Dagrenning - 01.02.1951, Blaðsíða 18

1914 til 1954, eða þau fjörutíu ár, sem þar
liggja í milli.
Þá rná og benda á það, að Kristur tekur það
skýrt fram, að þessi átök muni ná urn allan
heim, og úrslitaorustan hefjast mjög skvndi-
lega. Iíann segir:
„Þessi dagur“ — — — mun koma „yfir
alla þá, sem búa á öllu yfiiboiði /’arðar."
Ennþá hefur algjör hnattsyrjöld aldrei átt
sér stað. Fyrsta heimsstvrjöldin var að mestu
bundin við Evrópu. Önnur heimsstyrjöldin
tók til Evrópu og nokkurs hluta Asíu og
Afríku, Ilin þriðja, sem augljóslega er eftir,
mun verða aJg/ör hnattsfyijöld og ná til allra,
sem búa „á öJJu yfiiboiði /arðar.“
Allt þetta, sem ég nú hefi nefnt, eru aug-
ljósar sannanir þess, að einmitt vorir dagar
eru þeir endalokatímar, sem Kristur talaði
um.
Nú finnst mér sem ég heyri einhvern
spyrja: Er þá ekkert Ijós í öllu þessu rnyrkri?
Er þá engin von um björgun úr þessum háska,
sem er að færast yfir mannkynið? Vér skulum
líta til spádómsins sjálfs. Þegar Kristur hef-
ur lýst því hvílík þrenging Jiinna síðustu daga
muni verða, segir hann: „Og ef dagar þessir
yrðu ekki styttir, kænrist enginn maður af,
en sakir hinna útvöJdu rnunu þessir dagar
verða styrrir."
Með orðunum „þessir dagar“ getur ekki
verið átt við annað en „tímabil endalokanna"
eða fjörtíu árin, sem ég nefndi áður, og þá
korna auðvitað aðeins til greina síðustu áiin
af þessu tímabili.
í því sambandi er merkilegt að veita athvgli
útreikningum, sem gerðir hafa verið, og
l)yggðir eru á hinum sérstaka tímareikningi
Bilrlíunnar, til þess að reyna að finna hve-
nær „orustan á hinum mikla degi Guðs al-
máttugs“, sem svo er kölluð í Biblíunni, muni
"tanda.
Hér vrði of langt mál að skýra þá útreikn-
inga svo skiljanlegt mætti verða, eða hinn sér-
staka tímareikning Biblíunnar ,sem auðvitað
er margfalt eldri en sá tímareikningur, sem
vér noturn nú. En það athyglisverðasta við
þessa útreikninga er það, að þeir sýna, að
úrslitaatburðirnir ættu að gerast einu áii fvrr,
en ætla nrætti, ef reiknað er í kynslóðum og
inngangstímabilið að lokaátökunum talið frá
1914 til 1917, eins og mönnum almennt kem-
ur nú saman um að telja það. Samkvæmt
því ætti lokakaflinn að verða frá 1954 til 1957,
en útreikningurinn, sem ég áður gat urn, sýnir
að lokaátökin verði 1955 til 1956 eða einu
áii fyn en ætla mætti. í því sambandi eru
orð Krists um „dagana, sem verða styttir“
næsta athyglisverð.
Hið annað, sem Kristur segir í þessu sam-
bandi er, að þessir hörmungadagar verði sb'tt-
ir vegna „hinna útvöldu“. Hverjir eru „hinir
útvöldu?" Biblían á aðeins eitt svar við þeirri
spurningu." „Hinir útvöldu" eru ísraels-
menn — þjóð Guðs. Til þess að fyrirbyggja
allan misskilning í þessu sambandi vil ég
taka það frarn ,að með orðinu „ísraelsmenn“
er ekki átt við Gyðinga nútímans, heldur við
allan hinn foma ísrael — hinar tólf ættkvísl-
ir. Gyðingar nútímans eru aðeins brot úr
einni ættkvísl ísraels — Júdaættkvíslinni —
og eru auðvitað sem slíkir ein grein ísraels-
þjóðarinnar, en hin týnda ísraelsþjóð er enn
dulin undir öðrum nöfnum, en mun korna í
ljós við „endalokin“.
Það liggur því næst að skilja orð Krists um
„hina útvöldu" á þann veg, að á hinum miklu
hörmungatímum við endalokin, muni ísra-
elsþjóðin forna korna fram á sjónarsviðið,
og verða endurþekkt og taka við hlutverki
sínu, sem þjónustulið Guðs hér á jörðu. Yms-
ir telja að „hinir út\'öldu“ séu þeir andans
menn og postular, sem Kristur hafi útvalið
á umliðnum öldum til sinnar þjónustu. En
Markúsarguðspjall tekur raunar af öll h’í-
mæli í því efni, því þar segir:
12 DAGRENNING