Morgunblaðið - 12.08.2016, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. ÁGÚST 2016
✝ Viggó ArnarJónsson fædd-
ist að Arnarstöðum
í Núpasveit í Norð-
ur-Þingeyjarsýslu
11. febrúar 1939.
Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skjóli 8. ágúst
2016.
Foreldrar hans
voru Jóhanna Arn-
fríður Jónsdóttir
frá Möðrudal, f. 16. janúar
1907, d. 1986, og Jón Eyjólfur
Jóhannesson frá Fagradal, f. 9.
apríl 1906, d. 1981. Fjölskyldan
fluttist í sumarbyrjun 1939 í
Fagradal á fjöllum og bjó þar
til ársins 1944, en fluttist þá í
Möðrudal og bjó Viggó þar til
ársins 1963. Systkini Viggós
eru: Gunnlaugur Aðalsteinn, f.
1931, d. 2012, Arnþór Kristján
Jóhannes, f. 1933, Þórlaug Að-
albjörg, f. 1934, d. 2008, Gunn-
þórunn Anna, f. 1937, Val-
gerður Steinunn, f. 1940,
31. maí 1973, maki Smári
Brynjarsson frá Seyðisfirði, f.
26. janúar 1972. Börn þeirra
Brynjar Örn, f. 6. desember
1994, Elvar Atli, f. 5. október
2001, og Herdís Arna, f. 3.
febrúar 2004.
Á uppvaxtarárum sínum í
Möðrudal sinnti Viggó búverk-
um ásamt því að fara í póst-
ferðir og á vetrarvertíðir í
Vestmannaeyjum og á Höfn í
Hornafirði. Á þessum tíma
stundaði hann einnig utan-
skólanám við Bréfaskóla SÍS
og lauk þaðan vélstjóraprófi.
Viggó fluttist til Reykjavíkur
1963 þar sem hann starfaði
m.a. sem verkstjóri í ofnasmiðj-
unni Runtal-ofnum. Þá var
hann nokkrar vertíðir á síld-
arárunum á Seyðisfirði og vann
þar á Ströndinni.
Viggó og Herdís bjuggu í
Reykjavík á árunum 1965 til
1975, en þá flutti fjölskyldan
austur á Hérað þar sem hún
byggði sér hús í Fellabæ og
þar starfaði Viggó lengst af hjá
Trésmiðju Fljótsdalshéraðs.
Sumarið 2004 fluttu þau hjónin
aftur til Reykjavíkur.
Útför Viggós fer fram frá
Langholtskirkju í dag, 12.
ágúst 2016, kl. 13.
Halldóra Jóna, f.
1944, og Kristín
Dúlla, f. 1948.
Viggó kvæntist
29. janúar 1966
eftirlifandi eig-
inkonu sinni, Her-
dísi Eiríksdóttur, f.
23. nóvember 1943
á Eyri við Ingólfs-
fjörð. Foreldrar
hennar voru Ást-
hildur Kristín Jón-
atansdóttir frá Skeggjastöðum
í Miðfirði og Eiríkur Engilbert
Eiríksson frá Súðavík, ólst upp
á Eyri við Ingólfsfjörð. Viggó
og Herdís eignuðust tvær dæt-
ur: 1) Hildur Ásta Viggósdóttir,
f. 10. júní 1966, maki Sigurgeir
Sigmundsson frá Reykjavík, f.
8. september 1958, börn henn-
ar Daníel Freyr, f. 17. maí
1988, og Arnar Geir, f. 14.
september 1993, börn hans
Davíð, f. 21. september 1987,
og Sandra, f. 21 júlí 1986. 2)
Vigdís Hrönn Viggósdóttir, f.
Elsku frændi minn og vinur,
Viggó frá Möðrudal, lést 8. ágúst
sl. eftir langa baráttu við Park-
inson-sjúkdóminn. Foreldrum
mínum var ætíð mjög kært til
Viggós og er Herdís kom inn í líf
hans tóku þau henni opnum örm-
um og mikil vinátta var þar á
milli. Eftir að foreldrar mínir
fluttu í Egilsstaði voru þau ófá
verkin sem hann gerði fyrir þau
og margar voru þær kökurnar og
brauðin sem Herdís bakaði og
færði þeim í Miðvanginn.
