Morgunblaðið - 13.07.2016, Qupperneq 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 13. JÚLÍ 2016
✝ Daníel ÞórEmilsson hús-
gagnasmíða-
meistari fæddist
31. desember 1927
að Kleifarstekk í
Breiðdal. Hann lést
á Landspítalanum
4. júlí 2016.
Foreldrar hans
voru Þorbjörg Sig-
ríður Jónsdóttir,
fædd í Papey 30.
apríl 1895, d. 19. febrúar 1997,
og Emil Þórðarson bóndi,
fæddur á Kömbum í Stöðv-
arfirði 12. júní 1894, d. 20. júlí
1952. Systkini Daníels eru Sig-
urður Hafsteinn, f. 10. nóv-
ember 1926, d. 25. október
1948, og Nanna Emilsdóttir, f.
5. febrúar 1923.
Daníel kvæntist 8. júní 1957
Ernu Helgu Þórarinsdóttur
hússtjórnarkennara, f. 8. júlí
er kona hans Siv H. Franks-
dóttir kennari, f. 1961. Börn
þeirra eru Emil Týr og Embla
Nanna. 3. Helga verslunarstjóri,
f. 10.4. 1966. Maki hennar er
Sævar Jónsson fram-
kvæmdastjóri, f. 1958, og eiga
þau dæturnar Ísabellu Ernu,
Gabríelu Rut og Daníelu Söru.
Eftir skyldunám í Breiðdal
fór Daníel tvo vetur í Héraðs-
skólann á Laugarvatni. Þá réðst
hann sem lærlingur í húsgagna-
smíði hjá verðandi tengdaföður
sínum á Laugarvatni og lauk
prófi frá Iðnskólanum í Reykja-
vík fjórum árum síðar.
Daníel og Erna hófu sinn bú-
skap í Keflavík þar sem Daníel
vann við smíðar og leigubíla-
akstur. Þau fluttu til Reykjavík-
ur árið 1961 og hafa lengst af
búið að Safamýri 93. Ári síðar
og allt til ársins 1998 sáu þau
hjón um rekstur Hótels Eddu á
Laugarvatni á sumrin, en voru í
Reykjavík á veturna við smíðar
og kennslu. Daníel var félagi í
Frímúrarareglunni frá 1988.
Útför Daníels fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag, 13. júlí
2016, klukkan 13.
1933. Foreldrar
hennar voru Guð-
munda Margrét
Guðmundsdóttir,
ættuð frá
Vestmannaeyjum,
og Þórarinn Stef-
ánsson, kennari á
Laugarvatni, ætt-
aður frá Mýrum í
Skriðdal. Börn
Daníels og Ernu
eru þrjú: 1. Haf-
steinn íþróttakennari, f. 11.5.
1957, kvæntur Mörtu Árnadótt-
ur leikskólakennara, f. 1956.
Börn þeirra eru: a) Hildur
Björk, maki Guðmundur Frið-
geirsson og eru synir þeirra
Daníel Örn, Kári Steinn og
Grímur Orri. b) Daníel Þór,
sambýliskona Gyða Dögg Jóns-
dóttir, en börn þeirra eru Sara
Antonía og Hafsteinn. 2. Þór
rafeindavirki, f. 20.3. 1961 og
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
Þín vinartryggð var traust og föst
og tengd því sanna og góða,
og djúpa hjartahlýju og ást
þú hafðir fram að bjóða.
Og hjá þér oft var heillastund,
við hryggð varst aldrei kenndur.
Þú komst með gleðigull í mund
og gafst á báðar hendur.
Svo, vinur kæri, vertu sæll,
nú vegir skilja að sinni.
Þín gæta máttug verndarvöld
á vegferð nýrri þinni.
Með heitu, bljúgu þeli þér
ég þakka kynninguna,
um göfugan og góðan dreng
ég geymi minninguna.
(Höf. ók.)
Í dag kveð ég tengdapabba
minn, afa Danna, með söknuði
en líka þakklæti. Ég verð að
segja langt fyrir aldur fram því
hann var svo ungur á líkama og
sál.
Fyrst og síðast vil ég þakka
honum að hafa verið mér ein-
staklega góður tengdapabbi og
börnunum okkar frábær afi,
jafnframt að hafa verið börnun-
um sínum góður pabbi og góður
eiginmaður tengdamömmu
minnar Lillýjar. Það verður
tómlegt að hafa hann ekki hjá
okkur, sérstaklega fyrir ömmu
Lillý því þau voru einstaklega
samrýmd hjón og áttu mörg
sameiginleg áhugamál. Þau
gerðu nánast allt saman og voru
alltaf til í sprell og fjör.
