Dagrenning - 01.02.1951, Side 31

inni siðmenningu og hneppa allar þjóðir
jarðarinnar í þrældómsfjötra og neyti til þess
allra þeirra ráða, illra og góðra, sem í hans
valdi standa?
„Siðareglur Zíonsöldunga“ gefa raunveru-
lega jákvætt svar við þessum spurningum.
Þær hafa nú verið þekktar síðan um aldamót,
og hvernig sem menn vilja á þær líta verð-
ur það ekki með neinum rökum hrakið, að at-
burðarás síðustu áratuga sannar beinlínis, að
henni er að mestu leyti stjórnað af „ósýni-
legu“ afli — „hulinni hönd“, sem er svo
sterk, að hún getur boðið öllu byrginn. Að
vísu hafa ýmsar tilraunir þessara huldu stjórn-
enda mistekist, en þeir hafa þá aðeins dregið
sig í hlé um stundarsakir og safnað kröftum
til nýrrar atlögu, sem síðan hefir riðið yfir,
þegar rnenn væntu þess síst.
SAMBAND ZÍONISTA OG
KOMMÚNISTA.
Einn allra athyglisverðasta atriðið, sem
„Siðareglur Zíonsöldunga“ varpa skýru ljósi
á, er hið greinilega samband milli zíonismans
og konmiúnismans.
Douglas Reed hefir réttilega á það bent,
að báðar þessar hrevfingar eiga uppruna sinn
í Rússlandi og hafa þróast þar hlið við hlið
og breiðst þaðan út til annara þjóða. Það
fyrsta, sem vitað er um, samband milli hins
gyðingíega auðvalds annarsvegar og leyni-
hreyfinga þeirra, sem kommúnisminn er
sprottinn af hinsvegar, er, að hinir þekktu
Rothschild-bræður, eru sagðir hafa stutt
leynisamtök 19. aldarinnar með fjárframlög-
um. Rothschild þýðir Rauð-sk/öídur og
bendir þetta nafn, sem gyðingafjölskvldan
Bauer í Frankfurt tók sér, ákveðið til sam-
bandsins við hin „rauðu“ samtök, er nú
hafa lagt undir sig mikinn hluta heimsins,
en í þeim „landvinningum“ hefir zíonista-
auðvaldið ekki átt hvað minnstan þáttinn.
Ættfaðir Rothschildanna var Gyðingurinn
Ma\'er Anselrn, og tók hann fyrstur upp
nafnið Rauð-skjöldur. Hann eignaðist tíu
böm, fimm syni og fimm dætur, og þjóð-
sagan segir, að hann hafi fyrir andlát sitt lagt
svo fyrir börn sín, að þau skydu nota auð
þann, sem hann lét þeim eftir, til þess að
berjast gegn kristindóminum og til þess að
framkvæma hugsjónir hinna gyðinglegu
leynisamtaka, sem þá voru orðin mjög öflug
á meginlandi Evrópu. Hann á að hafa lagt svo
fyrir, að börnin settust að í hinum ýmsu lönd-
um Evrópu svo þau gætu betur unnið að
hlutverki sínu, en það var fyrst og fremst að
útrýma kristindómnum úr veröldinni, og
skyldu engin vopn spöruð í þeirri baráttu.
Þetta er „þjóðsaga“, sem auðvitað verður
seint eða aldrei sönnuð. En athyglisvert er
þó tvennt í því sambandi. Annað er það, að
synir Rothschilds fóru alveg eftir þeim ráð-
leggingum föður síns, að skipta sér niður á
aðalríki Evrópu. Höfuðstöðvarnar voru áfram
í Frankfurt am Main, en útibú stofnuðu
þeir í Vín, London, París og Neapel. Austur-
ríska stjórnin veitti einum þeirra barónsnafn-
bót og Bretar öðluðu annan. En það atriði,
sem þó ef til vill, sýnir best, baráttu þessarar
fyrstu „rauðu“-milljónerafjölskyldu gegn
kristindóminum er sagan um son þess Rauð-
skjaldarins, sem til Englands fluttist. Sá hét
Lionel Rothschild og hann var kosinn á þing
í Englandi 1847. Þegar hann skyldi taka sæti
sitt á þingi Breta varð hann að vinna hinn
venjulega þingmannaseið,en í honúm stóð,að
hann skyldi í störfum sínum haga sér sem
„sannur kristinn maður“. Þar sem Rothschild
var ekki kristinn, heldur Gyðingur, neitaði
hann að vinna þennan eið. Hann fékk því
ekki sæti á þinginu. Hann var endurkosinn
1849, 1852, 1854 og 1857 en aldrei fékk hann
sæti.á þinginu því Lávarðadeildin neitaði að
breyta eiðstafnum. Það var ekki fyrr en 1858
er'Neðri-málstofan öðlaðist rétt til að brevta
éiðstafnum, að Rauðskjöldur gat tekið sæti á
DAGRENNING 25