Morgunblaðið - 24.11.2016, Qupperneq 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. NÓVEMBER 2016
✝ KristbjörgMargot Oline
Jónsdóttir fæddist í
Álasundi í Noregi
11. febrúar 1918.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Hrafnistu í Reykja-
vík 12. nóvember
2016.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Jón
Bergþór Jónsson
smiður, f. á Melum, Kjal-
arneshreppi, Kjós, 23.2. 1889, d.
22.8. 1981, og Elise Sevrine
Jónsson, fædd Eriksen í Noregi,
12.7. 1884, d. 20.5. 1969.
Jón faðir Kristbjargar ferðað-
ist til Noregs þar sem hann
kynntist Elise, sem þá var ekkja
með eina dóttur, Laurense Jo-
hanne Helgason, f. 1908, d. 1993,
maki Jóhann Helgason, f. 1911,
d. 1985. Kristbjörg átti fjögur al-
systkini, þau eru: 1) Sigurður
Jón Jónsson klæðskeri, f. 1916,
stundaði nám í Barnaskólanum
við Tjörnina og tók síðan sveins-
próf í hárgreiðslu við Iðnskól-
ann í Reykjavík árið 1938 og síð-
an meistarapróf í þeirri iðn. Hún
rak sína eigin hárgreiðslustofu í
Aðalstræti til fjölda ára. Hún
fluttist til Noregs um miðjan
sjötta áratuginn og vann sem
hárgreiðslukona í Osló í nokkur
ár. Í Noregi kynntist hún Páli
Jörundssyni skósmíðameistara,
f. 5.12. 1918, d. 23.12. 1992, og
gengu þau í hjónaband 1. febr-
úar 1958. Þau áttu sitt heimili í
Reykjavík. Þau eignuðust einn
son, Gunnar Bergþór, f. 1958,
hans maki er Sigrún Helga Jóns-
dóttir, f. 1957, og eiga þau tvær
dætur, Kristbjörgu Láru, f.
1990, og Helgu Rún, f. 1979,
maki hennar er Freyr Her-
mannsson, f. 1978, þeirra börn
eru Hlynur, f. 2006, og Sóley, f.
2014.
Kristbjörg hóf störf á miðjum
áttunda áratugnum á Hótel
Loftleiðum sem herbergisþerna
og vann þar til hún lét af störf-
um fyrir aldurssakir.
Útför Kristbjargar fer fram
frá Grafarvogskirkju í dag, 24.
október 2016, og hefst athöfnin
klukkan 13.
d. 2009. 2) Paula
Andrea Jónsdóttir,
f. 1920, d. 2013,
maki Páll Guðna-
son, f. 1920, d. 2000,
þau eignuðust sex
börn, Guðna Berg-
þór, Hilmar, Pál
Hilmar, Þór Elís,
Lísu og Rannveigu.
3) Elise Kristine
Larsen, f. 1922, d.
2011, búsett í Nor-
egi, maki Sverre Larsen, f. 1915,
d. 1964, þau eignuðust tvö börn,
John Birger og Sissel. 4) Jón
Jónsson, f. 1924, maki Hjördís
Guðmundsdóttir, f. 1927, d.
2016, þau eiga þrjú börn Valdi-
mar, Sverri Helga og Hildi.
Kristbjörg fæddist í Noregi
árið 1918 og fluttist til Íslands
árið 1929 með fjölskyldu sinni.
Þegar til Íslands kom byggði
faðir hennar hús við Kapla-
skjólsveg í Reykjavík þar sem
fjölskyldan settist að. Kristbjörg
Í dag kveð ég tengdamóður
mína til rúmlega þrjátíu ára
hinstu kveðju. Margs er að minn-
ast, samband okkar var meira eins
og samband milli mæðgna en á
milli tengdadóttur og tengdamóð-
ur. Það lýsir Kristbjörgu vel
hvernig hún tók á móti mér og
eldri dóttur minni þegar við kom-
um inn í fjölskylduna eitt sinn
þegar við vorum einhvers staðar
niðri í bæ að stússast. Þar hittum
við kunningjakonu hennar. Krist-
björg kynnti mig fyrst sem
tengdadóttur sína en svo sagði
hún: „En hún er nú bara eins og
dóttir mín sem ég eignaðist aldr-
ei.“ Þetta þótti mér afskaplega
vænt um og var alla tíð afskaplega
stolt af því að vera „dóttir“ hennar
Kristbjargar. Ég minnist gleðinn-
ar þegar við Gunnar eignuðumst
dóttur okkar og sögðum henni að
hún yrði látin bera nafn hennar og
þegar að skírninni kæmi ætti hún
að halda á henni undir skírn.