Eitt af því sem einkenndi
Danna var þrautseigja og sjálfs-
bjargarviðleitni, það var ekkert
verk sem ekki var hægt að
vinna. Hann hafði góða nær-
veru, var jákvæður, glaðvær og
einstaklega hjálpsamur. Hann
var áhugasamur um heilsuna,
lífið og tilveruna og hugsaði vel
um sig og sína. Var alltaf til
staðar.
Ég veit að skemmtilegar,
fyndnar, góðar og fallegar minn-
ingar um afa Danna eiga eftir að
hlýja okkur um hjartarætur alla
tíð.
Guð veri með okkur öllum og
styrki.
Hvíl í friði, elsku Danni.
Takk fyrir allt og allt.
Þín tengdadóttir,
Siv.
Elskulegur tengdafaðir minn
lést þann 4. júlí. Það er margs
að minnast um þennan einstaka
mann eða höfðingja, eins og ég
myndi vilja kalla hann. Lífið er
einkennilegt en dauðinn er óum-
flýjanlegur, svo mikið er víst.
Enda þótt Danni hafi náð nokk-
uð háum aldri þá var eins og all-
ir ættu von á því að hann yrði
allavega 100 ára, svo hress hefur
hann verið í gegnum tíðina, en
stutt veikindi settu strik í reikn-
inginn. Minningin um einstakan
mann lifir.
Ég kynntist Daníel og Lillý
þegar við Helga felldum hugi
saman 1992. Ekki grunaði mig
þá að við ættum eftir að verða
svona miklir vinir og samferða-
menn en ég varð ríkari fyrir vik-
ið. Hann kenndi mér mikið um
lífið og tilveruna. Við áttum
margar góðar stundir saman og
þegar maður komst nálægt hon-
um gat maður dregið upp úr
honum sögur úr æsku en hann
ólst upp við kröpp kjör austur á
Breiðdalsvík.
Daníel var ekki mikið fyrir að
trana sér fram, hann lét verkin
tala. Þau eru ófá handtökin á
heimili okkar og annarra sem
hann hefur komið nálægt, eða
bara einfaldir hlutir sem þurfti
að sinna. Aldrei minnist ég þess
að hann hafi beðið eftir að aðrir
færu í verkin, hann var einfald-
lega alltaf tilbúinn að ganga til
verka hvert sem erindið var,
enda handlaginn með eindæm-
um.
Þessi hógværð sem einkenndi
hann alla tíð var aðdáunarverð.
Sama hvert litið var, alltaf lít-
illæti þó að hann tæki þátt í öllu,
veislum, mat, drykk og öllu sem
því fylgir. Aldrei neitt óhóf. Oft-
ast síðastur úr veislum eftir að
hann gekk frá öllu og yfirleitt
mættur fyrstur til að undirbúa.
Teinréttur, grannur og glæsi-
legur alla tíð, með mikinn áhuga
á fjölbreyttri líkamsrækt sem
þau stunduðu bæði af miklu
kappi. Danni og Lillý voru eins
og eitt og eru gjarnan nefnd í
sömu andrá, þau ráku saman
Hótel Eddu á Laugarvatni í um
40 ár enda bæði heimakær og
hafa átt þar sumarhús um ára-
tuga skeið. Það var sælureitur í
gegnum tíðina, og þar hófst
þeirra samband sem endaði með
sérlega farsælu hjónabandi.
Danni var ekkert alltaf sam-
mála öllum og lét alveg sína
skoðun í ljós þrátt fyrir hógværð
sína. Ég minnst þess aldrei að
hafa deilt við Danna um nokk-
urn skapaðan hlut, hvort það er
vegna þess að við náðum svona
vel saman eða hann væri svona
mikill diplómat, held að bland af
hvoru tveggja sé svarið.
Barngóður var hann með ein-
dæmum. Börnin voru mjög
hænd að honum og báru virð-
ingu fyrir honum, það merkti
maður fljótt og þau sóttu í að
vera hjá þeim á Laugarvatni eða
í Safamýri þar sem þau bjuggu
lengst af. Ófáar ferðir til Flórída
sitja í minningunni þar sem við
slökuðum á saman. Þessar
minningar skjóta upp kollinum
þegar maður lítur til baka.
