Morgunblaðið - 24.11.2016, Blaðsíða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. NÓVEMBER 2016
✝ Guðmundur A.Jónsson eða
Gummi eins og
hann var alltaf
kallaður, fæddist á
Hverfisgötu 4,
Hafnarfirði, 10.
apríl 1946. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans 21.
júní 2016.
Foreldrar hans
voru Sigríður Guð-
mundsdóttir húsmóðir, f. 31.
október 1919 í Hafnarfirði, d.
25. mars 1997, og Gordon Alan
Young rafvirki, f. 31. mars 1920
í Darlington Englandi, d. 6.
september 1973. Móðurfor-
eldrar Gumma voru Ólafia Þor-
láksdóttir húsfreyja, f. 2. mars
1888 í Hafnarfirði, d. 28. febr-
úar 1959, og Guð-
mundur Sig-
urjónsson
skipstjóri, f. 26.
maí 1891 í Hafn-
arfirði, d. 18. febr-
úar 1965. Föðurfor-
eldrar Gumma
voru Margaret
Elizabeth Simpson
húsmóðir, f. 23.
júní 1882 í Rich-
mond Englandi, d.
4. ágúst 1968, og George Allison
Young bílstjóri, f. 27. janúar
1882 í Darlington Englandi, d
23. janúar 1939. Bræður
Gumma eru Pétur Jónsson, f.
15. janúar 1949, og Jón Ingi Yo-
ung, f. 1. ágúst 1953.
Útför Guðmundar fór fram í
kyrrþey.
Fram að fermingu var Gummi
meira og minna alinn upp af móð-
urforeldrum sínum Ólafíu og Guð-
mundi á Hverfisgötu 4 í Hafnar-
firði. Á því heimili var ennfremur
ráðskona sem hét Jónína Ingi-
björg Eggertsdóttir, kölluð
Ninna, f. 28. júní 1908, d. 26. ágúst
1978. Án þess að halla á aðra er
óhætt er að segja að Ninna hafi
verið dýrkuð af okkur strákunum.
Fyrir utan það hvað hún var
yndisleg manneskja þá verður
hennar ávallt minnst fyrir hennar
frábæru eldamennsku. Skóla-
ganga Gumma í Hafnarfirði gekk
ekki sem best þar sem að hann átti
við lesblindu að stríða og svo fór
að lokum að hann hætti skóla-
göngu. Gummi var vel á 13. ári
þegar Ólafía amma lést og þá tók
við nýr kafli í lífi hans. Hann fór þá
í sveit að Ólafsvöllum á Skeiðum
til frænku sinnar Sigríðar Péturs-
dóttur og Kjartans Georgssonar
bónda. Þar undi hann sér vel og
ílengdist. Alkominn kom hann svo
til byggða 19 ára sterkur sem naut
og reynslunni ríkari. Þar með var
fjölskyldan að Arnarvogi 1,
Garðabæ, loks sameinuð, öll undir
sama þaki. Útlegðinni lokið!
Gummi vann hjá Garðahreppi
næstu árin og var þar uns hann
tók meiraprófið og fékk vinnu hjá
Esso í Hafnarfirði. Hjá Esso, eða
N1 eins og félagið heitir nú, starf-
aði hann í næstum fjóra áratugi
við útkeyrslu á olíu í skip og al-
menn lagerstörf.
Hjá Esso komst hann á bragðið
með að ferðast til útlanda. Hann
fór margar ferðir utan með vinnu-
félögum. Þegar dofnaði yfir ferð-
um hjá Esso snéri hann sér til
Bændaferða og ferðaðist með
þeim í mörg ár. Þýskaland var vin-
sælt en hann fór líka til Bandaríkj-
anna og Rússlands svo eitthvað sé
nefnt. Óhætt er að fullyrða að
ferðalögin hafi verið hans gæða-
tími í lífinu. Fyrir utan það að
ferðast þá voru áhugamál Gumma
ljósmyndun en hann var mjög
hæfileikaríkur á því sviði og segja
má að sú iðja hafi átt hug hans all-
an mestan hluta ævinnar. Fyrri
hluta ævinnar var hann líka dug-
legur við bíóferðir en síðustu árin
kom svo youtube í tölvunni sterkt
inn.
