Reykjalundur - 01.10.1980, Blaðsíða 48

ÍSLENZKAR BARNAGÆLUR
Það á að gefa börnum brauð
að bíta í á jólunum
kertaljós og klæðin rauð,
svo komist þau úr bólunum.
Væna flís af feitum sauð,
seni fjalla gekk á liólunum.
Nú er hún gamla grýla dauð,
gafst hún upp á rólunum.
Klappa sarnan lófunum,
reka féð úr móunum,
tölta á eftir tófunum,
tína undan spóanum.
Við skulum róa rambinn
rétt út á kambinn,
sækja okkur fiskinn,
færa hann upp á diskinn.
Rafabelti og höfuðkinn,
þetta íær hann faðir þinn,
í hlutinn sinn.
Það gefur guð minn.
Vappaðu með mér Vala,
verð ég þig að fala.
Komdu ekki að mér kala,
keyrðu féð í hala.
Nú er dögg til dala,
dimma tekur á víðinn:
fjármannahríðin.
Þú skalt elska smalann
sem þitt eigið blóð.
Fjármannahríðin
er full af bölmóð.
AÐ TEfKNA KÖTT
Fyrst teiknarðu hring:
o
svo boga ofan á hringinn:
ö
svo bætirðu eyrunum við:
og loks kentur rófan:
Og þá er kominn sitjandi köttur.
Óli hafði verið hræðilega kvefaður. Einn
daginn hitti hann Mörtu gömlu.
„Óli,“ sagði hún. „Ég heyri, að þér er ekki
batnaður hóstinn ennþá. Það var slæmt, að
þú skyldir ekki fá lungnabólgu, því að hana
geta þeir læknað.“
46
REYKJALUNDUR