Þegar ég fékk þá hugdettu að
byggja mér sumarhús á Víðihóli
fórum við pabbi til Viggós til að
falast eftir því að hann yrði mér
innan handar og minn aðalráð-
gjafi við bygginguna. En auðvit-
að fór það þannig að hann gerði
allt sem hann gat og miklu
meira. Áhugi hans var svo mikill
að alveg var sama hvaða vitleysa
mér datt í hug, hann tók öllu
brosandi. Stundum fórum við
upp á Fjöll snemma að morgni
og heim að kvöldi einungis til að
mæla og hugsa. Mamma sagði
eitt sinn við mig, „Hvað eruð þið
Viggó nú að fara að gera upp eft-
ir“? og svaraði ég „Við erum að
fara að mæla og hugsa“. Þá
dæsti hún og sagði „Aumingja
Viggó“. Ég sagði Viggó þetta
þegar við vorum að keyra upp úr
Jökuldalnum. Hlógum við svo
mikið að þessu að ég varð að
stoppa bílinn. Þetta var alveg
yndislegur tími og gátum við
endalaust gantast með hlutina og
mikið var búið að hlæja. Stund-
um kom Herdís með, pabbi og
Sigríður Friðný sem þá var fimm
ára. Þegar Sigríður var spurð
hvernig hún nennti þessu svaraði
hún að þetta væri svo skemmti-
legt, enda Viggó svo duglegur að
hafa hana með í verki, enda lét
hann okkur alltaf halda að við
værum algerir snillingar. Hann
kenndi mér mikið um smíðar og
stakk að mér einu og einu skrúf-
járni og þvingu sem hann sagði
að væri nauðsynlegt að hafa hér
upp frá. Enn í dag nýt ég hand-
verka hans í Höllinni minni á
Fjöllum og hefði hans ekki notið
við hefði hún ekki orðið að því
sem hún er og hefði kannski ekki
orðið að veruleika. Viggó var ein-
stakur að því leyti að vera alltaf
glaður og hvetjandi. Hann hvatti
mig áfram við smíðina, hvort sem
um húsið eða Hallarpallinn var
að ræða.
Ég kveð Viggó með þakklæti í
hjarta og sendi Herdísi, dætrum
og fjölskyldum þeirra mínar inni-
legustu samúðarkveðjur. Við
kveðjum góðan dreng.
Oktavía H. Ólafsdóttir.
Árið er 1964. Ég er ásamt vin-
konu minni á kvöldrúntinum í
Reykjavík og er við göngum
þennan hefðbundna rúnt niður
Bankastræti rennur amerískur,
blár kaggi, Ford 5́9, upp að hlið
okkar og stansar. Í framsæti
bílsins situr Herdís systir mín og
hrópar til okkar að setjast upp í
bílinn. Við smeygjum okkur inn í
aftursætið. Við stýrið er ungur,
hress náungi sem spjallar hisp-
urslaust við okkur unglingsstelp-
urnar. Þannig voru fyrstu kynni
mín af Viggó Jónssyni frá
Möðrudal, síðar mági mínum
sem þarna var á rúntinum með
nýju kærustuna. Frá þeim tíma
varð hann vinur minn og vel-
gjörðarmaður. Hann var maður-
inn sem reddaði öllu stóru og
smáu. Rúmlega tvítug keypti ég
fyrsta bílinn minn með dyggri
aðstoð Viggós og í hvert skipti
sem eitthvað kom upp á var hann
óðara mættur, ýmist til að skipta
um dekk eða skríða undir bílinn
og úrskurða svo um framhaldið.
Greiðviknari og hjálpsamari
mann var vart að finna og ég veit
með vissu að þeir sem hann
þekktu geta heilshugar tekið
undir það.
Fyrstu árin bjuggu Viggó og
Herdís í Reykjavík, eignuðust
þar sínar tvær dætur en fluttu
síðar austur í Egilsstaði. Með
tímanum byggðu þau sér ein-
býlishús í Fellabæ og bjuggu þar
í fjöldamörg ár. Örlögin höguðu
því þannig að innan við fertugt
greindist Viggó með þann illvíga
sjúkdóm Parkinson. Framan af
hafði hann þokkalega starfsgetu
en síðar þegar sjúkdómurinn
ágerðist lá leiðin aftur til Reykja-
víkur. Síðastliðin sjö ár dvaldist
hann á hjúkrunarheimilinu Skjóli
í Reykjavík.
