
Þín elskandi tengdadóttir,
Tinna.
Í dag fylgjum við systur minni,
Margréti Gunnarsdóttur, til
hinstu hvílu.
Margrét var einstök, greind og
trygg vinum sínum. Hún var ein-
lægur mann- og dýravinur. Í aug-
um hennar mátti gjarnan greina
eilitla glettni og kímni, alltaf var
stutt í hlátur.
Margs er að minnast og þakka
fyrir. Missir okkar allra er mikill.
Margrét barðist hetjulega við
veikindi síðustu mánuðina. Við
sem fylgdumst með baráttu henn-
ar dáðumst að styrk hennar og
bjartsýni.
Ég minnist systur minnar, sem
var 15 árum yngri en ég, sem
kátrar lítillar stelpu með fallegt
liðað hár, en síðan sem sterkrar
og glæsilegrar konu sem var vin-
mörg og eftirsóttur starfskraftur
í sínu fagi.
Margrét kynntist sorginni ung
þar sem hún missti föður okkar,
Gunnar Vagnsson, aðeins 12 ára
gömul. Ári seinna kom Margrét
með mér og fjölskyldu minni í
sína fyrstu sólarlandaferð í þrjár
vikur og áttum við góða daga
saman og vonum við að ferðin hafi
hjálpað í sorgarferli hennar á
þeim tíma.
Ég og fjölskylda mín höfum átt
margar ljúfar stundir með Mar-
gréti og fjölskyldu hennar og
munum við varðveita þessar góðu
minningar á meðan við lifum.
Fósturlandsins Freyja,
fagra vanadís,
móðir, kona, meyja,
meðtak lof og prís.
Blessað sé þitt blíða
bros og gullið tár.
Þú ert lands og lýða
ljós í þúsund ár.
(Matt. Joch.)
Ég og fjölskylda mín vottum
Gunnari Ármanns, Gunnari Þór,
Fjólu og Tinnu okkar dýpstu
samúð. Megi mildi Guðs lina
söknuð ykkar og veita ykkur
styrk í sorginni.
Gunnar Vagn Gunnarsson
og fjölskylda.
Margrét tengdadóttir mín
elskuleg er látin langt um aldur
fram, eftir harða baráttu við
krabbamein. Hún ætlaði svo
sannarlega að hafa betur en svo
fór ekki. Þegar þau Gunnar sögðu
mér frá þessu í júní á síðasta ári
fékk ég stóran hnút í magann og
þar hefur hann verið síðan.
Magga sagði við mig: „Þetta er
bara næsta stóra verkefni fyrir
mig til að takast á við“ og ég von-
aði svo sannarlega að hún myndi
fá að klára það með sigri. Hún tók
þessu öllu með einstöku æðru-
leysi og ég heyrði hana aldrei
kvarta. Ef ég spurði: Hvernig líð-
ur í dag: „Bara fínt, þetta gengur
bara vel.“ Ég á eftir að sakna
hennar mikið, yndisleg kona var
hún, hafði einstaklega létta, ljúfa
og fallega framkomu, var mér ein-
staklega góð tengdadóttir.
Eftir að ég varð ekkja hefur
samverustundum með þeim hjón-
um fjölgað mikið. Þau hafa verið
dugleg að bjóða mér í mat og ég
var alltaf tilraunadýr hjá þeim,
þau voru alltaf að prófa eitthvað
nýtt í eldamennskunni og ég varð
aldrei fyrir vonbrigðum. Magga
og Gunni voru að sýsla við elda-
mennskuna og ég sat hjá þeim í
eldhúsinu og svo var talað um
daginn og veginn á meðan elda-
mennskan var kláruð, sest að
matarborði og borðaður góður
matur. Þarna hef ég átt með þeim
ánægjulegar og góðar stundir.
Hún tengdadóttir mín stjanaði við
mig, ég mátti ekki lyfta litla fingri
til að aðstoða hana og ég var í
dekri. Magga var listakokkur,
með þeim betri, klikkaði aldrei,
við í fjölskyldu minni vorum öll
sammála um það.
Það er búið að vera alveg ótrú-
legt að fylgjast með þeim hjónum
síðustu fjórtán mánuði, hvernig
þau hafa tekist á við þennan erf-
iða tíma. Þau hafa sýnt ótrúlegan
styrk, væntumþykjan og ástin
þeirra á milli hefur svo sannar-
lega skinið skært. Þvílík um-
hyggja sem Gunnar er búinn að
veita Möggu síðustu mánuði. Ég
kveð Möggu með sorg í hjarta og
mörg tár hafa fallið síðustu mán-
uði þeirra vegna. Ég mun minnast
hennar með gleði og ég þakka
henni samfylgdina þann tíma sem
við áttum samleið, sem voru tutt-
ugu ár.
Brynhildur Garðarsdóttir.
Ljúfmennska, glettni, já-
kvæðni og notalegheit eru orðin
sem koma upp í hugann þegar ég
hugsa til Margrétar Gunnarsdótt-
ur. Hún hafði einstaklega góða
nærveru og fallega framkomu og
naut virðingar innan bankans.
Hún hafði þannig góð áhrif á alla í
kring um sig. Á stórum vinnustað,
þar sem er opið rými, skipta þess-
ir eiginleikar einmitt miklu máli.
Magga hafði mikla reynslu í
sínu fagi og var öflugur starfs-
maður, sem allir treystu. Þannig
vissi ég alltaf að mál væru í góð-
um höndum hjá Möggu. Það var
ákaflega gott að hafa hana í okkar
góða hópi – bæði faglega og fé-
lagslega.
Það var okkur mikið áfall að
frétta af veikindum Möggu. Ein-
hvern veginn var það óhugsandi
að Magga, sem alltaf hugsaði vel
um heilsuna, væri nú veik. Hún
bar sig þó alltaf svo vel og við vild-
um engu öðru trúa en allt færi vel
og við hlökkuðum mikið til að fá
hana til baka. Það var því gríð-
arlega sárt að fá fréttirnar af því
að endalokin nálguðust.
Við kveðjum Möggu með sökn-
uði og virðingu og vottum að-
standendum hennar okkar
dýpstu samúð.
F.h. lögfræðisviðs Arion
banka,
Jónína S. Lárusdóttir,
framkvæmdastjóri.
Margrét
Gunnarsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Margréti Gunnarsdóttur
bíða birtingar og munu birt-
ast í blaðinu næstu daga.