Morgunblaðið - 11.02.2017, Side 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. FEBRÚAR 2017
✝ Birgir Pét-ursson var
fæddur í Reykjavík
19. júlí 1991. Hann
lést af slysförum 28.
janúar 2017.
Hann var sonur
hjónanna Katrínar
Gísladóttur snyrti-
fræðings, f. 1962,
og Péturs Krist-
inssonar lögfræð-
ings, f. 1964. Bróðir
Birgis er Kristinn Magnús Pét-
ursson, háskólanemi, f. 1996,
og er unnusta hans, Dagbjört
Ýr Kiesel, BA í alþjóða-
samskiptum, f. 1991. Móðurfor-
eldrar Birgis voru hjónin Ingi-
björg Gestsdóttir
skrifstofukona, f. 1935, d. 2010,
og Gísli Birgir Jónsson húsa-
smíðameistari, f. 1937, d. 2015.
Föðurforeldrar Birgis voru
hjónin Sigríður Þorvaldsdóttir,
hjúkrunarfræðingur, f. 1929,
og Kristinn Magnús Baldursson
lögfræðingur, f. 1924, d. 2002.
Móðursystir Birgis er Hólm-
fríður Gísladóttir, flugfreyja, f.
1958, og föðursystkini Þórður
Kristinsson, M.Litt., f. 1952,
kvæntur Sigríði Ásgeirsdóttur,
myndlistarmanni, f. 1953, og
eru synir þeirra þeir Andrés
Pétur og Ásgeir, Elín Sigríður
Birgir á sumrin og með skóla
m.a. í verslun Bónuss og hjá
Skipavík hf. í Stykkishólmi. Þá
var hann hluta úr sumri að-
stoðarmaður Þorleifs Sigfús-
sonar dýralæknis í Svíþjóð.
Eftir stúdentspróf og þar til
hann hóf háskólanám og sumr-
in 2012 til 2014 starfaði hann
við smíðar hjá Narfeyri ehf. í
Stykkishólmi og í Flatey.
Sumrin 2015 og 2016 starfaði
Birgir hjá BM Vallá hf. og síð-
an með skóla en lokaverkefni
sitt vann hann með stuðningi
félagsins. Þegar Birgir lést
stóð til að hann hæfi störf sem
verkfræðingur hjá BM Vallá
hf.
Áhugamál Birgis voru mjög
fjölbreytt. Hann var mjög fróð-
leiksfús og hafði t.d. sérstakan
áhuga á náttúru og útivist.
Hann stundaði m.a. fjallgöngur
með vinum sínum og var í
slíkri ferð er hann lést. Á ung-
lingsárum stundaði Birgir
hestamennsku og æfði knatt-
spyrnu og körfubolta með
Snæfelli og var í þeim hópi
sem varð Íslands- og bik-
armeistari árið 2010. Þá spilaði
hann golf og stundaði skotveið-
ar. Þá hafði Birgir mikinn
áhuga á öllu er að náminu
snéri.
Útför Birgis fer fram frá
Stykkishólmskirkju í dag, 11.
febrúar 2017, og hefst athöfnin
klukkan 14.
Kristinsdóttir
stjórnsýslufræð-
ingur, f. 1954, og
Kristjana Krist-
insdóttir sagn-
fræðingur, f.
1955, en sam-
býlismaður henn-
ar er Örn Ólafs-
son stærðfræð-
ingur, f. 1956.
Fyrrverandi
sambýliskona
Birgis er Þórunn Lilja Arnórs-
dóttir, þjóðfræðingur og land-
vörður, f. 1991. Kærasta Birgis
var Sigríður Erla Sturludóttir
laganemi, f. 1992.
Birgir ólst upp í Stykk-
ishólmi og gekk þar í leikskóla
og barnaskóla. Birgir varð
stúdent frá Fjölbrautaskóla
Snæfellinga í desember 2010.
Haustið 2011 hóf Birgir nám í
umhverfis- og byggingaverk-
fræði við Háskóla Íslands. Það-
an lauk hann BS-prófi vorið
2015. Á haustmisseri 2015 var
Birgir í skiptinámi í Chalmers-
tækniháskólanum í Gautaborg
og hinn 23. janúar sl. varði
Birgir mastersritgerð sína við
Háskóla Íslands og átti braut-
skráning hans að fara fram 18.
febrúar nk.
Á unglingsárum starfaði
Það var bjartur og fallegur
dagur 19. júlí 1991 þegar þú
komst í heiminn. Sumarið ein-
staklega hlýtt og sólríkt. Þú
varðst rétt eins og veðrið þann
dag, bjartur, fallegur og hlýr, en
þó gat skyndilega hvesst því
skap- og skoðanalaus varst þú
ekki.