Nafnið hljómaði hátt og skýrt í
litlu kapellunni og það var mikið
stolt amma sem stóð fyrir framan
prestinn með nöfnu sína í fanginu.
Kristbjörg hélt heimili fyrir sig
þar til í byrjun febrúar á þessu ári
en þá fluttist hún á Hrafnistu í
Laugarási og undi hún hag sínum
vel þar. Þar heillaði hún alla upp
úr skónum og var kölluð dans-
drottningin. Alla tíð hafði hún
mjög gaman af því að dansa og
þegar haldin voru böll á Hrafnistu
mætti mín með kerruna sína, eins
og göngugrindin var kölluð, og
skundaði inn í miðjan hópinn sem
var kominn á gólfið og dansaði
þar. Að sitja og fylgjast með hin-
um dansa var henni hreint ekki að
skapi. Kristbjörg missti mikið
þegar hún missti hann Palla sinn,
en hann lést 1992, og trúi ég að
það hafi orðið fagnaðarfundir
þegar Palli kom og tók hana til sín
12. nóvember síðastliðinn. Eitt af
því sem við gerðum saman á með-
an hún gat var að fara vor og
haust í kirkjugarðinn og setja fal-
leg blóm og stofulyng hjá Palla og
Hönnu systur hennar. Eftir að
hún hætti að treysta sér með mér
í þessa leiðangra hélt ég þessu
áfram og mun gera full þakklætis
fyrir allt sem þau gerðu fyrir okk-
ur og fyrir allar samverustundirn-
ar sem við fengum með henni.
Takk fyrir allt og allt Kristbjörg
mín, ég bið að heilsa öllum sem ég
þekki hinum megin. Við sjáumst
svo þegar minn tími kemur.
Þín tengdadóttir,
Sigrún Helga.
Elsku amma mín.
Þegar ég hugsa til baka sé ég
fyrir mér stofuna í Möðrufellinu.
Á stofuborðinu eru þó nokkrar
litabækur og vaxlitir og tússlitir
úti um allt.
Við sátum oft saman í gráa
sófasettinu og lituðum heilu bæk-
urnar. Þær voru geymdar í skúff-
unni fyrir ofan nammiskápinn,
sem var auðvitað besta samsetn-
ing í öllum heiminum.
Jólin komu snemma þegar ný
litabók var komin í skúffuna, auk
límmiðanna sem ég safnaði saman
og á meira að segja enn.
Í hádeginu var yfirleitt heima-
gerð blómkálssúpa sem er erfitt
að herma eftir enda var maturinn
þinn amma mín alltaf gerður af
mikilli ástúð (meira að segja fiski-
bollur í dós smökkuðust helmingi
betur þegar þú eldaðir þær) og
þegar maður var svangur og mat-
urinn ekki enn til vippaðir þú í
bolla haframjöli, sykri og rjóma
(og samt tókst þér ekki að fita
mig), og þegar ég reyni að blanda
þessu saman þá smakkast þetta
ekki eins og þú gerðir það.
Amma, þú hefur alltaf verið
besta fyrirmyndin, alltaf fín til
fara og hringarnir sem þú barst á
fingrum þér voru eins og úr æv-
intýri. Rúbín og safír sem glöns-
uðu eins og fegurstu stjörnurnar
á himnum.
Enda þótti þér ekki leiðinlegt
þegar við skreyttum Tedda
bangsa með nánast öllum skart-
gripunum þínum þangað til að
hann leit eins og hann gæti hitt
ríkasta olíufurstann í Arabíu.
Jafnvel þótt við viljum ekki játa
það, amma, þá erum við innst inn
við beinið svolítið glysgjarnar.
Mesta sportið var að sitja tímun-
um saman og horfa á kristals-
ljósakrónuna og pota í kristalinn
og sjá ljósin dansa á veggnum.