En nú er búið að flauta leik-
inn af og minningin um yndis-
legan mann með einstakan kar-
akter lifir um ókomna tíð. Missir
fjölskyldunnar og Lillýjar er
mikill en Danni var elskaður og
dáður af öllum sem þekktu
hann.
Þín verður sárt saknað en
hafðu þökk fyrir allt, elsku vin-
ur.
Hvíl í friði.
Sævar Jónsson.
Elsku afi Danni.
Þegar við hugsum til þín kem-
ur upp í huga okkar hlátur, gleði
og grín.
Allar góðu minningarnar sem
við eigum um þig eru okkur dýr-
mætar, ótalmörg ferðalög sem
við fórum saman, stundirnar í
sumarbústaðnum ykkar ömmu
og allar skemmtilegu spilast-
undirnar. Það voru ófáar dýr-
mætar stundir þar sem við
krakkarnir spiluðum með þér
rommý eða kapal, þrátt fyrir að
reglurnar ættu stundum til að
breytast þér í hag.
Allar Flórídaferðirnar sem
við höfum farið saman eru
ógleymanlegar þar sem þú
naust hverrar stundar í faðmi
fjölskyldunnar sem var þér svo
kær. Við fundum svo sannarlega
fyrir því hve kærleiksríkur þú
varst og hafðir alltaf tíma fyrir
okkur til leiks og ráðagerða.
Stundirnar sem við áttum sam-
an í bílskúrnum þínum að smíða
hina ýmsu hluti, allt frá dúkku-
húsum upp í hillur fyrir leik-
föngin okkar. Þið amma fylgduð
okkur alltaf eftir og hafið verið
stór hluti af lífi okkar og öllum
okkar viðburðum eins og
íþróttamótum og tónlistarvið-
burðum.
Þú varst enginn venjulegur
afi og engum líkur, varst alltaf
til í grín og glens sem foreldrum
okkar þótti stundum nóg um, en
það fannst okkur krökkunum
skemmtilegast.
Lífið hefði verið tómlegt án
þín. Þú gafst því svo sannarlega
lit – allan regnbogann. Við mun-
um sakna allra góðu stundanna
með þér og vöfflubakstursins
sem þér fannst svo skemmtileg-
ur.
Við lofum að halda frösum
þínum á lífi og minnast þín að ei-
lífu.
Hvíl í friði, elsku afi, þín
barnabörn;
Ísabella Erna, Emil Týr,
Gabríela Rut, Daníela Sara
og Embla Nanna.
Daníel mágur minn og góður
vinur hefur nú lokið langri og
farsælli lífsgöngu sinni. Verður
hans ávallt minnst með hlýhug
og þakklæti af ættingjum og
þeim fölmörgu vinum sem notið
hafa gæsku hans og velvilja í
gegnum árin.
Ég kynntist Danna fljótlega
eftir að hann settist ungur í
Héraðsskólann að Laugarvatni,
kominn alla leið austan úr
Breiðdal. Hann var hár og
myndarlegur og vakti fljótt eft-
irtekt fyrir ýmissa hluta sakir.
Athygli mína vakti hann fyrst í
sundlauginni á staðnum, en þar
var einlægt verið að æfa og
keppa í hinum ýmsu sundgrein-
um. Hann var ágætur sundmað-
ur og leið ekki á löngu þar til
hann skaust fram úr mér og öðr-
um í lauginni og fór hann fljót-
lega að keppa á sundmótum í
sýslunni og víðar þar sem hann
vann oft til verðlauna. Þá vakti
hann sérstaka athygli í smíða-
kennslu hjá föður mínum fyrir
einstaka lagni og vandvirkni og
fallega gripi sem frá honum
komu.
Eftir tveggja vetra nám í hér-
aðsskólanum sótti hann um að
verða lærlingur hjá föður mín-
um í húsgagnasmíði. Var það
auðsótt mál þar sem smíðahæfi-
leikar hans voru ótvíræðir og
lauk hann meistaranámi í grein-
inni nokkrum árum síðar. Á
þessum árum fór Danni að
skjóta sér í Lillý systur minni
sem leiddi til giftingar þeirra í
júní 1957. Stigu þau þar mikið
gæfuspor, en 60 ára sambúð
þeirra hefur verið sérlega far-
sæl og samstillt. Þau eignuðust
þrjú vel gerð börn sem öll eru
vel gift, barnabörnin eru sjö og
barnabarnabörnin nú fimm tals-
ins.