Hjálpsemi Gumma var við-
brugðið. Hann var alltaf boðinn og
búinn í að aðstoða okkur bræður.
Má segja að við höfum allir notið
þessara samverustunda. Gummi
greindist með illkynja krabba-
mein 2012 sem var meðhöndlað og
átti hann nokkuð góðan tíma fram
á mitt ár 2015 en þá fór aftur að
halla undan fæti uns hann lést í
júní 2016. Þessi tími var honum
erfiður og í reynd allt of langur.
Það er ekki alltaf sanngjarnt að
draga stutta stráið í lífinu. Við
bræður munum ávallt sakna hans
en minningin um góðan dreng
mun ávallt hlýja okkur um hjarta-
rætur.
Jón Ingi og Pétur.
Guðmundur A.
Jónsson
Mig langar í fáum
orðum að minnast
hennar Magneu
Magnúsdóttur, eða
Möggu Magg, eins
og hún var venjulega kölluð.
Við vorum bræðrabörn og
bæði fædd á Eskifirði. Vel man
ég hversu mikill og góður sam-
gangur var á milli bræðranna
föður míns Eiríks og Magnúsar
föðurbróður míns á Eskifirði og
þá hitti ég frænku mína oft og
kynntist henni vel, þó hún væri
eldri en ég, en þegar ég var sjö
ára þá fluttu foreldrar mínir suð-
ur og þá var hún ellefu ára. Þrátt
fyrir fjarlægðina á milli hélzt
ávallt hin góða frændsemi okkar
og Magga var í miklu uppáhaldi
hjá mér, enda skemmtileg og
glöð í lund. Aldrei kom hún svo
suður að hún ekki heimsækti for-
eldra mína og þá urðu fagnað-
arfundir.
Magga frænka mín var mikil
Guðný Magnea
Magnúsdóttir
✝ Guðný MagneaMagnúsdóttir
fæddist 28. ágúst
1928. Hún lést 24.
október 2016. Útför
Magneu var gerð
28. október 2016.
myndarkona í sjón
og raun og átti sér-
staklega ágætt
heimili enda afar
góð húsmóðir og
vandvirk í öllu sem
hún tók sér fyrir
hendur. Þessu fékk
ég vel að kynnast í
heimsóknum mínum
á heimili hennar og
Ísleifs manns henn-
ar. Þar fékk ég hin-
ar höfðinglegustu móttökur sem
gott er að minnast. Hún Magga
frænka mín hafði sínar ákveðnu
skoðanir og m.a. var hún ung í
forystu í Kvenréttindafélagi
Eskifjarðar og þannig á undan
sinni samtíð.
Nú verður tómlegra að koma á
Eskifjörð en áður, en enginn
ræður sínum tíma hér á jörð og
nú er mín kæra frænka kvödd,
minningin um hana er ljúf í huga
mér.
Ég votta börnum hennar og
þeirra fólki einlæga samúð mína.
Minningin góð ylji þeim um
hjartarætur. Ég kveð í þökk fyrir
okkar góðu kynni alla tíð. Bless-
uð sé minning Magneu Magnús-
dóttur.
Björn G. Eiríksson.
Síðbúin kveðja til
látins samferða-
manns sem ég á mik-
ið að þakka, Aðalsteins Haralds-
sonar, sjómanns frá Akranesi,
mikils heiðursmanns, sem nú er
ekki lengur á meðal vor, en minn-
ing hans lifir á meðal okkar sem
umgengust hann og störfuðum á
sama vettvangi og hann, við fisk-
veiðar, sjómennsku og útgerð
okkar eigin báta frá Akranesi. Þar
var hann fremstur meðal jafn-
ingja, farsæll, og fengsæll, skilaði
góðu dagsverki. Við hjónin eigum
honum mikið að þakka, og er
þakklæti okkar til hans meira en
orð fá lýst.