Kannski eyddi maður allt of
miklum tíma fyrir framan imbann
en ég dáist samt að því hvað þú
varst dugleg að taka upp barna-
efnið í gríð og erg af Stöð 2 vegna
þess að mamma og pabbi keyptu
ekki Stöð tvö. Það var algjör lúxus
að geta komið til þín og horfa með
þér á heilu myndirnar sem þú
tókst upp, sérstaklega um jólin.
Ylurinn verður aldrei eins,
kertaljósin verða aldrei eins, ilm-
urinn verður aldrei eins og
sítrónufrómasinn verður aldrei
eins.
Það er ekki auðvelt að reyna að
feta í þín fótspor amma (jafnvel
þótt við notum sömu skóstærð) en
hrósið frá þér var eins og gull, þú
sagðir aldrei við mig að eitthvað
væri ljótt sem ég var í (nema þeg-
ar það átti að vera ljótt, maður fer
svo oft í múnderingu sjáðu til)
heldur sagðir alltaf „mikið er
þetta smart“ eða „oooh, hvað
þetta er fallegt“, pikkaðir og pot-
aðir í mig, brostir út að eyrum og
hlóst svo skemmtilega.
Skoðaðir gaumgæfilega efnið,
hárið og varalitinn og fannst þetta
alltaf jafn flott.
Amma, var ekki englasöngur-
inn fallegur? Því það var tekið á
móti þér með honum.
Kristbjörg Lára
Gunnarsdóttir.
Elsku amma Kristbjörg kvaddi
þennan heim 12. nóvember síðast-
liðinn. Hún var mjög heilsuhraust
alla sína ævi og bjó heima án að-
stoðar til 97 ára aldurs. Sjónin var
hins vegar farin að bregðast henni
og flutti hún á Hrafnistu í Reykja-
vík, þar sem henni leið vel. Hún
var ætíð skýr í kollinum, mikil fé-
lagsvera og það var gaman að
bjóða henni í mat eða kaffiboð.
Hún var ekki há í loftinu en hún
hafði sterk áhrif á þá sem hana
hittu og hafa ótal margir í gegn-
um tíðina og núna síðustu viku
eftir andlát hennar minnst hennar
með hlýjum orðum. Þau orð sem
eru mér efst í huga þegar ég
hugsa til baka eru gleði og hlátur.
Amma var með alveg sérstaklega
smitandi hlátur og húmorinn í lagi
og voru þau mörg skiptin sem við
hlógum þar til tárin byrjuðu að
renna. Það var alltaf hægt að
treysta á að hún myndi sjá það
góða og jákvæða, jafnvel þegar
aðstæður kölluðu á annað. Hóf-
semi, hógværð, kurteisi og fágun
einkenndu hana allt hennar líf. Ég
dáðist að eldamennsku hennar,
fallega heimilinu og hvernig hún
var ætíð vel til höfð og með óað-
finnanlega vel lagt hár. Það var
ekki að sjá aldurinn á andliti
hennar og var hún sterk fram á
síðasta dag.
Síðastliðnar vikur dró hins veg-
ar mjög hratt af henni og smá-
vaxni sterki kroppurinn byrjaði
að gefa sig. Ég get vel trúað því að
hún hafi verið búin að ákveða að
núna væri kominn tími til að halda
til englanna þar sem Palli afi beið
eftir henni. Amma Kristbjörg,
eins og ég ákvað að kalla hana
fljótlega eftir að ég kynntist henni
ung að aldri, þrátt fyrir að við
værum ekki blóðskyldar, var
amma mín í öllum skilningi þess
orðs. Hún og Palli afi tóku mér
sem sinni eigin ömmu- og afas-
telpu mjög fljótt og leið mér alltaf
vel í návist þeirra. Ég var velkom-
in og fyrir það er ég ævinlega
þakklát. Amma Kristbjörg lifði
löngu, góðu, heilbrigðu og inni-
haldsríku lífi og fékk síðan að
sofna umvafin hlýju og umhyggju.
Þessi smávaxna kona skilur eftir
sig stórt rými í heiminum og lífi
sinna nánustu. Missirinn er mikill
en minningin um ákveðna, lífs-
glaða og jákvæða konu með hjart-
að á réttum stað lifir um ókomna
tíð. Blessuð sé minning ömmu
Kristbjargar.
Helga Rún Runólfsdóttir.