Þú varst áhugasamur um
margt. Og gæludýrin þín fylgdu
fjölskyldunni í mörg ár, lengst ís-
lenska tíkin Skotta og hesturinn
Ágúst.
Má segja að áhugasvið þitt hafi
spannað nánast allt undir sólinni,
þú varst fróðleiksfús strax sem
barn og námsmaður góður.
Hugur þinn stefndi snemma á
verkfræði. Þú varst hagur í hönd-
um og hafðir gaman af að glíma
við flókin úrlausnarefni.
Verkfræðinámið sóttist þér vel
og voru það stoltir foreldrar og
bróðir sem fylgdust með þér
verja mastersverkefnið þitt 23.
janúar síðastliðinn.
En skjótt skipast verður í lofti.
Fimm dögum síðar eftir hörmu-
legt slys ertu allur.
Eftir sitjum við og reynum að
skilja hvers vegna almættið í
grimmd sinni tekur frá okkur
yndislegan son og bróður, ungan
mann með lífið fram undan og alla
vegi færa.
Orð fá ekki lýst þeim söknuði
og sorg sem nú fyllir hjörtu okk-
ar. En við reynum að hugga okk-
ur við það að við áttum yndisleg-
an son og bróður sem við fengum
að hafa hjá okkur í 25 góð ár.
Við ornum okkur við minning-
anna eld þar til við hittumst aftur.
Mamma og pabbi.
Það er þyngra en tárum taki að
skrifa minningargrein um elsku
Birgi minn, því við héldum að við
ættum lífið fram undan saman.
En eigi má sköpum renna. Við
fráfall elsku Bigga míns sannast
hinar spaklegu hendingar Hann-
esar Péturssonar: „Veistu hvað
gleðin hefur tæpa stund en sorgin
langa?“
Við Biggi höfðum þekkst frá
barnæsku úr Stykkishólmi, spil-
uðum saman fótbolta þegar við
vorum litlir krakkar og áttum
sömu vinina.
Það tók okkur allt of langan
tíma að ná saman þrátt fyrir að
við værum sjálfsagt alltaf skotin
hvort í öðru.
En loksins tókst það og þá var
eins og við hefðum alltaf verið
kærustupar. Við áttum einstak-
lega vel saman enda bæði gamlar
sálir.
Biggi hafði áhuga á mörgu og
var mjög fróðleiksfús. Hann var
skipulagður og ef það var eitt-
hvað sem þurfti að gera fannst
honum best að klára það strax.
Biggi var handlaginn og hefði orð-
ið góður smiður.
Hann var ánægður í starfi hjá
BM Vallá og var lokaverkefnið
hans tengt verkefnum hans þar.
Biggi minn átti alltaf gamla
bíla. Hann var mjög stoltur af
þeim og fannst algjör óþarfi að
kaupa glænýja bíla þegar hægt
var að hugsa vel um þá gömlu. Við
gátum líka rætt pólitík í marga
klukkutíma og þótti honum mjög
gaman að vera ósammála mér.
Var það til að fá að rökræða,
þrátt fyrir að vera oftast á sömu
skoðun og ég. Biggi var stríðinn
húmoristi sem sá kómísku hliðarn-
ar á lífinu og kom hann mér alltaf
til að hlæja.
Hann gerði sem dæmi stólpa-
grín að nóróveirunni sem hann
fékk þegar við vorum saman í
London fyrir jól og reyndi að leysa
öll vandamál sem henni fylgdu
eins og sönnum verkfræðingi
sæmir.
Það var nefnilega aldrei vesen
hjá Bigga og hann var alltaf kátur
og glaður.
Útivist var eitt hans stærsta
áhugamál, en það sameinaði
hreyfingu og náttúruna sem hann
hafði svo mikla unun af. Við vorum
búin að ákveða að ganga Horn-
strandir í sumar, sem okkur hafði
bæði dreymt um, og var Biggi
strax farinn að skipuleggja ferð-
ina. Biggi og vinir hans í Fjallabul-
kerum nutu þess að fara saman
upp á fjöll, hvort sem það var í
göngu eða veiði. Ferðin örlagaríka
á Esjuna var því ekki fyrsta gang-
an þeirra.
Biggi var óspar á hrós á alla í
kringum sig, var stoltur af sínu
fólki og talaði alltaf um það með
mikilli hlýju. Það er ekkert betra
en að hugsa til þess þegar hann
sagði „Sigga mín“, með sinni ynd-
islegu röddu og hélt fast utan um
mig. Hann hafði svo góða nærveru
og mér leið best í faðmi hans.