Sonur okkar réri um árabil með
Aðalsteini á báti hans, Særúnu,
sóttu þeir fast og aflinn var oft
mikill og góður og hvergi gefið eft-
ir, þó tíðarfar væri misjafnt. Þá
ber það til einn dimman morgun
Aðalsteinn
Haraldsson
✝ AðalsteinnHaraldsson
fæddist 5. nóv-
ember 1933. Hann
andaðist 21. októ-
ber 2016
Útför Aðalsteins
fór fram 28. októ-
ber 2016.
að þeir félagar eru
að vitja þorskaneta
úti í Faxaflóa og eru
að hefja drátt net-
anna, að slokknar á
vinnuljósi og þeir
fara að huga að lag-
færingu, annar inni
og hinn úti, að sonur
okkar hrekkur fyrir
borð í náttmyrkri og
veltingi, án þess að
hinn verði þess var.
Fór á bólakaf, en skaut svo upp og
náði taki á borðstokki bátsins, en á
næstu veltu missti hann takið. Í
þriðju tilraun fann hann kraftana
þverra, en á síðasta augnabliki
greip styrk hönd Aðalsteins helj-
artaki í hann og náði honum inn
fyrir, aftur til lífsins. Það er þetta
handtak á ögurstundu, sem við
getum aldrei fullþakkað. Aðal-
steinn var ekki maður margra
orða og þegar ég þakkaði honum á
bryggjunni fyrir björgun sonar
míns sagði hann með sinni al-
kunnu rósemi: „Já það stóð tæpt,
en mikið djöfull brá mér þegar ég
sá að hann var farinn.“ Þetta var
ekki rætt meir. Hafðu ævarandi
þökk og hlýhug okkar hjónanna
sem þú færðir okkur soninn aftur.
Stefán Lárus Pálsson.
Kveðja frá sam-
starfsmönnum
við Iðnskólann í
Reykjavík
Enginn stöðvar tímans þunga
nið.
Sannindin í þessari ljóðlínu
þjóðskáldsins frá Fagraskógi
verða okkur vinum og samstarfs-
mönnum Stefáns Stefánssonar æ
ljósari, eftir því sem fleiri úr sam-
hentum hópi fyrrum Iðnskóla-
kennara falla frá. Það er eins og
tímahjólið snúist sífellt hraðar eft-
ir því sem líður á ævina.
Stórtenórinn Stefán Íslandi,
faðir Stefáns, flutti ljóð Davíðs á
Stefán Stefánsson
✝ Stefán Stef-ánsson fæddist
9. janúar 1936.
Hann lést 4. nóv-
ember 2016.
Útför Stefáns fór
fram 9. nóvember
2016.
sinn einstaka og
ógleymanlega hátt
og þá náðargáfu
erfðu sonur hans og
sumir aðrir niðjar í
ríkum mæli, sönn-
uðu þannig löngu
fyrir daga deCODE
að í erfðamengi
mannsins eru flestir
eiginleikar faldir.
Stefán kom til
starfa við Iðnskólann í Reykjavík
1977 á miklu vaxtarskeiði skólans,
þegar allmargar framhaldsdeildir
í málm- og rafiðnum voru stofn-
aðar á grunni Verknámsskóla iðn-
aðarins í málmiðnum. Fjöldi nem-
enda, flestir ungir menn, fékk þar
tækifæri til að stunda nám í iðn-
greinum sem hugur þeirra stóð til,
óháð því hvort þeir fengju náms-
samning eða ekki.
Fljótlega tók hann að sér að
byggja upp og stýra verklegu
námi í bifreiðasmíði í náinni sam-
vinnu við vin og starfsfélaga, Þór-
arin B. Gunnarsson. Báðir voru
þeir þrautreyndir meistarar í iðn-
inni en bifreiðasmíðin reynir á
fjölda verkþátta, svo sem í vélum,
málmum, gerviefnum og tré, raf-
magni, dúklögnum og bólstrun
auk fagurfræðilegrar kunnáttu
við útfærslu og hönnun. Það er því
aðeins á færi einstakra hagleiks-
manna að hafa fulla yfirsýn og
þekkingu á öllum hliðum iðngrein-
arinnar.
