Reykjalundur - 01.10.1980, Blaðsíða 3

VIGDÍS FINNBOGADÓTTIR
FORSETI ÍSLANDS
ÁVARP
Svo lengi sem ég man hef ég borið cljúpa
virðingu fyrir öllum þeim, sem vinna að
því að sigra þá vágesti sem vega að heilsu
okkar og líkamsþreki.
Ég mun hafa verið á 9. ári, þegar SlBS
var stofnað. Þau timamót og áœtlanir
samtakanna standa mér Ijós fyrir hug-
skotssjónum, eins og reyndar flestir aðrir
stóráfangar í sögu íslenzkra heilbrigðis-
mála í minni tíð. Á uppvaxtarárum mín-
um snérist umræða heima hjá okkur meir
um heilbrigðismál en ef til vill geng-
ur og gerist á heimilum. Móðir mín,
Sigríður Eiríksdóttir, hafði framgang
þeirra mála að lífsstarfi. Hún var m.a.
formaður Hjúkrunarfélagsins Liknar, en
það var einmitt Hjúkrunarfélagið Líkn
sem árið 1919 gekkst fyrir stofnun berkla-
varnarstöðvar og varð fyrsti vísir að
skiþulögðum berklavörnum meðal al-
mennings hér á landi. Foreldrar mínir
voru af þeirri kynslóð sem berklaveikin
liertók islíkum mæli, að varla var nokkur
fjölskylda í landinu sem ekki varð fyrir
þeirri reynslu að sjá á eftir i dauðann nán-
um œttingjum og vinum af völdum þessa
sjúkdóms, eklti sizt gjörvilegu æskufólki.
Þeirri reynslu höfðum við einnig orðið
fyrir í fjölskyldu okkar svo aldrei fyrnd-
ist yfir. Við stárátakið til að kveða niður
þennan bölvald er ég alin upp, árvekni
ótal karla og kvenna sem gáfu hvergi
eftir fyrr en sá stórsigur var unninn, að
æska landsins i nútíð gerir sér litla grein
fyrir að ekki eru liðnir nema nokkrir ára-
tugir síðan berklaveiki var sá sjúkdómur
sem ungt fólk skelfdist mest.
Á barnsaldri fylgdi ég móður minni oft
á fundi um þessi mál. Farið var í morg-
unkaffi í gömlu berklavarnarstöðina i
REVKJALUNDUR
1