Fréttablaðið - 26.07.2014, Side 16

26. júlí 2014 LAUGARDAGUR| HELGIN | 16
Halldóra er á hraðferð í borginni, kom frá Ísafirði kvöldið áður og er á leið úr landi morguninn eftir, þegar ég hitti hana á
kaffihúsi Tjarnarbíós í vikunni.
Tjarnarbíó verður vinnustaður
hennar í haust en enn sem komið
er býr hún á Ísafirði þar sem
maður hennar er sýslumaður.
Var það ekkert erfið ákvörðun að
yfirgefa blómstrandi starfsframa
í leikhúsinu og flytja vestur á
firði?
„Þetta gerðist allt óskap-
lega hratt. Ég var búin að vera
á samningi í Þjóðleikhúsinu
í sautján ár og byrjuð að æfa
Sumarl jós og svo kemur nótt-
in eftir Jón Kalman Stefánsson
vorið 2008 þegar maðurinn minn,
Úlfar Lúðvíksson, var ráðinn
sýslumaður á Patreksfirði. Fyrst
ætluðum við að hafa þetta þannig
að hann færi þangað með mið-
dóttur okkar og ég yrði í borginni
með hin börnin tvö. En einn dag-
inn þegar ég var að skúra heima
hjá mér gerðist eitthvað innra
með mér og ég vissi að ég yrði
að fara með honum,
hringdi í Tinnu þjóð-
leikhússtjóra og fékk
leyfi frá störfum í eitt
ár. Þetta var í kring-
um verslunarmanna-
helgina og 18. ágúst
stóð ég inni á kenn-
arastofu á Patreks-
firði, orðin kennari,
og hugsaði: Hvað er
ég eiginlega að gera
hérna?“
Gamaldags að elta
manninn
Halldóra var ráðin
umsjónarkennari við fjórða bekk
grunnskólans auk þess að kenna
öllum bekkjum leiklist. Hún er
fædd og uppalin í Reykjavík en
segir vera í sér mikið flökkueðli
og að henni hafi ekkert vaxið í
augum að flytja vestur á firði,
þótt hún hefði aðeins einu sinni
komið á Patreksfjörð áður og
aldrei til Ísafjarðar. „Við höfðum
áður búið úti á landi á sumrin,
sex sumur á Höfn í Hornafirði og
tvö sumur í Borgarnesi, auk þess
sem ég var alltaf í sveit á sumrin
sem krakki, þannig að ég vissi nú
nokkurn veginn hvað ég var að
fara út í. Það var líka tekið mjög
vel á móti okkur og eftir nokkra
daga þekkti maður nánast alla í
bænum enda fór Úlfar beint að
vinna á sýsluskrifstofunni, ég að
kenna í grunnskólanum, dóttir
okkar fór í 7. bekk og sonur okkar
í leikskólann svo maður var strax
orðinn þátttakandi í bæjarlífinu.“
Tveimur árum síðar flutti fjöl-
skyldan til Ísafjarðar þar sem
Halldóra setti upp nokkur leik-
rit, bæði með Litla leikklúbbnum
og Leikfélagi menntaskólans,
en hún steig aldrei á svið sjálf
fyrir vestan. Var það meðvituð
ákvörðun að leggja leiklistina á
hilluna eða réðu örlögin því að
hún féll í skuggann? „Eiginlega
bæði. Ég get sagt þér fallega sögu
sem útskýrir þetta ágætlega.
Þegar ég var að leikstýra krökk-
unum í Menntaskólanum á Ísa-
firði spurðu þau mig: Halldóra,
hættirðu bara í Þjóðleikhúsinu og
fluttir með manninum þínum út
á land? Og ég sagði auðvitað eins
og var að ég hefði elt manninn
minn og spurði svo hvort þeim
fyndist ég gamaldags. Þá svaraði
ein stúlkan: Nei, mér finnst þetta
rómantískt. Og ég hef bara haldið
mig við þá skýringu.“
Af hverju er ég Björnsdóttir?
Halldóra sér ekki eftir því að
hafa tekið þá ákvörðun að láta
rómantíkina ráða en viðurkennir
að það hafi ekki alltaf verið auð-
velt. „Mér finnst fjöllin á Vest-
fjörðum erfið. Fólk er alltaf að
tala um hvað fjöllin séu yndis-
leg og haldi vel utan um mann en
mér finnst þau alltaf um það bil
að detta ofan á mig. Hins vegar
eru Vestfirðir jafnyndislegir á
sumrin og þeir eru erfiðir stund-
um á veturna. Það sem gerist líka
ef maður býr lengi úti á landi
er að maður mætir sjálfum sér
og þarf að takast á við sig. Það
vakna jafnvel hjá manni nýjar til-
finningar. Mannlegar tilfinn ingar
eru náttúrulega mitt áhugamál
og mér finnst þær mjög spenn-
andi viðfangsefni. Sú hugsun sem
verður áleitin þegar maður lifir
við allt aðrar aðstæður en maður
er vanur er: Úr hverju er ég?
Hvað hefur mótað mig?