Nú er móðursystir mín hún
Kristbjörg fallin frá 98 ára gömul.
Kristbjörg Margot Oline var ein-
staklega skapgóð kona og ávallt
gaman þegar hún og Palli Jör,
eiginmaður hennar, komu í heim-
sókn eða við fórum saman í ferða-
lög. Nokkuð er umliðið síðan Páll
Jörundsson, skósmiður og fyrrum
Íslandsmeistari á skíðum, féll frá,
en þau hjónin voru einstaklega
samrýnd. Það er skondið að Krist-
björg og Palli kynntust í Noregi,
en ekki hér heima, því Noregur
kemur talsvert við sögu í okkar
fjölskyldu. Þannig gerðist það að
eftir mikla ævintýraför afa Jóns
um heimsins höf lauk leiðangrin-
um í Álasundi í Noregi. Þar kynn-
ist hann Elísu ömmu og fella þau
hugi saman og nú var afi tilbúinn
að söðla um og eignast fjölskyldu.
Það var ekki auðvelt að sjá fyrir
stórri fjölskyldu á þessum tíma í
Noregi því kreppan lék samfélag-
ið illa. Þau ákveða því að flytja til
Íslands með sex börn og varð
Vesturbærinn í Reykjavík fyrir
valinu. Þau eignuðust öll sín börn í
Noregi og var Kristbjörg næst-
elst fimm barna ömmu og afa, El-
ísu Siverine Erikson og Jóns B.
Jónssonar, en amma var ekkja og
átti eina dóttur fyrir, hana Hönnu
Laurense. Móðir mín Paula og
Kristbjörg voru nálægt í aldri og
samrýndar systur. Þegar þær uxu
úr grasi menntuðu þær sig til
starfa að hætti kvenna á þeim
tíma, móðir mín nam saumaskap
og Kristbjörg hárgreiðslu. Má
nærri geta að þær systur hafi nýtt
sér kunnáttu sína til að fylgja nýj-
ustu tískustraumunum. Á
skemmtunum báru þær oft af
hvað varðaði nýtísku kjóla og hár-
greiðslur.
Pabbi sagði okkur skemmti-
lega sögu af fyrstu kynnum sínum
af þeim systrum. Hann hafði hitt
móður mína í eitt skipti og hafði
hug á að ná fundum hennar á ný.
Þau mæltu sér mót á dansleik á
Borginni. Þegar faðir minn mætir
á Borgina og dansleikurinn hafinn
rekur hann augun í Paulu, gengur
rakleiðis til hennar og býður upp í
dans. Þau hefja dansinn, en brátt
verður hann þess áskynja að dam-
an kannast ekkert við hann.
Halda þau þó áfram dansinum en
þá rekur hann augun í aðra Paulu
utan dansgólfsins. Hann hafði
boðið Kristbjörgu upp í dans. Það
var oft hlegið að þessari sögu þeg-
ar fjölskyldurnar hittust. Þegar
Kristbjörg flytur heim eftir hár-
greiðslustörf í Noregi, reynslunni
ríkari og orðin ástfangin, var
hjónaband samt ekki efst á listan-
um, heldur fagið. Hún stofnar
stofu í Fjalakettinum við Aðal-
stræti í miðbæ Reykjavíkur með
vinkonu úr sömu iðn. Þegar þau
Palli Jör gifta sig hættir hún
rekstrinum og nokkru síðar kom
einkasonur þeirra Gunnar í heim-
inn. Það var sterkt samband á
milli fjölskyldna okkar og oft fór-
um við saman í skíðaferðir og úti-
legur á sumrin. Þau hjónin voru
barngóð og auðvitað var Palli frá-
bær skíðakennari. Ég fór m.a.
nokkrum sinnum með þeim um
páska í ÍR-skálann. Í öllum þess-
um ferðum stóð aldrei á þeim
systrum að hugsa vel um alla,
hafa til góðan mat og sinna ung-
viðinu. Þessar ferðir með Krist-
björgu og Palla líða mér aldrei úr
minni, svo gefandi voru þær ung-
um gutta sem naut þess að bruna
á skíðum um fannhvítar hlíðar eða
krækja í lax með svo skemmtilegu
og elskulegu fólki.