Nú þegar Viggó hefur lokið
lífsgöngu sinni minnist ég og fjöl-
skylda mín allra góðu stundanna
sem við áttum á heimili hans og
Herdísar sem stóð okkur alltaf
opið. Eins og farfuglarnir á vorin
ókum við á hverju einasta sumri í
ótalmörg ár austur þar sem okk-
ur var tekið sem höfðingjum og
ófá voru þau skiptin sem Sigga
dóttir mín dvaldi hjá þeim og átti
þar góðar stundir. Þetta einstaka
samband og umgengni hefur
haldist æ síðan. Vinskapurinn
hélt áfram með dætrum þeirra,
Hildi og Vigdísi, og hefur okkar
heimili ætíð staðið þeim og fjöl-
skyldum þeirra opið. Öll minn-
umst við manns sem alltaf var
léttur í lund og fórst allt verk vel
úr hendi, hvort sem það var að
setja upp rólur fyrir börnin,
gleðja þau með því að fylla sund-
laugina við húsið af vatni eða
hjálpa vinum og vandamönnum.
Hann var það sem með réttu má
kalla þúsundþjalasmiður.
Fyrir hönd eiginmanns og
barna, systkina minna og fjöl-
skyldna þeirra kveð ég Viggó
með þeirri virðingu sem hann á
skilið og sendi Herdísi, dætrum
og fjölskyldum þeirra innilegar
samúðarkveðjur.
Valgerður Eiriksdóttir.
Viggó Arnar
Jónsson
HINSTA KVEÐJA
Þú ávallt fylltir hjörtu af gleði
réttir fram hjálparhönd
þegar fólk átti í streði.
Einstakur bróðir varstu mér
og óskaði ég ávallt
að fylgt gæti ég þér.
Nú á kveðjustundu er
mér efst í huga þakklæti
fyrir samfylgdina
og bið að ljósið lýsi upp
þinn veg til æðri tilveru þar
sem þín bíða vinir í varpa.
Elsku Herdís og fjöl-
skylda, okkar innilegustu
samúðarkveðjur
Minning Viggós bróður
lifir.
Kristín Dúlla og fjölskylda.
þekktir orðið allt og alla. Þú
naust þess að fara í Hveragerði,
Stykkishólm eða á Kanarí að
sóla þig. Púttdellu fékkstu svo á
háu stigi og varðst bara ansi
góð, komst svo arkandi í kaffi
með verðlaunapeningana svo að
klingdi í. Rúmlega sjötug fórstu
að kvarta yfir því að vera ekki
orðin langamma. Innan fárra ára
var aldeilis bætt úr því; nú er
sjötta langömmubarnið á leið-
inni, lítil stelpa sem Birkir Rafn
og Elísabet eiga von á þann 14.
ágúst og þú barðist hart fyrir
því að ná að sjá hana en þurftir
að játa þig sigraða, elsku
mamma. Já, það er margt sem
þú áttir ógert; langömmubörnin
áttu öll að fá jólasokka í jólagjöf,
þú varst búin með þrenn pör og
ég vona að ég geti lokið við hin
þrenn í tíma. Þú varst leið yfir
því að ná ekki að klára húfuna
hans Breka en ég er búin að
biðja Hildi Hlín um að klára
hana fyrir þig.
Elsku mamma, þú varst
drottning í hárri höll, þeir voru
erfiðir þessir 66 dagar sem þú
varst veik en ég er bæði sátt og
glöð með að hafa farið í gegnum
þetta með þér. Við bæði grétum
og hlógum mamma mín. Við náð-
um síðan öll að vera hjá þér þeg-
ar þú skildir við og lokaðir þín-
um mislitu augum. Guð einn veit
hvað ég á eftir að sakna þín, ger-
semin mín, og mundu að þú
varst besta mamma í heimi. Ég
elska þig.
Þín dóttir,
Bjarnlaug.
Elsku besta mamma mín,
mikið er þetta mér óraunveru-
legt að þú sért ekki lengur hér
hjá okkur. Þetta gerðist allt svo
hratt; algerlega á ljóshraða.