Eftir stuttan búskap í Kefla-
vík fluttust þau Danni og Lillý
til Reykjavíkur og hafa lengst af
búið að Safamýri 93. Frá árinu
1962 og í nær 40 ár sáu þau um
rekstur Hótels Eddu á Laugar-
vatni sem var í húsnæði
Menntaskólans þar á sumrin og
var eitt fyrsta Edduhótelið á
landinu. Naut samheldni þeirra
sín vel í þessu starfi og höfðu
þau til samans allt það sem
þurfti til að reksturinn gengi vel
og gera hótelið vinsælt. Á vet-
urna störfuðu þau síðan í
Reykjavík, Danni við sína iðn-
grein og Lillý við hússtjórnar-
kennslu.
Daníel var vandaður maður til
orðs og æðis og var hæverskan
honum eðlislæg. Hann var
einkar skapgóður og hafði gott
skopskyn og var hann því góður
og skemmtilegur ferðafélagi og
er margs að minnast úr fjöl-
mörgum ferðum okkar. Daníel
var sannkallaður þúsundþjala-
smiður og leituðu því ættingjar
og vinir mikið til hans eftir að-
stoð sem alltaf var fúslega veitt.
– Danni og Lillý voru svo lán-
söm að eiga saman mörg og
margvísleg áhugamál. Sérstak-
an áhuga höfðu þau á allri lík-
amsrækt, sund og leikfimi mikið
stunduð svo og þátttaka í
gönguhópi. Á tímabili var spilað
golf og farið á skíði bæði heima
og erlendis og náðu þau allgóð-
um árangri í hvorutveggja.
Daníel byggði sér og fjöl-
skyldu sinni sumarbústað rétt
innan við Laugarvatn. Á þessum
sælureit hafa þau hjónin mikið
dvalið á sumrin, einkum hin síð-
ari ár eftir að þau hættu störfum
og ellin færðist yfir.
Ég og fjölskylda mín vottum
Lillý og fjölskyldu hennar inni-
lega samúð. Góður maður hefur
kvatt sem minnst er með sökn-
uði og þakklæti. Blessuð sé
minning hans.
Stefán G. Þórarinsson.
Brosmildur, hlýr og traust-
vekjandi. Þannig minnist ég
Daníels frá fyrstu tíð. Það var
gott að hafa þau Lillý og Danna
með í skíðahópnum okkar. Alltaf
jákvæð og notaleg, gestrisin og
hjálpfús.
Eitt fagurt sumarkvöld á leið
úr Kerlingarfjöllum ákváðum
við Kristín að koma við á Eddu-
hótelinu á Laugarvatni og fá
okkur silung. Þar hittum við
Lillý og Daníel, sem sáu um
reksturinn. Ég mundi eftir Lillý
frá því ég var í íþróttakennara-
skólanum, fallegu heimasæt-
unni, dóttur Þórarins, smíða-
kennara. Var ég spenntur að
sjá, hvaða stælgæi hefði náð í
hana! Og þarna birtist hann, hár
og myndarlegur, ósköp notaleg-
ur náungi. Við nánari kynni
reyndist hann vera einstakt
ljúfmenni, hress og skemmtileg-
ur. Hann var listasmiður, sem
allt lék í höndunum á. Alltaf
boðinn og búinn til þess að lið-
sinna með allt sem lagfæra
þurfti.
Það leið ekki á löngu, þar til
þau komu til okkar á skíði í
Kerlingarfjöll. Og fyrr en varði
voru þau komin í skíðahópinn
okkar góða sem lagði skíða-
svæðin í Ölpunum undir sig á
hverjum vetri í fjöldamörg ár.
Ógleymanlegar ferðir, þar sem
gleðin og vináttan réð ríkjum.
Þar tengdust margir tryggðar-
böndum fyrir allt lífið. Nú, þeg-
ar við Kristín kveðjum okkar
kæra vin Daníel, með söknuði
og þakklæti fyrir allar góðu
samverustundirnar, veit ég að
skíðavinirnir taka heilshugar
undir innilegar samúðarkveðjur
okkar til elsku Lillýar og allra
þeirra nánustu.
Valdimar Örnólfsson.