Það er nú með söknuði sem ég
kveð móðursystur mína eftir
ánægjulega samveru. Kristbjörg
var ávallt gleðigjafi, skapgóð og
einlæg, kattþrifin og góð húsmóð-
ir. Við Jóhanna vottum Gunnari
og fjölskyldu hans og Jóni bróður
Kristbjargar okkar innilegustu
samúðarkveðjur. Guð veri með
ykkur.
Þór Elís Pálsson.
Kristbjörg M.O.
Jónsdóttir
Elsku Sigga
frænka.
Mikið sem ég er
þakklát fyrir að hafa
fengið að kynnast þér. Fengið að
nánast alast upp hjá þér nokkur
sumur á uppvaxtarárunum mín-
um. Þú varst svo góð manneskja,
svo hjartahlý og glaðleg. Það var
alltaf yndislegt að hitta þig, sem
því miður var allt of sjaldan í
seinni tíð.
Ég man svo vel þegar ég kom í
fyrsta skiptið í sveitina til þín í Ás-
garð og ætlaði að vera hjá þér um
sumarið. Ég var sennilega um átta
ára. Það var heyskapur og nóg að
gera. Verkefni mitt þennan fyrsta
dag var að finna til kaffið handa
heimilisfólkinu, sem ég gerði en
var síðan farin heim áður en heim-
Sigríður
Eiríksdóttir
✝ Sigríður Ei-ríksdóttir
fæddist 11. október
1930. Hún lést 15.
nóvember 2016.
Sigríður var
jarðsungin 23. nóv-
ember 2016.
ilisfólkið kom inn í
kaffið. Þessi fyrsta
heimsókn stóð ekki
lengi, þar sem litla
hjartað var bara
ekki alveg tilbúið.
En ég gerði aðra til-
raun sumarið þar á
eftir og var hjá ykk-
ur hvert sumar þar
til ég var 13 ára. Ég
á margar góðar
minningar frá dvöl
minni hjá ykkur í Ásgarði. Hjá þér
lærði ég að baka kleinur og flat-
kökur, hjálpaði þér við matseld-
ina, fékk að vefa mér mottur í vef-
stólnum þínum og svo voru það
skemmtilegu stundirnar við fjósa-
störfin. Það var svo gaman að vera
í kringum þig, hlusta á þig fara
með vísur eða raula lög, heyra þig
tala við blómin og dýrin, finna fyr-
ir umhyggju þinni fyrir fólkinu
þínu og öllu í kringum þig. Þú
varst góð fyrirmynd, elsku Sigga.
Takk fyrir allt og hvíl þú í friði.
Elsku Lilja, Gunnar, Eiríkur,
Guðmundur, Margrét, Áslaug og
Kjartan, mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur sendi ég ykkur og
fjölskyldum ykkar.
Sigrún Sighvatsdóttir.
Ekki man ég hvernig það kom
til að við Sigga í Ásgarði og Karen
á Ormsstöðum fórum að troða upp
á þorrablótum í Grímsnesinu,
enda rúm 40 ár síðan. Við kölluð-
um okkur „Los varð á Mósa“ og
fluttum aðallega frumsamdar
gamanvísur um menn og málefni í
sveitinni. Karen spilaði á gítarinn
og stjórnaði æfingum, ég samdi
textana og Sigga kryddaði með
leikrænum tilburðum og leiftrandi
brosi.
Við urðum pínulítið frægar,
sungum á landbúnaðarsýningum,
Framsóknarþingum og Fáks-
kvennakvöldum og víðar. Þetta
var voða skemmtilegt og alltaf var
Sigga til í tuskið, enda félagslega
virk alla tíð. Væri einhver sam-
koma á vegum kvenfélagsins eða
ungmennafélags var Sigga ómiss-
andi, með upplestur, leikþátt eða
gamanvísur. Sumt af því hefur
varðveist á myndböndum sem
betur fer.
Um þrjátíu ára skeið hafa
„Söngdúfurnar“ hist árlega og
sungið saman eina nótt og þar var
Sigga aldeilis á heimavelli. Þessi
hópur er skipaður mæðgum og
frænkum á öllum aldri og svo vor-
um við Sigga ættleiddar í hópinn.
Við hittumst yfirleitt um kaffi-
leytið og byrjuðum strax að
syngja, en aldrei mátti syngja
sama lagið tvisvar, nema það væri
nýtt lag sem allar urðu að læra.