Mikið á ég eftir að sakna þín,
elsku mamma. En ég þarf bara
að muna hvað ég er rosalega
heppin að eiga svo margar ynd-
islegar minningar um þig. Þú
varst ekki bara lang besta
mamman í öllum heiminum held-
ur varst þú líka ein af mínum
bestu vinkonum. Við erum búnar
að ganga í gegnum svo margt
saman. Við fjölskyldan höfum
átt yndislegar stundir saman,
t.d. má nefna hvað það var oft
mikið hlegið og mikið fjör á
Heiðarhrauninu og spjallið stóð
oft langt fram á nótt, sem endaði
oftast á þessum orðum frá
pabba: „Hvað er þetta? Ætlið
þið ekkert að fara að sofa í haus-
inn á ykkur.“ Grín og glens var
nú alveg að þínu skapi. En við
höfum nú grátið af gleði nokkr-
um sinnum saman, og jú, svo
hefur sorgin bankað upp á hjá
okkur og þá höfum við grátið af
mikilli sorg. Það sem kemur svo
sterkt upp í huga mér núna, er
að við systkinin fengum tvær
setningar frá ykkur pabba með
okkur út í lífið. Þetta eru setn-
ingar sem ég segi við mín börn í
þeirri trú að þær hjálpi þeim
líka á lífsleiðinni. Það var alveg
sama hvaða vitleysu maður var
búinn að koma sér í, þið pabbi
dæmduð aldrei, heldur stöppuð-
uð þið í mann stálinu og gáfuð
okkur kraft og í kjölfarið komu
þessar setningar frá ykkur:
„Ekki dæma aðra því þú veist
aldrei hvort þú eigir sjálf/ur eft-
ir að lenda í sömu sporum á lífs-
leiðinni.“ Og svo: „Það er ekkert
svo slæmt að það sé ekki hægt
að laga það.“ En nú græt ég
stanslaust þar sem söknuður
minn er svo mikill til þín, ég
sakna líka pabba endalaust mik-
ið. En nú er ég búin að átta mig
á því að þessi söknuður til ykkar
er svo mikill að það er ekki hægt
að laga hann, því miður. En ég
er líka búin að komast að því á
lífsleið minni að það er ekki
hægt að laga söknuð vegna ást-
vinamissis, söknuður lagast aldr-
ei en það er hægt að læra að lifa
með þessu. Nú, allt í einu, finnst
mér eins og að þú sért að
strjúka á mér öxlina, en þú ert
samt smá hlæjandi að mér. Því
ég sit hér og er að koma ein-
hverju á blað um þig. Ég er um-
vafin yndislegum minningum um
þig og græt af söknuði til þín.
Ég er búin að troða bréfi í báðar
nasirnar á mér þar sem ég græt
svo svakalega mikið. Það er nú
ekki hægt annað en að hlæja að
þessum tissjúbréfum í nösum
mínum. Sem betur fer er oft
stutt í húmorinn hjá okkur, þú
hafðir húmorinn sko með þér í
gegnum veikindin þín. Ég
gleymi því aldrei einn morgun-
inn á spítalanum, þú hafðir ælt
og varst með frekar mikla
ógleði, að þá sagðir þú við
hjúkkuna: „Ég get allavega lofað
þér því, elskan mín, að ég er
ekki ólétt, þetta er ekki morgun-
ógleði hjá mér.“ Mikið hlógum
við að þessu gríni hjá þér þenn-
an morguninn. Svo var nú já-
kvæðnin heldur ekki langt frá í
veikindunum þínum og baráttu-
hugurinn var alltaf til staðar
þrátt fyrir þessa miklu verki
sem hrjáðu þig í þessari
rússíbanaferð sem við vorum í.
Þú hafðir frábær vopn með þér,
húmor, jákvæðni og baráttuhug,
en þau dugðu ekki til í þessari
orrustu. Ég er svo svakalega
stolt af þér, elsku mamma, ég
veit ekki hvernig ég á að að
þakka Guði fyrir það yndislega
hlutverk sem hann gaf mér í
þessu lífi að fá að vera dóttir þín.
Ég verð Guði ævinlega þakklát,
því betri móður er ekki hægt að
hugsa sér.
Ég elska þig endalaust, elsku
mamma, knúsaðu pabba frá mér.
Guð geymi ykkur.
Guðrún María
Vilbergsdóttir.
Elsku besta amma, það er svo
mikið erfitt að fatta það að þú
sért ekki lengur hjá okkur, þetta
er allt svo skrítið. Þú ert komin
til himna til afa og situr við hlið-
ina á honum og horfir niður til
okkar. Mér þótti svo fallegt
hvernig Friðjón Ingi var að út-
skýra fyrir Agnesi Eyvöru
hvernig þetta væri. Amma sefur
núna á daginn og vakir á nótt-
unni eins og Villi afi gerir til að
passa okkur á nóttunni.
En mikið eigum við margar
og yndislegar minningar um þig,
elsku amma. Við höfum verið
svo heppin að búa svona nálægt
þér og að fá að vera mjög mikið í
kringum þig, ekki bara af því að
samgangurinn var mikill því þú
varst líka svo dugleg að hjálpa
mömmu með systkini mín ef
leikskólinn var lokaður eða bara
ef þau voru veik. Þú varst alltaf
tilbúin að hjálpa, sama hvað það
var. Við bræðurnir vorum svo
heppnir að læra á spil hjá þér,
þú varst svo mikil spilakona,
fyrsta spilið sem maður lærði
hjá þér var Olsen Olsen og er
Friðjón Ingi alveg búinn að læra
það, hann biður okkur oft að
koma í Olsen Olsen. En ég þarf
að taka við og klára að kenna
litla stuðboltanum henni Agnesi
Eyvöru fyrir þig, amma mín ,
því þú varst nú bara nýbyrjuð að
kenna henni Olsen Olsen. Ég tek
stoltur við af þér að klára að
kenna litlu systur, því ég er mik-
ill spilakarl eins og þú, ég hef
svo væntanlega erft þetta frá
þér, amma mín, hversu sjúkur
ég er í spil og spilagaldra.