Sú spurning hefur svo sem sótt
að mér áður því foreldrar mínir
sögðu mér í kringum sex ára
aldurinn að pabbi minn, Gunnar
Hafsteinn Þórisson sem ég hafði
alist upp hjá, væri fósturpabbi
minn en blóðfaðir minn væri
Björn Þórarinsson sem ég þekkti
þá ekki neitt. Sú vitneskja ruglaði
mig í ríminu. Krakkarnir höfðu
spurt af hverju ég héti Hall-
dóra Björnsdóttir þegar pabbi
minn héti Gunnar og við því átti
ég ekkert svar. Og í framhald-
inu vildi ég láta breyta nafninu
mínu í Halldóra Gunnarsdóttir.
Þá sagði Gunnar þessi orð sem
ég gleymi aldrei og eru eitt af því
sem hefur mótað mig: „Halldóra
mín, það er alveg sama hvers
dóttir þú ert, mér þykir alltaf
jafnvænt um þig og
þú munt vilja þekkja
uppruna þinn.“ Þar
með þurfti ég ekki að
hugsa meira um það,
átti minn pabba sem
var Gunnar og vissi af
Birni sem ég hef svo
verið að kynnast hin
síðari ár. Ég er Gunnari
ævarandi þakklát og
elst svo upp hjá þeim
mömmu, Loftveigu
Kristínu Kristjánsdótt-
ur, ásamt Sólveigu og
Grími, yngri systkinum
mínum. Í þeirra fjöl-
skyldum var enginn sem lagði
út á listabrautina. Björn aftur á
móti er tónlistarmaður og þaðan
hef ég líklega listagenið. Ég man
eftir því að hafa staðið sem ung-
lingur og horft á hendur mínar
og fætur og tekið þá ákvörðun að
það væri skylda mín að sýna fólki
hvað ég gæti og hvað tilfinninga-
skalinn er stór. Það var sennilega
grunnurinn að þeirri ákvörðun að
leggja fyrir mig leiklistina.“
Reyndi á þolmörkin
„Ég sé ekki eftir því í eina mínútu
að hafa látið rómantíkina ráða
og fylgt Úlfari vestur en í hjarta
mínu verð ég alltaf leikkona. Það
er það sem ég stend fyrir, hvort
sem ég er á sviði eða ekki. Allt
sem ég geri tengist leiklistinni
og ég er búin að gera það upp við
mig að ég get aldrei yfirgefið
hana. Þegar ég tók þá ákvörðun
að fara var ég reyndar búin að
vera að leika mjög mikið lengi
og var alveg tilbúin í smá frí, en
vissi samt ekkert út í hvað ég var
að fara eða hvað þetta yrði langur
tími. Þetta voru ákveðin þolmörk
og ég fór alveg allan skalann.“
Nú eru aftur breytingar fram
undan hjá fjölskyldunni því sýslu-
mannsembættin á Vestfjörðum
hafa verið sameinuð svo þar
verður aðeins einn sýslumaður.
Halldóra segist ekki vita hvert
leiðin liggur næst, en hún tók sig
reyndar upp síðastliðið haust og
hóf mastersnám í kennslufræðum
listgreina við Listaháskólann.
Hún hefur því verið með annan
fótinn í borginni síðasta árið og í
september mun hún stíga á svið
í Tjarnarbíói, í leikritinu Róðar-
íi eftir Hrund Ólafsdóttur, eftir
sex ára fjarveru frá leiklistinni.
Hún segist hafa þurft að hugsa
sig dálítið um áður en hún ákvað
að taka hlutverkið að sér. „Þjálf-
unin er öll þarna enn þá en ég
finn alveg að líkaminn og röddin
láta ekki alveg að stjórn svo þetta
er pínu átak. Ég veit ekkert hvort
það verður framhald á því að ég
leiki, það liggur í eðli starfsins
að maður veit í mesta lagi hvað
maður fær að gera eitt ár í senn,
svo það verður bara að ráðast
hvert framhaldið verður.“
Það sem
gerist líka ef
maður býr lengi
úti á landi er að
maður mætir
sjálfum sér og
þarf að takast á
við sig. Það
vakna jafnvel
hjá manni nýjar
tilfinningar.
AFTUR Á SVIÐ Halldóra Björnsdóttir er komin aftur í leiklistina eftir sex ára hlé. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI
Róðarí er nýtt verk eftir
Hrund Ólafsdóttur og persónur verks-
ins eru fjögur systkini á miðjum aldri
og móðir þeirra á tíræðisaldri. Engin
persóna er undir fimmtugu, sem ekki
er algengt að sjá í íslensku leikhúsi.
Róðarí boðar endurkomu margra leikkvenna
Friðrika
Benónýsdóttir
fridrikab@frettabladid.is
Halldóra Björnsdóttir leikkona hvarf af sviði Þjóðleikhússins fyrir sex
árum og flutti vestur á firði með manni sínum. Í haust snýr hún aftur
á svið í nýju íslensku verki, Róðaríi, sem sýnt verður í Tjarnarbíói. Hún
segir að sumum þyki kannski gamaldags að elta manninn sinn frekar
en starfsframann en hún kjósi að kalla það rómantík.
TÓK
RÓMANTÍKINA
LEIKHÚSIÐ
FRAM YFIR
Halldóra er ekki eina leikkonan sem ekki hefur
sést á sviði lengi og leikur í verkinu því með-
leikkonur hennar eru Anna Kristín Arngríms-
dóttir, Guðbjörg Thoroddsen og Margrét
Guðmundsdóttir. Eina karlhlutverkið í leik-
ritinu er í höndum Kolbeins Arnbjörnssonar.
Leikstjóri er
Erling
Jóhannesson
og frumsýnt
verður í
september.