Reykjalundur - 01.10.1980, Síða 4

Kirlijustrœti og rœtt um sigra og ósigra
og fjárhagsvanda. Sem barn og ungling-
ur var mér eins tamt og að þekkja staf-
rófið að kunna skil á flestum þeim sem
fengust við berklavarnarmálin og horfði
jafnan og hlustaði á það fólk af mikilli
aðdáun: Sigurð Magnússon yfirlækni í
Vifilsstöðum, Magnús Pétursson héraðs-
lcekni i Reykjavík, Sigurð Sigurðsson, sem
ég i huga mínum ávallt nefni berklayfir-
lcekni þótt síðar yrði landlceknir við rík-
an sóma, lceknana Óla Hjaltested og Jón
Eiriksson; að ógleymdum þeim indcelu
cevivinkonum minum, hjúkrunarkonun-
um Bjarneyju Samúelsdóttur, Sigrúnu
Magnúsdóttur, sem síðar varð yfirhjúkr-
unarkona Heilsuverndarstöðvarinnar og
Valgerði Helgadóttur fyrrv. yfirhjúkrun-
arlionu á Reykjalundi.
íslendingar eru sterk þjóð, þegar þeir
taka höndum saman og vinna sem einn
maður að því að sigrast á vancla. Þá er
eins og allt geti tekizt. Okkur er allt fcert,
ef við höfum einhuga vilja til að berjast
við vágesti, sem geta lagt okkur i gröfina
eða eytt byggðu bóli. Eitt sinn var það
berklaveiki, annað sinn eldgos i Vest-
mannaeyjum þar sem við snérum hraun-
straumnum. 1 báðum tilvikum sigruðum
við eins og ótal sinnum endrancer. Allan
sameiginlegan vanda okkar ber að glíma
við á þennan hátt: að hafna því að gefast
uþþ fyrir því sem um skeið kann að sýn-
ast að eltki verði við ráiðið.
Reykjalundur er eitt sigurtáknið. Þar
er höfuðból i íslenzkri nútímamenningu,
sem hefur það að metnaði að gceta að heill
þegnanna. Ég óska SÍBS og öllum þeim
sem tengdir eru samtökunum, starfs-
mönnum og þeitn sem leita sér heilsu-
bótar á þeirra vegum, farsceldar um alla
framtið.
2
REYKJALUNDUR