Dagrenning - 01.02.1951, Side 20

En hvað tekur þá við? rnunu margir vilja
spyrja: Og svarið er ofureinfalt. — Það, sem
við tekur, verður ríki Krists.
Hér yrði of langt mál að reyna að gera grein
fyrir því hvemig það ríki verður, þó um það
sé margt sagt í spádómum Biblíunnar. Það
væri nægilegt efni í annað erindi.
❖
Kristur segir í spádómum sínum, að Guð
muni senda út engla sína með hljómsterkum
lúðri til að safna saman „hans útvöldu“ frá
áttunum fjórurn heimsendanna milli.“ —
Heyrum vér ekki einmitt nú þann lúður-
þyt? Hver er sá meðal )'ðar, að hann heyri
ekki, að nú er blásið til úrslita orustunnar?
Og hver er sá, yðar á meðal, að hann sjái
ekki, að þjóðunum er „safnað saman frá átt-
unum fjórurn heimsendanna í milli?“ }ú, vér
sjáum þetta og heyrurn öll. Og vér vitum, að
ennig vér, hér við norðurheimskautsbaug,
verðurn að hlýða því kalli eins og allir aðrir.
En er ástæða til þess að hryggjast þótt blás-
ið sé í þann lúður? Sjáum vér ekki spillinguna
og ranglætið allsstaðar umhverfis oss? Lang-
ar vður til þess að það haldi áfram og aukist
enn og margfaldist? Það er best að því svari
hver fyrir sig. En Jesús Kristur, Frelsari vor,
endaði hinn rnikla spádóm sinn með þessum
orðum:
Þegar þér sjáið allt þetta vera að koma
íram, þá réttið úr yður, lyftið upp höfðum
yðar, því að Iausn yðar er í nánd.“ —
„Lausn yðar er í nánd!“ Er hægt að hugsa
sér nokkuð dásamlegra en að losna úr því
allsherjar öngþveiti, sem mannkynið nú
lifir og hrærist í og sífelt fer versnandi þrátt
fyrir alla alheimsstjórn og friðarloforð, sem
sífellt eru svikin? Ég get ekkert hugsað mér
dásamlegra.
Og hverju er að kvíða, ef vér höldum í
hönd Frelsara vors, Jesú Krists, og leitumst
við af vorurn litla rnætti hver og einn, að
þjóna honurn? Þá er engu að kvíða. Hann
megnar að varðveita oss í öllum sty'rjöldum
heimsins, ef vér aðeins treystum Honum og
svnum það í verkinu.
Ég sagði í upphafi þessa erindis, að þau
tímamót, sem nú væru framundan, mundu
að ýmsu verða áþekk þeim, sem urðu í lífi
ísraelsþjóðarinnar þegar dómaratímabilið,
sem verið hafði lýðstjórnartímabil, leið undir
lok, en konungatímabilið hófst. —
Þá settist á veldisstól ísraels Davíð kon-
ungur, ættfaðir allra ísraelskonunga allt til
þessa dags. Þegar lýðstjómartímabil vort líð-
ur undir lok mun einnig taka við nýtt kon-
ungstímabil — það verður tímabil konungs-
ins Krists. „Drottinn Guð mun gefa honum
hásæti Davíðs föður hans, og hann mun ríkja
yfir ætt Jakobs að eilífu og á hans ríki mun
enginn endir verða“, segir í Lúkasarguðspjalli.
Hans ríki mun að lokum ná um alla jörð —
ekki sem trúarlegt, óvirkilegt hugsjónaríki,
heldur sem raunverulegt konungsríki ísraels.
Síðasta spurningin, sem lærisveinar Krists
spurðu hann, áður en hann varð uppnuminn
til himins var þessi:
„Herra! Ætlar þú á þessum tíma, að endur-
reisa ríkið handa ísrael?
A þessari spumingu sjáum vér ótvírætt, að
Kristur hefur sagt lærisveinum sínum að
hann mundi, með einhverjum hætti, endur-
reisa Ísraelsríki, og þá auðvitað með ísraels-
mönnum, því annars væri það ekki ísraels-
ríki. Fagnaðarboðskapurinn urn stofnun þess
rikis á að verða prédikaður um alla heims-
byggðina til vitnisburðar öllum þjóðurn —
„og þá mun endirinn koma“. Þessi „fagnaðar-
böðskapur um ríkið“ — það er endurreisn
Israelsríkis undir stjórn Krists,—hefur nú ver-
14 DAGRENNING