Nesfréttir - 01.03.2015, Page 12

12 Nes ­frétt ir
Gauti Grétarsson sjúkra-þjálfari spjallar við Nes-fréttir að þessu sinni. Hann nam sjúkraþjálf-
un við HÍ og útskrifaðist þaðan
1985. Hann hefur starfað að
faginu síðan auk þess að leita sér
áframhaldandi menntunar. Gauti
hefur líka komið við sögu íþrótta-
mála og meðal annars þjálfað
yngri flokka hjá Gróttu, verið
yfirþjálfari hjá Gróttu og þjálfari
meistaraflokks Gróttu. Einnig
aðstoðarþjálfari hjá meistaraflokki
Hauka og þjálfari hjá Skogn í
Noregi. Gauti hefur mikinn áhuga
á hvernig bæta megi líf heldri
borgara og gera þeim auðveldara
á því æviskeiði sem stundum
er kallað efri árin. Hann segir
mikilvægt að gera fólki kleyft að
halda góðri heilsu til þess að geta
búið sem lengst heima og annast
um sig sjálft. Þar skipti útivera og
hreyfing miklu. Gauti er fæddur
Vesturbæingur en ólst upp á Sel-
tjarnarnesi og telur rætur sínar
liggja þar að miklu leyti.
„Ég er fæddur í Vesturbænum í
Reykjavík og átti heima á Nesvegin-
um fyrstu þrjú árin. Svo bjuggum
við í Sörlaskjóli í tæpt ár og svo
fluttum við vestur á Seltjarnarnes
á Melabrautina. Þetta var á þeim
tíma þegar Nesið var að slíta
barnsskónum. Opnir húsgrunnar
voru út um allt þar sem gamalt
búskaparumhverfi var óðum að
breytast í þéttbýli. Þetta skapaði
ungum mönnum ótal tækifæri til
leikja og aðalleiksvæði okkar voru
Holtið og Kríumóinn á sumrin og
síðan túnin vestan á Nesinu þar
sem Hofgarðar og Bollagarðar eru
nú. Við fórum líka úr í Suðurnesið
þar sem Golfvöllurinn er nú. Þar
voru kartöflugarðar Seltirninga og
á veturnar vorum við á skautum á
tjörninni sem þá var og spiluðum
stundum íhokkí. Við strákarnir
smíðuðum fleka á tjörninni og
byggðum kofa bæði í Holtinu og
einnig vestur frá. Það var ýmsilegt
brallað og umhverfið gaf tækifæri
til að finna sér nær endalausa
möguleika í útiverunni.“ Gauti lætur
hugann reika til áramótanna á Seltj-
arnarnesi og hvað krakkarnir voru
þá að fást við „Við gerðum alltaf
brennur á gamlárskvöld. Þá var
kappkostað að vera með stærstu
brennuna í bænum. Ekki aðeins á
Seltjarnarnesi heldur líka yfir alla
Reykjavík. Allir voru að hjálpast að
við að safna saman drasli til þess
að hafa bálköstinn sem stærstan.
Nú heyrir þetta sjálfsstæði og
frumkvæði sem krakkarnir höfðu
í leik og sköpun við undirbúning
áramótanna til liðinni tíð því nú
er bæjarfélagið farið að annast
þetta og bæjarstarfsmenn sjá um
brennusöfnunina“.

Ólöf, Garðar, Guðmundur
og Ásgeir
Gauti minnist þess að Seltirn-
ingar hafi sótt flesta þjónustu til
Reykjavíkur. „Þeir fóru í sund í
Vesturbæjarlaugina, þeir fóru í
kirkju í Neskirkju og skátastarfið
var sótt í Vesturbæinn. Oft þurftum
við krakkarnir að fara langan veg í
Strætó eða gangandi vegna þess að
samgöngurnar voru ekki það góðar.
Ég byrjaði að bera blöðin út þegar
ég var 10 ára. Bæði Morgunblaðið
og Vísi sem var gefinn út á þeim
tíma. Maður kynntist því mörgum
einkum fólki sem bjó á Nesinu. Ég
fór í gegnum barnaskólann á Seltjar-
narnesi og var svo heppinn að vera
í bekk hjá Ólöfu Pétursdóttur fyrstu
sex árin. Ólöf var frábær kennari og
lagði góðan grunn að framtíðinni.
Svo var Garðar Guðmundsson,
sem stundum hefur verið kallaður
“pabbi Gróttu“ og er einn af
stofnendum félagsins með okkur
strákana öllum stundum að þjálfa
okkur í fótbolta. Ég naut einnig
þeirrar heppni að hafa Guðmund
Harðarson sem leikfimikennara á
Seltjarnarnesi og Ásgeir Elíasson
síðar landsliðsþjálfara mjög
áhugasama menn sem kunnu sitt
fag vel. Þegar íþróttahúsið kom
skapaðist tækifæri til þess að æfa
handbolta sem ekki hafði verið
æfður úti svo neinu næmi og þá
hófst handboltatímabilið í sögu
Seltjarnarness og lagður ákveðinn
grunnur að því sem síðar varð.“
Útivera og hreyfing átti
alltaf vel við mig
Gauti segir að máltækið að
snemma beygist krókurinn hafi átt
vel við sig. „Ég var alltaf fyrir mikla
útiveru. Móðir mín byrjaði snemma
að fara með í göngutúra um Nesið
og upplifa fjöruna, fuglalífið og
útsýnið. Útivera og hreyfing átti
afar vel við mig og skipti mig
miklu máli. Þetta var áhugasviðið
og það lagði að einhverju leyti
grunninn þegar að því kom að
velja námsbraut.“ Gauti segir að oft
hafi skort fagmennsku í þjálfunina
og menn unnið hlutina meira af
fingrum fram en eftir skólabókinni.
„Eftir að ég ákvað að leggja þetta
fyrir mig fór ég að leita mér að
upplýsingum og efni um þjálfun.
Lítið var til á íslensku um þessa
hluti á þeim tíma. Ég fór í Norræna
húsið og fann nokkrar bækur um
þjálfun á norsku og sænsku. Ég las
þær spjaldanna á milli og á árunum
í MR hafði ég Jóhannes heitinn
Sæmundsson, faðir þeirra Patreks
handboltamanns og þjálfara og
Guðna Th. sagnfræðings sem
íþróttakennara og fræðara að þessu
leyti. Því má segja að ég hafi alltaf
verið heppinn að þessu leyti og
notið góðrar leiðsagnar á þeirri leið
sem varð að lífsstarfi mínu.“

Þjálfað í Gróttu í meira en
20 ár
„Ég byrjað að þjálfa handbolta
þegar ég var 19 ára. Árið 1979
þjálfaði ég fyrstu flokkana hjá
Gróttu. Ég var einmitt að taka það
saman og ég held að það séu 22 ár
sem ég hef í gegnum tíðina þjálfað
hjá félaginu. Ég hef þjálfað marga
árganga. Bæði stelpur og stráka.
Ég þjálfaði meistaraflokkinn í þrjú
ár og var yfirþjálfari í ein 10 til 12
ár þannig að þetta er orðin alllöng
saga. Við þjálfunina lagði ég mesta
áherslu á að koma með nýjungar
sem sumum fannst stundum vera
dálítið groddaralegar. Menn voru
ekki sammála um hvort rétt væri
að vera með almenna upphitun
eða teygjuæfingar hvað þá að vera
með kraftþjálfun og styrktarþjálfun.
Ég reyndi að fara aðeins ótroðnar
Viðtal við Gauta Grétarsson
Mikilvægt að bæta líf
heldri borgara
Gauti Grétarsson sjúkraþjálfari.