Morgunblaðið - Sunnudagur - 21.08.2016, Síða 30

Aleinn í
auðninni
Ljósmyndir/Friðþjófur Högni Stefánsson
Þórólfur Jarl Þórólfsson er eini Íslend-
ingurinn sem gengið hefur þvert yfir
Ísland fjórum sinnum. Það hefur hann
gert annað hvert ár síðan 2010; nú
síðast í sumar en þá gekk hann einn
síns liðs mestalla leiðina, rúmlega 700
kílómetra. Ferðin tók 45 daga.
Ásdís Ásgeirsdóttir asdis@mbl.is
lítið sem ekkert um mannaferðir á
hálendinu en einnig sé það kostur
að missa af Eurovision. Hann hag-
aði ferðinni þannig að hann náði að
horfa á nánast alla leiki íslenska
landsliðsins á EM, enda mikill fót-
boltaáhugamaður. En ferðin í ár
var mun erfiðari en áður.
„Í þessari ferð var ég tveimur
vikum á eftir áætlun,“ segir hann
en ferðin tók 45 daga.
Á göngunni þurfti Þórólfur að
bera allar vistir; bakpoka, tjald og
þurrmat. Pokinn vó á bilinu 35 til
40 kíló. Í fyrri ferðum hafði hann
skipulagt fyrirfram að fá sendar
vistir á nokkra staði á leiðinni. „En
síðast var eiginlega ekkert svoleið-
is. Frá Fljótsdal var ég með allt á
mér,“ segir hann en í upphafi voru
þeir tveir sem lögðu af stað. Fé-
laginn þurfti að hætta göngu eftir
átta daga sökum meiðsla.
Í krapi upp að mitti
Næsta mánuðinn gekk Þórólfur því
aleinn. Blaðamaður getur ekki
ímyndað sér hvernig það er, sú til-
finning. „Það er fínt!“ segir Þór-
ólfur. „Ég fæ ekkert leiða á þessu
en það var svolítið erfitt núna því
færið var svo hrikalega þungt og
svo mikill snjór. Það var svo hlýtt
að það fraus ekki á nóttunni þannig
að maður gat ekki snúið sólar-
hringnum við og labbað á nótt-
unni,“ segir hann og útskýrir að
betra sé að ganga á frosnum næt-
ursnjó. „Þá er stífara undir. En
það gerðist ekki núna og maður
sökk í hverju einasta skrefi. Í krapi
upp í mitti, það var frekar þungt.“
Blaðamaður furðar sig á þessu og
spyr hvort þetta sé einhvers konar
sjálfspíning. „Nei, kannski fyrir
suma,“ segir hann brosandi.
Spurður um undirbúning segist
hann ekki æfa sérstaklega fyrir
gönguna. „Ég geri ekkert líkam-
lega, horfi bara á fótbolta,“ segir
sinnar þegar hann er aleinn í auðn-
inni. Þrátt fyrir einveruna leiðist
honum aldrei og finnur ekki til
hræðslu.
Með 40 kíló á bakinu
Fyrsti leiðangurinn var farinn árið
2010 en nú eru þeir orðnir fjórir.
Þórólfur hefur aldrei gengið sömu
leiðina en hann hefur þverað landið
frá öllum hornum, svo að segja.
Ferðin í sumar var farin frá aust-
asta tanga Íslands til hins vestasta.
Þórólfur lagði af stað í maí, eins
og í fyrri ferðum. Hann segir þá
Hann er síðhærður ogskeggjaður og alveg einsog maður gæti ímyndað
sér að íslenskur karlmaður líti út
sem gerir sér lítið fyrir og gengur
yfir Ísland. Maður sem leggur á sig
að ganga um ósnortna náttúru,
aleinn og yfirgefinn. Einhver sem
þarf ekkert pjatt eða prjál. Maður
sem stendur af sér veður og vind
og veður krap og snjó upp í mitti
án þess að væla.
Að ögra sjálfum sér
Þórólfur Jarl heitir hann og er yfir-
vegaður í háttum og hógvær um af-
rek sín. Ég spyr hann: af hverju að
ganga þvert yfir landið? „Af því
bara,“ svarar hann. „Ég er engin
sérstök fjallageit, þetta er eiginlega
bara áskorun, að ögra sjálfum sér,“
segir hann. Þórólfur nýtur kyrrð-
arinnar og fegurðarinnar á hálend-
inu. „Það eru engin ummerki eftir
manninn neins staðar. Það er svo
fallegt. Og þessi tilfinning að vera
aleinn, að vera fyrsta manneskjan
sem hefur nokkurn tímann gengið
þarna. Það er geggjað,“ segir Þór-
ólfur sem segist finna til smæðar
hann kíminn. „Pokinn léttist eftir
því sem maður gengur lengra. Það
tekur svona viku, tíu daga að detta
inn í gönguform,“ segir Þórólfur
sem er með sterkt bak. Hann
gengur alltaf með göngustafi. „Það
„lúkkar“ ekkert rosa vel en tekur
þyngdina af.“
Leið næstum yfir mömmu
Baðmál ber á góma. Þórólfur segir
hvergi hægt að komast í bað á leið-
inni. „Ég fór í fótabað í Laugafelli.
Það er fullt af laugum á leiðinni en
þær eru aldrei á leiðinni minni,“
segir hann. „Þegar ég kemst niður
á malbik kemst ég í sturtu. En
lyktin er ekki mjög góð. Maður
hættir sjálfur að finna hana eftir
nokkra daga, það er mjög jákvætt,“
segir Þórólfur. „Mamma og pabbi
komu og hittu mig þegar ég kom
niður í Hrútafjörð. Það leið næst-
um yfir mömmu, það var svo vond
lykt af mér. Þá var ég rekinn í
sturtu,“ segir hann brosandi.
Vöðlur í átján daga
Þórólfur hefur lært ýmislegt nyt-
samlegt á fyrri ferðum sínum yfir
landið og gengur nú gjarnan í vöðl-
um. „Ég var í þeim í átján daga í
röð. Það er svo blautt. Í fyrstu
ferðinni vissum við ekkert hvað við
vorum að gera og fórum alltaf úr
skóm, sokkum og buxum og óðum
ísköld vöð. En nú tek ég bara vöðl-
ur með og get þá farið beint af
augum,“ segir hann. Þess má geta
að þegar hann er í vöðlunum geng-
ur hann í Converse-strigaskóm.
Spurður hvers vegna í ósköpunum
svarar hann: „Það er bara svo töff.
Alveg eins og ég fer alltaf í skyrtu
og bindi á föstudögum.“
Holuhraun seinfarið
Leiðin lá oft beint yfir jökla og
grýtt hraun. Hætturnar eru víða;
bæði geta veður verið válynd og
Þórólfur Jarl þekkir lík-
lega hálendið betur en
flestir. Enginn annar Ís-
lendingur hefur gengið
fjórum sinnum yfir
landið en ný leið var
valin í hvert skipti.
HEILSA Talið er að 0,2% barna á Íslandi séu með bráðaofnæmi fyrir jarð-hnetum. Mikilvægt er að allir sem umgangast barnið sniðgangi hnetur
að öllu leyti. Minnsta snerting við hnetur getur endað í ofnæmislosti.
Bráðaofnæmi fyrir hnetum
30 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 21.8. 2016
SILKIMJÚKAR hendur
SJÁ ÚTSÖLUSTAÐI Á WWW.HEGGIS.IS