Við ræddum oft um framtíðina
okkar og við vorum sammála um
að einn daginn myndum við flytja
heim í Hólm og eignast þar hús.
Við áttum eftir að gera svo margt
saman.
Við ætluðum að fagna útskrift-
inni hans, fara aftur til London,
ganga á fjöll, gera fleiri tilraunir í
eldhúsinu, verða gömul saman og
svo ótal margt fleira.
Svo er því farið:
Sá er eftir lifir
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnarnir
honum yfir.
(Hannes Pétursson)
Elsku Biggi minn, ég er mjög
þakklát fyrir tímann sem við
fengum þótt hann hafi verið allt of
stuttur. Ég mun alltaf elska þig.
Þín að eilífu,
Sigríður (Sigga) Erla.
Ferð þín er hafin.
Fjarlægjast heimatún.
Nú fylgir þú vötnum
sem falla til nýrra staða
og sjónhringar nýir
sindra þér fyrir augum.
Þannig yrkir Hannes Péturs-
son um framtíðina. Enginn veit
hvað framtíðin ber í skauti sér.
Braut unga fólksins virðist oft
glæst og greið og allar aðstæður
benda til þess að lífið geti leikið
við það. Framtíðin blasti vissu-
lega björt við Birgi Péturssyni og
unnustu hans, henni Sigríði Erlu
dóttur okkar, þegar Birgir fór í
fjallgöngu laugardaginn 28. jan-
úar. Hann hafði líka ástæðu til að
vera glaður og bjartsýnn því að í
sömu viku hafði hann lokið við að
verja meistaraprófsritgerð sína í
verkfræði og eins og eðlilegt er
með ástfangið fólk í blóma lífsins
áttu þau tvö sér framtíðar-
drauma. Við dáðumst að þessum
unga og efnilega manni sem lagði
hart að sér við að ljúka verkfræði-
prófi frá Háskóla Íslands og hafði
aflað sér reynslu í starfi og sótt
sér aukna menntun erlendis. En
enginn má sköpum renna. Hver
hefði getað ímyndað sér að Esjan,
sem svo ótalmargir ganga á hvern
dag ársins, gæti ógnað þeim sem
vildu njóta fegurðar og útivistar í
nágrenni höfuðborgarinnar á svo
björtum og stilltum vetrardegi.
Við höfðum þekkt Birgi sem
eldri son þeirra sómahjóna Katr-
ínar Gísladóttur og Péturs Krist-
inssonar og við áttum ekki von á
öðru en þar færi drengur góður
og svo reyndist vera þegar við
kynntumst honum betur. Hann
var skemmtilegur, ræðinn og hlýr
í öllu viðmóti, traustur, athugull
og hygginn. Framtíðin blasti við
honum með öllum þeim möguleik-
um sem ungt vel menntað fólk
hefur um að velja í dag. En nú
liggur leið hans um lendur eilífð-
arinnar. Við treystum því að hann
fylgi nú „vötnum sem falla til
nýrra staða“.
Með þessum fátæklegu orðum
viljum við votta foreldrum Birgis,
Kristni bróður hans, Sigríði
ömmu hans og öllum ættingjum
og venslafólki okkar dýpstu sam-
úð. Við erum þakklát fyrir að hafa
kynnst þessum góða dreng sem
er kvaddur frá Stykkishólms-
kirkju í dag, alltof, alltof snemma.
Blessuð sé minning Birgis Pét-
urssonar.
Hallgerður Gunnarsdóttir
og Sturla Böðvarsson.
Elsku hjartans frændi minn,
það geta engin orð lýst þessum
sársauka sem býr inni í mér núna.
Satt að segja vona ég að fljótlega
muni ég vakna upp við vondan
draum og allt verði eins og það á
að vera. En þetta er nú veruleik-
inn og á einhvern hátt verðum við,
sem horfum á eftir þér, að læra að
takast á við hann.