Við elskum þig, elsku amma
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Vilberg Atli, Friðjón Ingi
og Agnes Eyvör.
Mig grunaði ekki í byrjun
sumars að ég ætti eftir að sitja
hér á fallegu ágústkvöldi vitandi
það að þú værir ekki lengur með
okkur. Á svona tímum hellast yf-
ir mann minningarnar frá þeim
tíma sem við áttum saman.
Ég man alltaf eftir því að þeg-
ar við Halldór vorum frekar ný-
byrjuð saman þá var hann mjög
ákveðinn í því að ég kæmi með
honum upp í Grindavík til þín og
fengi að smakka kúrekastöppu
og indíánamús. Ég man alltaf að
ég hugsaði hvað það væri nú í
ósköpunum en þar sem hann
lagði mikla áherslu á það þá
varð ég auðvitað að prufa og ég
var sko ekki svikin. Við höfðum
ákveðið að gista í hjá þér og í há-
deginu daginn eftir þá sátum við
öll saman við hringborðið í eld-
húsinu, ræddum allt milli himins
og jarðar og gæddum okkur á
ekta kúrekastöppu og með því,
það var ein af fyrstu ógleym-
anlegu minningunum sem við
áttum eftir að eiga saman.
Margar yndislegar minningar
bættust við í framhaldinu eins
og til dæmis allar minningarnar
úr heimsóknunum ykkar Bjarn-
laugar og Dúnu til okkar Hall-
dórs í Köben, ættarmótin, ferð-
irnar á Skagaströnd og ekki má
gleyma spilakvöldinu eftir-
minnilega jólin 2007.
Ég hugsa líka oft hlýtt til
minningarinnar þegar við Hall-
dór tilkynntum þér að von væri
á barni hjá okkur. Þú varst svo
glöð og hamingjusöm fyrir okk-
ar hönd og beiðst spennt með
okkur eftir komu hans. Stundin
sem þú hittir Fannar Mána fyrst
var svo falleg og henni gleymi ég
aldrei.
Allar þessar minningar á ég
eftir að geyma í hjarta mínu og
hugsa til þeirra um ókomna tíð.
Þú varst alltaf svo hress og
skemmtileg og alltaf til í fjör. Þú
vildir hafa gaman í kringum þig
og ég brosi með mér þegar ég
hugsa til smitandi hláturs þíns.
Ég hugsa svo oft hvað ég var
heppin að kynnast þér og fá eina
aukaömmu í kaupbæti.
Óvænt kom kallið og kveðjustundin
sár.
Ég kynnin vil þakka og met sérhvert
ár,
sem saman við áttum í þessum heimi.
Nú Guð góður faðir þig varðveiti og
geymi.
(Kristín Ösp Jónsdóttir)
Elsku Bjarnlaug, Jói og
Dúna, ég bið þess að góður Guð
veiti ykkur styrk á þessum erf-
iðu tímum.
Hildur Hlín.
HINSTA KVEÐJA
Elsku amma, takk fyrir
allan stuðninginn, óþrjót-
andi þolinmæði, skilyrðis-
lausa ást, allar góðu stund-
irnar og fíflaskapinn í
gegnum árin
Ég mun sakna þín.
Halldór Vilberg.
Okkar ástkæri
ÞÓRARINN GUÐMUNDSSON,
bóndi frá Valdalæk,
til heimilis að Sunnubraut 5,
Grindavík,
lést á heimili sínu 17. júlí. Útför hefur
farið fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Hjartans þakkir til allra sem sýndu okkur samúð,
hlýju og kærleik.
Fyrir hönd aðstandenda,
.
Kristín Þóra Valdimarsdóttir.
Hjartkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
AAGE PETERSEN,
vélfræðingur,
Vesturtúni 28, Álftanesi,
lést á heimili sínu 9. ágúst.
.
Elín Sigurjónsdóttir,
Guðný Lára Petersen,
Selma Björk Petersen, Ellert Gissurarson,
Styrmir Petersen, Margrét Gilsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.