Stefán var afbragðskennari, vel
liðinn af nemendum og samstarfs-
fólki, lipur í allri umgengni og vildi
hvers manns vanda leysa. Ófáar
beyglur og hnjaskskemmdir
hurfu í nærveru hans. Fastur fyrir
en tók vel gildum rökum. Í stuttu
máli hress, skemmtilegur og lif-
andi maður.
Í fjölmörgum ferðalögum
vinnufélaga voru Stefán og hans
góða kona ómissandi. Þar sem
annars staðar var nærvera hans
traustvekjandi og hann leysti
ýmsan vanda. Ekki spillti fyrir að í
góðra vina hóp tók hann stundum
lagið með sinni sterku og fallegu
tenórrödd.
Hann var öflugur félagsmála-
maður og tók að sér um hríð for-
mennsku í Sambandi sérskóla, þar
sem kennarar hinna ýmsu skóla,
svo sem iðnskóla, vélskóla, stýri-
mannaskóla og fleiri menntastofn-
ana réðu ráðum sínum og véluðu
um ýmsa hluti. Það starf, eins og
önnur sem Stefán tók að sér, leysti
hann með prýði. Það er athygli-
vert að nú starfa flestir þessir
skólar saman undir nafni Tækni-
skólans, skóla atvinnulífsins. Sá
samruni hefur gengið ágætlega og
leiða má að því rök að það sé að
hluta því að þakka að þessir aðilar
hafi unnið saman áður undir
merki Sambands sérskóla.
Þegar Stefán lét af störfum
vegna aldurs fækkaði samveru-
stundunum eins og við mátti búast
en sterkur þráður hélst milli vina
og fyrrverandi samstarfsmanna.
Ólöf, kona hans, lést í sumar og þá
var eins og eitthvað brysti hjá
þessum sterka manni og andláts-
fregnin kom okkur ekki á óvart.
Vertu sæll, kæri Stefán, og
hafðu þökk fyrir vináttuna og
samstarfið.
Við vottum eftirlifandi börnum
hans og fjölskyldum þeirra okkar
innilegustu samúð.
Frímann I. Helgason.
Elsku mamma.
Það er svo skrítið
að hugsa til þess að
þú sért farin. Við
systkinin vorum svo heppin að
alast upp með fullt af skyld-
mennum í kringum okkur að
Lindargötu 30 í Reykjavík. Afi
og amma á neðri hæðinni og
tvær systur ömmu bjuggu líka í
húsinu. Þannig að það var ætíð
einhver fullorðinn í nálægð okk-
ar barna.
Mamma var mjög dugleg til
verka og handfljót. Það var eins
og ekkert vefðist fyrir henni.
Hún prjónaði mikið á tímabili,
lopapeysur sem sendar voru til
Þýskalands. Sagt var að heilt
þorp þar væri í peysum eftir
hana. Það var svo sem ekkert
skrítið þar sem pabbi okkar
Reinhold heitinn var hálfur
Þjóðverji og þess vegna gott
samband við þýska ættingja
okkar.
Það var alltaf svo góður ilm-
urinn í eldhúsinu hjá okkur, þar
sem mamma útbjó alls kyns
kræsingar af einstakri list. Ég
gleymi aldrei kæfunni sem hún
gerði og ég hreinlega stóð yfir
pottinum hjá henni til að fá að
smakka. Eða þá vatnsdeigsboll-
unum fyrir bolludaginn. Það
voru bakaðar yfir 500 bollur og
fór ég létt með að torga 30 ljúf-
fengum bollum og ekki var ég
ein um það.