Það er svo dýrmætt að hafa
minningarnar til að ylja sér við
þessa dagana. Hugurinn minn
leitar aftur til þess tíma sem ég
fékk að ráðskast með þig, lítinn,
fallegan, forvitinn dreng. Ég man
svo vel þegar ég fékk að fara með
þig út í fyrsta sinn, ég var 11 ára
og þú nokkurra mánaða. Ég gekk
svo rígmontin út Lágholtið með
þig í fallega Silver Cross-vagnin-
um þínum, og þó að ég næði ekki
að sjá fram fyrir vagninn var það
ekki að stoppa mig því ég var svo
glöð og ánægð með þig, litla
frænda minn. Bílaáhuginn var
mikill hjá þér eins og gerist og
gengur hjá litlum strákum en þú
varst varla farinn að tala þegar þú
varst búinn að læra að þekkja
fjölmargar bílategundir og þótti
mér svo skemmtilegt að benda á
bíla sem keyrðu framhjá okkur og
spyrja þig um tegundina og auð-
vitað varstu með þetta allt á
hreinu. Þú varst svo duglegur og
skýr í öllu sem þú tókst þér fyrir
hendur. Ég var alltaf svo stolt af
þér og ég var svo spennt fyrir
framtíðinni þinni sem var svo
björt, fallegur ungur og efnilegur
maður að klára langt og strangt
nám og svo ótal tækifæri sem biðu
þín.
En lífið er hverfult, ósann-
gjarnt og óskiljanlegt oft og tíð-
um. Ég er svo þakklát fyrir allar
minningarnar sem ég á og þann
tíma sem þú varst hérna hjá okk-
ur. Ég trúi því að einn daginn
hittumst við aftur.
Elsku Birgir minn, einu sinni
lofaði ég foreldrum þínum að
passa þig svo vel, núna verð ég að
lofa þér að ég mun alla tíð passa
upp á þau og hann Kidda, bróðir
þinn. Skarðið sem þú skilur eftir
þig er óendanlega stórt. Þú munt
alltaf eiga sérstakan stað í hjarta
mínu. Þín frænka,
Hólmfríður Hildimundar.
Við Systa sáum Birgi fyrst ný-
fæddan frumburð foreldra sinna
19. júlí 1991. Það var bjart yfir
honum þá og alla tíð síðan. Ávallt
léttur í lund og stutt í kímni og
bros. Það er óumræðilega erfitt
að standa nú frammi fyrir orðnum
hlut sem með engu verður breytt.
Fyrir foreldra, bróður og hans
unnustu, kærustu Birgis og
ömmu eru fá orð til. Við hin,
frændfólk og vinir, syrgjum með
þeim.
Birgir var einlægur piltur og
hlýr, kær frændi og vinur. Hann
var ríkum hæfileikum gæddur,
gekk allt í haginn, skóli og nám
var honum áreynslulítil skemmt-
an og lífið blasti nú við honum að
loknu námi í byggingarverkfræði.
Allt frá fyrstu tíð stundaði Birgir
íþróttir, mest fótbolta og körfu-
bolta. Hann var mikill náttúru-
unnandi, skynjaði snemma fegurð
náttúrunnar í Stykkishólmi þar
sem hann ólst upp og hændist frá
unga aldri að lestri rita um nátt-
úrufræði og sagnfræði. Er hann
varð eldri og kominn í Háskólann
áttu fjallgöngur sterk ítök í hon-
um og fór þá iðulega á fjöll með
vinum sínum. Oftast með þeim
tveimur góðu vinum sem sjá nú á
bak honum með okkur. Hugur
okkar er með þeim.
Birgir var jafnlyndur og glaður
piltur með sterkan og einbeittan
vilja. Hann vissi hvert hann vildi
stefna og hélt þangað ótrauður.
Undir niðri bjó djúp alvara sem
hann duldi ekki, enda opinn og
gjafmildur á hugsanir sínar, hug-
myndir og tíma. Það var gott að
vera með honum, manni leið ætíð
vel í návist hans. Hann gaf af sér
og átti ávallt stund til að spjalla.
Fyrir honum var lífið til þess að
lifa því í sátt við sig og sína. Birgir
naut hverrar stundar. Og þeir
sem með honum voru. Hann var
að hefja nýjan kafla, orðinn verk-
fræðingur og brautskráningarat-
höfnin innan seilingar. Og kominn
með vinnu við hæfi.
En náttúran getur verið óvæg-
in og kaldranaleg. Veitt þung
högg. Þegar síst skyldi. Það er
sárara en tárum taki að Birgir
skuli hafa verið hrifsaður frá okk-
ur í einni svipan. Hvers vegna?
Við því eru engin svör til.
Það er huggun harmi gegn að
hafa fengið að þekkja Birgi frá
fyrstu tíð hans og að hann fékk
notið lífsins sem honum var gefið
af gleði, góðvild og bjartsýni.
Hann var einstaklega farsæll í
leik og starfi og í alla staði hinn
besti drengur. Við gleðjumst yfir
því í sárum harmi. Minningin um
hann mun fylgja okkur og sú
minning er í senn björt, góð og
hlý.