Reyndar mátti endurtaka „Mér
um hug og hjarta nú“ í röddum.
Sigga kunni ógrynni af ljóðum
og textum, gömlu dægurlögin,
Álafossvísurnar, revíutexta og fal-
leg náttúruljóð. Hún var lítið fyrir
að trana sér fram, en dillaði sér
glaðlega með kankvíst brosið og
við vorum svo glaðar og ríkar að
eiga hana að. Fyrr á árum höfðum
við mikið úthald og gátum sungið
fram á morgun, þá passaði jafnvel
að enda á:
„Senn er klukkan orðin átta,
er því mál að klæða sig.“
Við vorum lukkulegar að Sigga
skyldi vera með okkur á Söng-
dúfukvöldi í Grafarholtinu fyrir
tveimur árum og þá sungum við
hátt og snjallt „Ástarbréf“ Sigurð-
ar Þórarinssonar, „Sigga, mín
elsku Sigga, æ, segðu já.“
Þegar heilsan fór að bila fékk
Sigga vist á Sólvangi og við Söng-
dúfurnar heimsóttum hana nokkr-
um sinnum með gítara og tókum
lagið með henni og íbúunum þar.
Þótt hún ætti orðið erfitt með mál
var söngurinn enn í brjóstinu og
bjarti glampinn í augunum.
Það verður tómlegra í Söng-
dúfuhópnum nú þegar Sigga er
horfin á braut. Það lifnar örugg-
lega yfir englaskaranum á himn-
um að fá hana í kórinn og Stella
okkar, æðstadúfan, tekur vel á
móti henni. Við sendum börnum
hennar og fjölskyldum þeirra inni-
legar samúðarkveðjur og trúum
því að þau ávaxti dyggilega söng-
arfinn hennar mömmu sinnar.
Söngdúfurnar,
Edda, Drífa, Karen, Ragn-
hildur, Margrét, Vilborg,
Kristín, Anna og Unnur.
Bless elskan, það var það síð-
asta sem hún sagði við mig er ég
var hjá henni á Sólvangi í Hafn-
arfirði hinn 9. nóvember, er ég tók
utan um hana og faðmaði og kyssti
bless, þetta var kveðjustundin.
Sigga var sterk og dugleg og
yndisleg kona í alla staði, hún var
söngelsk og alltaf hress svo þetta
tók á, að sjá hvernig henni hrak-
aði, aðallega líkamlega.
Ég fór stundum suður til henn-
ar á Sólvang, en kannski ekki
nógu oft, maður gerir aldrei nógu
mikið af því sem maður ætti að
sinna. Sigga missti manninn sinn
allt of snemma, það var mikill
missir fyrir hana og afkomendur
þeirra. En lífið er ekki alltaf eins
og maður vill hafa það, því miður.
Árum áður er hún bjó í Ásgarði
í Grímsnesinu, og skruppum við
þangað stundum. Einu sinni fór ég
með danskar mæðgur til Siggu
upp í Ásgarð og það fannst Siggu
gaman, og tók vel á móti okkur
eins og henni var lagið. Hún tók
þátt í félagsstarfi í sveitinni sinni,
lék hún mikið í leikritum og söng,
hér árum áður, hún hafði samt
mikið að gera með fullt hús af
börnum og líka börn frá öðrum.
Er hún flutti suður, fyrst á Kjart-
ansgötu, komum við oft til hennar.
Sigga var yndisleg heim að sækja.
Hún vann lengi við afgreiðslustörf
hjá Sundlaug Vesturbæjar. Hún
tók þátt í kórastarfi, hún var vina-
mörg því hún var alltaf svo hress
og kát, bara dásamleg manneskja.
Ekki gleymi ég er hún og systir
hennar komu til okkar í heimsókn
til Spánar, þar var mikið hlegið,
sungið og spilað fram á nætur. En
nú er komið að kveðjustund, bless
elskan, ég mun seint gleyma þess-
um orðum. Megi góður Guð
styrkja afkomendur hennar og
fjölskyldur.
Hvíl í friði.
Hörpu þinnar, ljúfa lag
lengi finn í muna.
Því ég minnist þín í dag,
þökk fyrir kynninguna.
(Á.K.)
Sólrún Guðjónsdóttir.