Heimilið okkar á „Lindó“,
eins og við kölluðum það, var
eins og kaffihús. Skyldfólki og
vinum var ætíð vel fagnað og
mamma fór létt með að bera
fram heimagerðar kræsingar.
Enda var vinsælt að kíkja inn
Sonja
Valdemarsdóttir
✝ Sonja Valde-marsdóttir
fæddist 28. ágúst
1938. Hún lést 14.
nóvember 2016.
Sonja var jarð-
sungin 23. nóvem-
ber 2016.
hjá okkur. Þar sem
mamma var heima-
vinnandi húsmóðir
fyrstu búskaparárin
sín og pabbi vann
sem blikksmiður
með verkstæði á
lóðinni okkar átti
hann auðvelt með
að stinga inn nefinu
þegar gesti bar að
garði.
Foreldrar okkar
voru iðnir við að fara með okkur
systkinin í útilegur á sumrin,
nánast hverja helgi. Fyrstu árin
var tjaldað í Þjórsárdalnum. Þar
áttum við okkar stað. Við krakk-
arnir bjuggum til sveitabæi í
brekkunni og notuðum kjamma
og bein fyrir dýr og fólk. Þar
fékk ímyndunaraflið að ráða
ríkjum. Þjórsárdalslaug var í
miklu uppáhaldi okkar allra, á
þessum tíma var sundlaugin úti
í miðri náttúrunni. Ferðalögin
urðu mörg um allt Ísland og oft
slógust fleiri fjölskyldur í hóp-
inn. Tjaldþorpið reist, búið til
bál og sungið mikið. Ætíð glatt
á hjalla.
Eftir andlát föður míns, 2011,
hefur mamma heimsótt mig til
Danmerkur á hverju ári, dvalið
fleiri mánuði í senn. Hún elskaði
að vera umvafin fjölda fólks.
Það var ferðast mikið um Evr-
ópu og m.a. heimsóttum við ætt-
ingjana föðurmegin í Þýska-
landi. Mamma talaði alltaf svo
mikið um Þýskaland, enda ekki
nema furða þar sem myndir frá
ferðalögum þeirra hjóna lýsa
miklum fögnuði og gleði.
Það besta af öllu er að ég á
yndisleg systkin sem mér þykir
ákaflega vænt um, og er í góðu
sambandi við.
Það er svo erfitt að skrifa
langa sögu stutta, svo nú kveð
ég að sinni. Þar til við sjáumst
næst.
Þín dóttir,
Guðríður Dagný
Erlingsdóttir.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
FREYJA KOLBRÚN ÞORVALDSDÓTTIR,
Jaðarsbraut 33, Akranesi, áður til
heimilis að Hólabergi 68, Reykjavík,
lést á Landspítalanum við Hringbraut 14.
nóvember. Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Sérstakar þakkir vill fjölskyldan senda til starfsfólks 11G LSH
fyrir góða umönnun, nærgætni og alúð.
Minning þín er ljós í lífi okkar.
.
Hörður Sigþórsson,
Birgitta Harðardóttir,
Hrafnhildur Harðardóttir, Guðmundur A. Sigurðsson,
Ásta Pála Harðardóttir, Albert Sveinsson,
Árni Jón Harðarson,
Kolbrún Hrönn Harðardóttir, Ólafur Eyberg Rósantsson,
ömmu- og langömmubörnin.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
KRISTÍN JÓNASDÓTTIR,
sem lést föstudaginn 18. nóvember, verður
jarðsungin frá Bústaðakirkju mánudaginn
28. nóvember klukkan 13.
.
Erla Snorradóttir, Guðjón Weihe,
Sigmundur Snorrason,
Hrafnhildur Snorradóttir, Gísli Hauksson,
Bára Snorradóttir, Viðar M. Jóhannsson,
Bryndís Snorradóttir, Eiríkur Rafnsson,
Ásdís Snorradóttir, Guðlaugur Þ. Böðvarsson,
Birna Snorradóttir, Jón Halldórsson,
Snorri Birgir Snorrason, Petra Dís Magnúsdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.