Við Systa, Andrés og Ásgeir,
systur mínar, móðir og vinir,
söknum Birgis sárt og erum
þakklát fyrir að hafa átt hann að
og hlutdeild í honum. Hann átti
svo sannarlega skilið að fá notið
mun lengri tíma. Við kveðjum
kæran frænda og vin og vottum
Pétri, Katrínu, Kristni Magnúsi,
Dagbjörtu Ýri og Sigríði Erlu
kærustu Birgis, okkar dýpstu
samúð.
Þórður Kristinsson.
Elsku Biggi minn, þú komst
sem sólargeisli inn í líf okkar fyr-
ir rúmum 25 árum. Þú varst
fyrsta barnabarnið í móðurætt-
inni og við elskuðum þig og dáð-
um frá fyrsta degi. Það voru for-
réttindi að sjá þig vaxa úr grasi
og verða að glæsilegum ungum
manni sem átti framtíðina fyrir
sér.
Þú varst alla tíð góður náms-
maður og áhugasviðið var fjöl-
breytt, m.a. golf, fjallgöngur og
veiðar. Minnisstæð er rjúpusúp-
an sem þú eldaðir stoltur fyrir
okkur um jólin. Þú varst handlag-
inn og smíðaðir forláta bekk sem
þú hafðir sjálfur teiknað. Afi þinn
og nafni fylgdist stoltur með af
hliðarlínunni og dáðist að hand-
bragði stráksins.
Eins minnist ég síðbúinnar af-
mælisferðar sem við fórum sam-
an til Chicago í haust. Þú varst
skemmtilegur ferðafélagi og
fróður um borgina.
Þú naust þín vel í verkfræð-
inni, fannst þína braut þar sem
nákvæmni þín naut sín. Síðast
þegar við töluðum saman hafðir
þú lokið við að verja ritgerðina
þína, varst að plana útskriftina og
lífið var gott.
Á fallegum vetrardegi farið þið
félagarnir í fjallgöngu einu sinni
sem oftar. Þá dynur ógæfan yfir,
félagar þínir slasast og þú elsku
sólargeislinn okkar varst farinn í
þína hinstu ferð. Eftir sitjum við í
myrkrinu og syrgjum yndislegan
ungan mann sem átti lífið fram
undan.
Elsku Biggi minn, brosið þitt
var bjart og faðmlag þitt, sem þú
varst svo óspar á, var einstaklega
hlýtt og þétt.
Hólmfríður (Tanta Hóls).
Elsku vinur minn.
Nú líður mér illa. Ég hreinlega
trúi því ekki að þú sért farinn frá
okkur. Mér hefur aldrei liðið jafn
illa og þegar ég fékk fréttirnar af
þessu hræðilega slysi.
Það hjálpar mér að rifja upp
gamlar og góðar stundir á tímum
sem þessum og það gerir allt ör-
lítið bærilegra.
Mér finnst ansi stutt síðan við
vorum að alast saman upp á
Skólastígnum heima í Stykkis-
hólmi. Þar, og víða um Hólminn,
gerðum við misgáfulega hluti, en
það er önnur saga. Nágrannar
þínir fengu til að mynda að finna
fyrir því þegar við stunduðum
það að kasta steinum á húsþök
þeirra og oftar en ekki hlupum
við með skottið á milli lappanna
þegar þeir skyndilega birtust í
dyragættinni og ætluðu að
skamma okkur.
Leið okkar lágu síðar saman á
Spító þar sem systir Lovísa
stjórnaði öllu. Við útskrifuðumst
þaðan saman með hæstu meðal-
einkunn, mín fyrsta og eina hing-
að til en það var önnur saga um
þig enda bráðgáfaður á flestum
sviðum.
Í Skipavík unnum við saman
nokkur sumur. Þar var allt á léttu
nótunum og samband okkar í
slippnum var það dásamlegt að
Kiddi Hjörleifs var byrjaður að
kalla okkur Begga og Pacas.
Öll þau fjölmörgu símtöl í út-
varpsstöðvar landsins til að biðja
um óskalög og kveðjur til vina
víðs vegar um land eru mér of-
arlega í huga.
Þessi saga sem þú skrifaðir til
pabba á 70 ára afmælinu hans
fyrir nokkrum árum er gott og
lýsandi dæmi hvernig við lékum
okkur saman sem litlir pollar:
„Þegar við Stjáni vorum svona
fimm ára lékum við okkur oft á
„gamla tanknum“. Það kölluðum
við sökkulinn bak við vatnstank-
inn á Skólastígnum, bak við
Birgir Pétursson
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann
Davíð
útfararstjóri
551 3485 - www.udo.is
Óli Pétur
útfararstjóri