Ég sit og reyni að skrifa
minningarorð um elsku afa en
orð fá því varla lýst hversu sárt
ég sakna hans. Ég veit að afi
hefði ekki viljað að við dveldum
í sorginni heldur héldum áfram
að njóta lífsins. Það gerði hann
svo sannarlega með ömmu sér
við hlið og eftir sitja dýrmætar
minningar um yndislegar stund-
ir sem við áttum saman. Þessi
stutta grein nær ekki utan um
allar minningarnar en þær ylja
manni um hjartarætur á erfið-
um stundum sem þessum.
Afi var einstakur. Hár og
grannvaxinn, ljúfur og yfirveg-
aður og vildi alltaf að öllum liði
vel. Hann var töffari. Lét ekki
mikið fyrir sér fara en tjáði
væntumþykju með einstakri
hjálpsemi og sannri vináttu án
þess að ætlast til neins á móti.
Hann gat verið þver, átti það til
að blóta og fór ekkert alltaf eftir
settum reglum. Allt þetta gerði
hann einstakan í mínum augum.
Það var alltaf hægt að leita til
afa og hann tók á móti manni
með innilegu faðmlagi. Þegar ég
var yngri trúði ég að afi gæti
smíðað allt í bílskúrnum sínum.
Hann sýndi mér á móti að ég
gæti gert allt sem ég vildi. Ég
hafði mikinn áhuga á að aðstoða
hann á Hótel Eddu og var rétt
um tíu ára gömul þegar hann
kenndi mér á peningakassa til
að ég gæti afgreitt með honum í
minjagripabúðinni. Þar tókum
við saman á móti ferðamönnum
og seldum þeim póstkort og
lopapeysur. Hann kenndi mér
einnig á símkerfið til að ég gæti
leyst af í gestamóttökunni og
það liðu ekki mörg ár þar til ég
var komin í fulla vinnu. Þegar ég
var 15 ára kenndi hann mér að
keyra beinskiptan bíl og þegar
ég keypti mína fyrstu íbúð var
hann okkur innan handar í öll-
um framkvæmdum. Þrátt fyrir
veikindi síðustu mánuði vildi
hann áfram vera inni í öllum
framkvæmdum og kom með góð
ráð. Svona sinnti hann öllum í
kringum sig, af einstakri um-
hyggju og drifkrafti.
Elsku afi, það er hálf-óraun-
verulegt að þú skulir ekki vera
lengur meðal okkar. En þú ert
ekki farinn. Þú lifir í hjörtum
okkar, í sögunum og öllum fal-
legu minningunum sem við eig-
um um þig. Ég sakna þín og
mun elska þig að eilífu.
Hildur Björk.
Daníel Þór
Emilsson
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
fósturfaðir, tengdafaðir, afi og langafi,
ÞORBERGUR SVEINSSON
húsasmíðameistari og sjómaður
frá Barðsnesi,
lést á hjúkrunarheimilinu Hamri Mosfellsbæ
8. júlí.
Útförin fer fram frá Fella- og Hólakirkju mánudaginn 18. júlí
klukkan 13.
.
Ingibjörg Símonardóttir,
Berglind Þorbergsdóttir, Jón Valgeir Jónsson,
Sigurður S. Þorbergsson, Linda Sólveig Birgisdóttir,
Sigrún Þorbergsdóttir, Ástþór V. Jóhannsson,
Símon H. Vilbergsson, Inga Arna Heimisdóttir,
Tómas L. Vilbergsson, Hafdís Þorvaldsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Elskulegur bróðir okkar,
EINAR ARNÞÓR SNÆBJÖRNSSON,
Geitdal,
lést á Landspítalanum 10. júlí. Útförin fer
fram í Þingmúla föstudaginn 15. júlí
klukkan 14.
.
Jón Snæbjörnsson,
Bjarni Snæbjörnsson
og aðrir aðstandendur.
Yndislegi pabbi okkar,
SIGURÐUR GÍSLASON,
Akurgerði 10,
Hóli, Akranesi,
lést 10. júlí í faðmi ástvina sinna.
Útförin fer fram frá Akraneskirkju
föstudaginn 15. júlí klukkan 13.
.
Seselia G. Sigurðardóttir, Svanur Guðrúnarson,
Sandra Liv Sigurðardóttir, Hjalti Á. Þorleifsson,
Jón Gísli Sigurðsson.